Ry Cooder – Pull Up Some Dust And Sit Down
Door op 18 september 2011

Artiest: Ry Cooder
Album_title: Pull Up Some Dust And Sit Down
Genre: Roots
Label: Nonesuch Records
Rating: Vierenhalve ster (4.5)
Soundsid: 2985964
Pull Up Some Dust And Sit Down Ry Cooder
4.5
4.5

Het lijken vooral serieuze, intellectuele mensen met een ruim wereldbeeld en een kritische houding, die de muziek van Ry Cooder lijkt aan te spreken. Dat deel van de bevolking, die belezen en gelouterd is en zich bezighoudt met zaken die ertoe doen. Toen Bueno Vista Social Club verscheen, bleek dit – in eerste instantie niet met al te veel poeha gelanceerde album – na een paar maanden naast een geslaagd artistiek, ook een niet te voorzien en onverwacht kassucces te zijn. Waar je ook kwam, overal tetterde de muziek van de door Cooder opgetrommelde, bijna vergeten Cubaanse muzikanten, waarvan sommigen zich bevonden in de laatste fase van hun leven.

Bueno Vista Social Club is nu een legendarisch album: niet enkel omdat er een hele berg van zijn verkocht (8,7 miljoen stuks), maar het nog niet eerder was voorgekomen dat een louter uit wereldmuziek bestaande verzameling nummers zo succesvol kon zijn en de carrière van hoogbejaarden zo’n geweldige impuls kon geven. De jaren daarna bleef iedereen in de ban van Cuba en alles wat daarmee te maken had en gingen ook de Henk & Ingrid’s uit de polder door de knieën voor de op zich niet heel erg commerciële, maar volkomen authentiek klinkende en uitermate aanstekelijke muziek van het collectief uit het land van Fidel Castro. Gelukkig werd het geen sell-out en is Cooder na dit project verder gegaan met het uitdiepen van de roots van zijn muzikale invloeden. Bueno Vista Social Club was niet enkel een onverwacht kassucces, maar bewees dat niet voorgeprogrammeerde en vanuit marketingstrategieën voortkomende muziek nog altijd het meeste recht van overleven heeft.

Voor Cooder was Bueno Vista Social Club weliswaar een heel bijzonder album, maar heeft het succes hem niet afgeleid van datgene waar hij al zo lang mee bezig was: het uitspitten van de grond waar de muziek van diep Amerika (en soms daarbuiten) in is geworteld. Al sinds de jaren ’70 – toen zijn solocarrière vastere vormen ging aannemen – maakt Cooder muziek die gekenmerkt wordt door de puurheid, het respect voor de afkomst ervan en het betrekken van muzikanten van allerlei allooi, die op dezelfde manier met de muziek en de geschiedenis ervan bezig zijn als hij dat is. Dat resulteerde in een indrukwekkende catalogus, met weliswaar enkele mindere momenten, maar die door het bot genomen een diepgaande muzikale trip zijn waarbij soms vergeten muzikale stijlen onder de aandacht worden gebracht. Dat is slechts één deel van Cooder’s oeuvre, het andere zijn de vele filmscores die hij gemaakt heeft en hij ook daarin regelmatig excelleerde. Ry Cooder maakt dan ook muziek die enkel en alleen gemaakt kan worden door iemand die Amerika in al zijn vezels heeft zitten en dat vertaalt naar oprecht gespeeld en bedoeld muzikaal vuurwerk.

Chavez Ravine (2005) was eigenlijk de echte opvolger van Bueno Vista Social Club en ook dit album staat volkomen op zichzelf, omdat hij ditmaal koos voor het maken van een conceptalbum met een duidelijk uitgewerkt thema (de transformatie van een oude latinowijk in L.A. naar een door projectontwikkelaars bedachte nieuwe wijk waarbij het verleden ervan helemaal werd uitgewist) en waarbij gebeurtenissen en muziek één onlosmakelijk geheel met elkaar vormden. Dit leverde wederom een indrukwekkend album op. En Cooder bleef ook met My Name Is Buddy (2007) en I, Flathead (2008) kiezen voor het format van het conceptalbum met duidelijk uitgewerkte en van een sterk persoonlijk invulling voorziene thema’s. En dat allemaal gezet op muziek, die zowel diep geworteld is in de Americana-cultuur als uit zijn eigen canon.

En na een album met de Chieftains (San Patricio; 2010) werd het weer hoog tijd voor een eigen album: Pull Up Some Dust And Sit Down. En achter deze geweldige, beeldende titel (Amerikaanser kan haast weer niet) schuilt wederom een onmisbare verzameling composities, waarin Ry Cooder stilistisch teruggrijpt naar zijn eerste albums en thematisch zijn gal spuit over tal van uiteenlopende onderwerpen, zoals de financiële crisis, de immigratieproblematiek, George Bush en de manier waarop het Amerikaanse leger soldaten rekruteert in achterstandswijken. Cooder heeft bijna voor alles wat niet klopt een uitgesproken mening, waarbij hij praktisch altijd kiest voor de verschoppelingen en degenen die door al die scheefheid en hypocrisie worden getroffen. En alhoewel hij tegen vooral de conservatieven schopt, zijn die boodschappen eigenlijk vreemd genoeg vervat in muzikale zaden, waarop de Amerikaanse muziek op is gestoeld en vooral niet progressief of vooruitstrevend klinkt. Ook hierin laat Cooder zien en horen dat een conservatieve blik niet per definitie fout hoeft te zijn, maar tegelijkertijd dit niet moet betekenen dat iedere vooruitgang de kop ingedrukt moet worden. En zonder op gekunstelde wijze zijn messcherpe analyses te verpakken in aanstekelijke, Cooderiaanse melodieën kunnen we nog heel veel van hem verwachten de komende jaren.

Op Pull Up Some Dust And Sit Down zijn dan ook niet echt meteen favorieten te vinden, maar laat het album zich beluisteren als een coherent en constant klinkend geheel, dat nergens verveelt, maar voor de volle speelduur blijft boeien, al is het maar om de teksten die de muziek vergezellen. Gemaakt met een compacte unit muzikanten is Pull Up Some Dust And Sit Down een recht uit het hart, no-nonsense en daardoor dus welgemeende verzameling pure muziek van een muzikant, die zijn vak serieus neemt en uitkomt voor zijn mening. En dat op een manier die tot luisteren dwingt. Ry Cooder: nog steeds een icoon om zuinig op te zijn.

Tracklist Pull Up Some Dust And Sit Down:

  1. No Banker Left Behind
  2. El Corrido de Jesse James
  3. Quick Sand
  4. Dirty Chateau
  5. Humpty Dumpty World
  6. Christmas Time This Year
  7. Baby Joined the Army
  8. Lord Tell Me Why
  9. I Want My Crown
  10. John Lee Hooker for President
  11. Dreamer
  12. Simple Tools
  13. If There’s A God
  14. No Hard Feelings

Written in Music Nieuwsbrief