UB40 verrast tijdens vlekkeloos Paaspop 2017
Door op 17 april 2017

Gig_title: Paaspop 2017
Loc_venue: Schijndel
Loc_city: Schijndel

Paaspop groeit in de vaart der volkeren. In 1974 piepklein begonnen, is het festival heden ten dage een van de grootste pop-rockfestivals in Nederland. Met een bijzonder diverse programmering gaat de 41ste editie als zeer succesvol de boeken in. 75.000 bezoekers, verdeeld over drie dagen, in tien verschillende tenten.

Zij zien onder meer het Amerikaanse Xixa. Feestelijke woestijnblues, waarop volop wordt gedanst. Het Nederlandse Navarone maakt zijn reputatie bovendien moeiteloos waar. De grunge- en stonerelementen die de band samensmelt tot pakkende rocksongs vallen prima in de smaak. Navarone heeft ook een smaakvolle kampvuurballad in petto.

Een van de grote namen op het affiche is UB40. En dan is het afwachten welke van de twee op komt dagen. Het is de UB40 met Robin Campbell, de broer van voormalig zanger Ali. Niet alleen de uiterlijke vergelijking is treffend, ook diens stem lijkt als twee druppels water op die van broerlief, waarmee hij en de rest van de band is gebrouilleerd. Als wordt afgetrapt met een vlekkeloze vertolking van het nog altijd magische Food For Thought, van het sublieme debuut Signing Off uit 1980, weet je dat het goedzit. Opvallend is het speelplezier dat de mannen van UB40 nog altijd hebben, met een absolute glansrol voor saxofonist Brian Travers (sinds 1978 bij de band) die een uurlang grijnst, van oor tot oor. UB40 is de verrassing van Paaspop 2017.

17903810_1323798894324649_5388865190603407984_n

Ook interessant is het steeds volwassener klinkende Mister and Mississippi, dat wat meer elektronica heeft toegelaten op hun laatste album, hetgeen het geluid van de Utrechters ten goede is gekomen. Het populaire Rondé valt evenzo in de smaak. Wat is Why Do You Care toch een verslavend lekker popliedje. De wat theatrale zangeres Rikki Borgelt brengt het met de nodige bravoure.

Vlaanderen wordt vertegenwoordigd door Bazart, dat nogal wat sterke indiewaveliedjes laat horen. Dat die prima in het Nederlands gezongen kunnen worden, bewijst ook een in no time uitverkocht concert in het Sportpaleis te Antwerpen. Een doorbraak in ons land kan niet lang op zich laten wachten. Bazart is een band waar absoluut ruimte voor is in Schijndel, naast het gros aan mainstreamacts waar het Brabantse festival het toch vooral van moet hebben. Namen als Kensington, Chef’Special, Di-Rect, Matt Simons, Waylon en Danny Vera die in Schijndel acte de présence geven.

Anouk is zo’n beetje stamgast en doet ook deze editie haar ding. Het is andermaal een dikke voldoende. Zo’n Tom Odell is ook muziek voor de massa. Niks op aan te merken eigenlijk en dat Another Love blijft natuurlijk een steengoed liedje. Ook aanwezig op Paaspop zijn de Deense singer-songwriter Alex Vargas en het minstens zo dromerige Haevn.

Thrashmetalformatie Suicidal Tendencies is allengs meer en meer een parodie van zichzelf aan het worden en komt daar nog altijd mee weg. Zo gaat aan het eind van de set het dak er toch weer volledig af, met een geheel met dansende fans gevuld podium. Wat Suicidal Tendencies op het podium flikt, doet De Staat met de tent. Tijdens het al vroeg ingezette Witch Doctor ontstaat een immense mosspit. De avontuurlijke rock van de Nijmegenaren wordt door een alsmaar groeiend publiek omarmd en ook in Schijndel worden zieltjes gewonnen. Inmiddels de belangrijkste band van Nederland? Waarschijnlijk wel.

Good old dj Joost van Bellen doet oude RoXY-tijden herleven, met een weergaloze set. Een magische licht- en lasershow is de kers op een ravissante housetaart. De dancewereld is sowieso goed vertegenwoordigd, met mooie namen als Netsky, Michel de Hey, Joris Voorn en Speedy J.

‘Toch een beetje de Nederlandse Rolling Stones’, zegt iemand, wanneer Doe Maar (foto) het podium bestijgt, voor het drukstbezochtste concert van het weekeinde. Onverslijtbare klasse zou je kunnen zeggen en bovendien nog immer relevant. Zowel muzikaal als tekstueel. Want wat heeft de band toch veel tijdloze liedjes geschreven. Nummers die er nog steeds toe doen. Wat is zo’n De Bom altijd akelig actueel gebleven. Doe Maar heeft een mooie blazerssectie meegenomen. Jan Hendriks (67) draagt een hip My Baby-T-shirt. Oud worden lukt maar niet. Doe Maar blijft frivool én soepel en kan nog jaren mee, zo te zien.

17796049_1323800630991142_7232266219568664442_n

Wat sowieso geldt voor Moss, al jaren een van Nederlands beste gitaarbands. Geen jongens met strakke zwarte spijkerbroeken waar op kniehoogte gaten in zijn geknipt. Ogenschijnlijk vijf ideale schoonzonen, wier indierockliedjes al jarenlang het kwaliteitsstempel van Excelsior dragen. Geen band voor al te veel uitspattingen, maar wel wat uitdagender, sinds elektronica een wat prominentere rol heeft gekregen. Zo ook op het prima Strike, dat onlangs verscheen. Johan-drummer Jeroen Kleijn is aandachtig toeschouwer, vlak bij het podium. Dit jaar dan eindelijk een nieuwe plaat van Jacob de Greeuw cum suis?

Theater heeft ook weer een voorname rol in het sympathieke Brabantse Schijndel. Javier Guzman en Guido Weijers bijvoorbeeld, maar het is toch vooral Hans Teeuwen naar wie wordt uitgekeken. Net als op Lowlands staat een piano op het podium, waar opnieuw geen noot op wordt gespeeld. Wel een spervuur aan keiharde grappen. Hypocrisie – van linkse elite tot religie – krijgt een harde stomp in de maag.

Paaspop 2017 is een vlekkeloze editie, met geregeld stralend weer. Zonder wanklanken. Alleen maar vrolijke gezichten. Waar zie je dat nog?