Charmante en humoristische Nai Palm in Melkweg
Door op 13 november 2017

Artiest: Nail Palm
Gig_title: Charmante en humoristische Nai Palm in Melkweg
Genre: Soul, Jazz, Pop
Label: Sony
Loc_venue: Melkweg
Loc_city: Amsterdam

Het is al 20.45 uur, 15 minuten na de oorspronkelijke aanvangstijd voor het soloconcert van Haitus Kaiyote-zangeres Nai Palm in Melkweg OZ te Amsterdam op deze zondagavond. Een stage manager ijsbeert wat over het podium en als het publiek vraagt waarom het zo lang duurt, gebaart hij dat ze nog aan het aankleden is. Aaaaah vandaar…wie de bonte outfits van Palm kent weet ook gelijk waarom het zo lang duurt. Toch houdt ze het, vergeleken met haar kleding in de band, betrekkelijk simpel vandaag. Zelfs dan is het een bijzondere verschijning met een stijl die grenst aan kitsch, maar bij haar past dat soort bombast. Een behoorlijk volle zaal ontploft als ze iets voor 21.00 uur dan eindelijk het podium opkomt. Enkel Palm zelf en haar stoer uitziende gitaar – genaamd Michael Jackson, zo komen we al snel te weten. Is Nai Palm een wereldster? Het lijkt er vanavond wel op.

Nai Palm

Openen doet ze vervolgens niet met één van haar eigen songs, maar lekker tegendraads met een cover van Anderson. Paaks (destijds onder de naam Breezy Lovejoy) P.Y.P. : “Iedereen houdt van zijn nieuwe shit, maar het oude is net zo goed. Alsjeblieft, check het”, roept ze vervolgens. Nai Palm die vanavond niet alleen entertaint, maar ook een educatieve rol probeert te vervullen? Zo is het, want haar keuzes qua covers is breed en soms aardig obscuur. Zo blijkt als ze een cover afrondt van de Braziliaanse bossa nova artiest Marcos Valle en plagerig vraagt, “kent iemand hem?” Schrijnend wordt het wel als ze na het spelen van Aaliyah vertelt waarom dat zo’n belangrijke artiest voor haar is geweest en het publiek vervolgens nauwelijks reageert. Ook het coveren van Björks Joga ondergaat men gelaten en als ze vervolgens begint over diens prachtige nieuwe video van single The Gate voegt ze eraan toe, “oké oké, hou op, gewoon fucking spelen, Toch?”. Dat is – naast haar muzikale talent uiteraard – dan ook haar sterkste punt vanavond; het maakt niet uit wat ze het publiek vertelt, door veel charme en een heel grote dosis humor hangt iedereen aan haar lippen. Zelfs als ze uitgebreid afdwaalt naar het feit waarom de chemische reacties binnenin een lokaal zo cool of de genetische stof die mensen fopt in het liefhebben van katten, “want katten zijn eikels, iedereen weet dat”.

Het publiek komt duidelijk voor haar eigen werk, wat blijkt als het refrein uit elk Haitus Kaiyote- en sololied woordelijk meegezongen wordt door het publiek. Zonder aarzeling ook, uit volle borst. Daar is vast hard op geoefend, want de onnavolgbare zanglijnen zitten vol rare wendingen en stemverbuigingen. Toch lukt het vrijwel foutloos. Natuurlijk maakt Palm daar een spelletje van, door soms juist te stoppen met zingen of plagerig extra lettergrepen en trillertjes toe te voegen. Na het spelen van de song Haiku probeert ze de Japanse dichtvorm nog aan ons uit te leggen en waarom dat een probleem vormt voor haar: “het gedicht bestaat uit 3 rijen. Eerst 5 lettergrepen, dan 7 en dan weer 5. Maar halverwege raak ik de tel kwijt met mijn lettergrepen en voeg ik steeds meer toe, tot wel 74. Bij Japanse tours is dat een probleem. Die mensen zijn heel streng, maar gelukkig ook vergevingsgezind, pfiew.” Het verhaal is te ingewikkeld, te uitgebreid, maar zoals altijd is het de humor waardoor het toch werkt. Zo is Nai Palm vanavond bijna een betere lerares en comédienne dan muzikant. Naja, dat is natuurlijk niet waar: haar alle kanten uitschietende zanglijnen en stembereik zijn geweldig vloeiend en soms ritmisch in combinatie met het percussie-achtige gitaarspel. Helemaal bewonderenswaardig is het als ze midden in een lied plots een seconde stopt met zingen om aan iemand op de eerste rij te vermelden: “I like your t-shirt” en daarna gewoon de draad weer oppakt met een felle uithaal. Toch speelt ze te lang en is het optreden zo minimaal, kaal en vooral statisch dat we na een uur toch haar band gaan missen. Het publiek niet, zij hebben de avond van hun leven bij wereldster Nai Palm.

Foto’s: Dorien Hein | Tot Kijk fotografie

https://www.totkijk.com/