Briljante DeWolff niet voor mensen met haast
Door op 21 januari 2013

Band: DeWolff
Genre: psychedelic rock
Loc_venue: Gigant
Loc_city: Apeldoorn
Loc_country: NL

Vandaag spelen er twee keer twee broers in twee bands: (last minute toegevoegd) Paceshifters (gitarist Seb en bassist Paul Dokman) opent voor DeWolff (met drummer Luka en gitarist Pablo van de Poel). Paceshifters had anderhalve maand geleden al de eer om te openen voor de rocklegendes van Deep Purple in Heineken Music Hall. Toevallig één van de inspiratiebronnen van DeWolff. Gigant verwelkomt vanavond dan ook een zeer gemengd publiek: van twintig tot vijftig plus, alle leeftijden zijn vertegenwoordigd. Misschien is er wel een meerderheid van – veelal al grijzende en kalende – mannen. Daarvan zijn ook enkelen uitgedost in bandshirt en dus duidelijk al langer fan.

Paceshifters

Om stipt negen uur barsten de broertjes Dokman en drummer Koen Klarenbeek los. Hun vuige bak rockherrie klink in de tamelijk kleine zaal oorverdovend en oordopjes zijn dan ook niet overbodig. Toch is de muziek niet mis en komen de rechtdoorzee liedjes in Gigant beter over dan in de reusachtige HMH. Dat het trio rock ’n roll maakt, staat buiten kijf. Toch mist in de band een Hammondorgel en een paar lekkere gitaarsolo’s of jams. Dat waar DeWolff succesvol mee is, doet deze jonge band niet. De meeste ‘oude’ bands tegenwoordig trouwens ook niet meer. Het is gewoon coupletje – refreintje – coupletje – refreintje – misschien nogmaals refreintje – klaar. Dat is niet hoe DeWolff het aanpakt. Gelukkig is het om half tien al gedaan.

DeWolff

De meeste bands spelen tegenwoordig geen jams meer omdat ze denken dat mensen er tegenwoordig geen geduld meer voor hebben. Het waren zelfs de letterlijke woorden van Joakim Nilsson, zanger van Zweedse rockband Graveyard. Voor de goede orde: de leeftijd van de bandleden van Graveyard ligt toch ietsjes hoger dan die van DeWolff (twintig). DeWolff heeft maling aan haastige mensen.

DeWolff raast rond tienen uit de startblokken met Evil And The Midnight Sun, van de tweede cd. Het publiek zindert van opwinding. De euforie is vanaf seconde één voelbaar en dat gevoel wordt het hele concert vastgehouden. Of het nou een ‘oudje’ (Yellow Rat Magic Blues) is, een minutenlange jam tussen Pablo en toetsenist Robin Piso tijdens de sowieso al lange song Silver Lovemachine, een drumsolo tijdens Gold And Seaweed of de spetterende meezinger Voodoo Mademoiselle, alles is even raak. En vooral: het wordt nooit saai. En wat is het strak gespeeld. Het feit dat Pablo Spa Blauw drinkt in plaats van bier zegt al heel wat: de band neemt haar taak uiterst serieus.

De band speelt van alle platen ongeveer evenveel: zowel van de (overigens steengoede) eerste EP als van de albums. Een schot in de roos. Mensen headbangen op Crumbling Heart, swingen op The Pistol, genieten van Medicine en zijn in opperbeste stemming. Jammer is dat de ‘rockopera’ A Mind’s Slip, oftewel kant B van DeWolff IV, vrijwel geheel mist. Gelukkig maken de andere nummers veel – wat zeg ik – alles goed. Gitarist Van de Poel – “uw entertainer voor vanavond” – sekst regelmatig op de vloer met zijn gitaar en het publiek houdt ervan. Ook gooit hij een schoen. Geen belediging als je weet dat het een heuse DeWolff gymp is, de gelukkige vanger mocht het tweede exemplaar na het optreden ophalen. Hoe aardig.

Na afloop van de overweldigend goede show koop ik een elpee van de band en omdat de band behalve steengoed ook heel vriendelijk is, kan ik van ieder bandlid een handtekening scoren. Wanneer ik bij Pablo sta en ik hem vertel dat ik nog een platenspeler heb, antwoord ‘ie: “Nog? Al! Het is de toekomst!” Met deze wijze woorden weet ik: niet alleen de platenspeler is op zijn revanchetour, ook heerlijke lange rock ’n roll jams zoals DeWolff die speelt zijn weer helemaal hot. Tenminste, wel volgens het publiek vanavond. Niet voor mensen met haast.

Eerder verschenen op JimmyAlter.nl