Laibach – The Sound Of Music
Door op 29 november 2018

Band: Laibach
Album_title: The Sound Of Music
Genre: Alternative, Electronic, avant-garde
Release_date: 11/23/2018
Label: Mute
Rating: Vier sterren (4)
The Sound Of Music Laibach
4
4

Laibach heeft geen verdere introductie nodig. Wil je er meer over lezen, dan raad ik de recensies van Frank Gesink aan, geschreven bij Spectre en Also Sprach Zarathustra. Daar gaat hij dieper in op de achtergrond en oorsprong van deze band. Werden al eerder Let It Be van The Beatles op een geslaagde manier en Sympathy For The Devil, minder geslaagd, onder handen genomen. Nu is de musical ofwel film The Sound Of Music van Richard Rodgers & Oscar Hammerstein II aan de beurt. Hier geen huppelende Julie Andrews die over de velden zweeft, maar de Sloveen Milan Fras die de arme jonge Edelweiss plantjes onder zijn zware legerkistjes verpletterd. Mooi net voor de feestdagen uitgebracht, waardoor je de mogelijkheid hebt om bij de schoonouders deze The Sound Of Music met de kerstdagen in de cd speler te stoppen, hopend dat we niet massaal naar de Duitse televisie overschakelen naar de nagesynchroniseerde filmversie, gevolgd door het even zoete Sisi.

Toch is het luide industriële kenmerkende karakter van Laibach hier helemaal niet meer aanwezig, en hebben we te maken met een behoorlijk toegankelijke plaat. Zelfs een, die wel bij je schoonouders in de smaak kan vallen. Helaas hier geen zang van Mina Špiler, die met haar stem veel toevoegde, maar wel een komische rol voor Boris Benko van de band Sloveense synthpopband Silence als jodelende schaapherder in The Lonely Goatherd. Met Benko werd op Volk ook al mee gewerkt, en die samenwerking zet zich hier voort op meerdere albumtracks.

Het titelnummer begint als een piano ballad, een evergreen die zo zou kunnen passen op een verzamelplaat om het oude jaar te eindigen, en het nieuwe te vieren, inclusief vuurwerk, champagne en confetti. Is dit Laibach? Voorheen zouden de niet liefhebbers van hun sound snel naar de winkel terug rennen als de verkoper per ongeluk een verkeerde Let It Be in het hoesje had gestopt, nu gaan juist de grote fans twijfelen bij de eerste minuut van The Sound Of Music, pas als Milan Fran mee gaat brommen, hoor je weer iets van het vertrouwde geluid terug. Een aangename verwelkoming, voor mij staat hij symbool voor Laibach. We schakelen via een storende radiozender met slecht ontvangst vervolgens over op Climb Ev’ry Mountain die is wel wat zwaarder en meer elektronisch qua aanzet. Toch is de toon verder best luchtig met de licht verteerbare keyboardklanken. Eigenlijk is dit heel mooi in opbouw, op het einde gaan we voorzichtig wat de noise kant op inclusief dreigende samplers.

Nooit eerder heeft het huppelende Do-Re-Mi zo sfeervol geklonken. Wat heb ik normaal een grote hekel aan dit kinderliedje, welke je verplicht werd om op de lagere school als canon te zingen, en wat keek die muzieklerares dan weer gelukkig. Maar ook hier moet het verplichte koortje weer komen opdraven. Ondertussen besef je wel wat er door die jonge hoofdjes heen moet gaan, zeker met dat woeste, ongemakkelijke hoofd van Fran voor je, die waarschijnlijk net zoveel moeite heeft met de situatie als de jonge scholieren.Edelweiss klinkt best erg fout; alle kitscherige elementen uit de jaren 80 hitlijsten waar men zich nu voor schaamt zijn terug te vinden. Een bijna erotisch kreunend door Benko gezongen intro, gevolgd door een mechanisch, sterk aangezette bas lijn, met drums die waarschijnlijk uit datzelfde kastje komen; ergens op de achtergrond klinkt nog eventjes een weg gefrommelde vrouwenstem. Het gevoelige aangezette My Favorite Things is sterk door de aanwezigheid van het koor, en de bijna orkestrale begeleiding. Het kost de nodige moeite om kinderen met meer diepgang en emotie te laten zingen, hier heerst nog de onbevangen vrolijkheid. Wonderbaarlijk lukt het Laibach hier wel, zonder als een parodie over te komen; natuurlijk doet die piano ook veel goeds.

Bij The Lonely Goatherd moet je glimlachen, niet de beste track, maar hier blijft het refrein wel in je hoofd hangen, uiteraard ook door het gejodel. Nam ik het vorige nummer nog serieus, hier is dat niet mogelijk. Het pingelend geluid wat je op de achtergrond hoort versterkt het Good Feeling stuiterbal gevoel. Dan gaan we meer de diepte in met Sixteen Going on Seventeen, een beetje electronic cyberpunk geheel, inclusief jonge triphop minded vrouwenzang van Marina Mårtensson, en ook hier domineert het jaren 80 gevoel met die tweede mannelijke zangstem, net iets te gladjes, maar daardoor wel lekker, en natuurlijk mompelt Fras ook nog een gedeelte mee. Met So Long, Farewell hadden ze prima kunnen afsluiten; ook hier zijn de Von Trappjes weer aanwezig. Maar Laibach is schijnbaar nog niet van plan om er het bijltje bij neer te gooien, dus krijgen we nog een reprise in Maria / Korea, waar toch nog wordt terug gegrepen op het bezoek in Noord Korea. De Noord Koreaanse invloeden komen op het einde meer terug. Laibach heeft als eerste Westerse rockband daar opgetreden, al is Laibach van oorsprong zeker niet Westers. De goede documentaire Liberation Day geeft hier een open en duidelijk verslag van weer, een aanrader om eens te kijken.

Maria lijkt zich uiteindelijk in het echt te verbinden met een kleine Koreaanse kerel, waar als nageslacht nog twee geboortes uit voort komen. Eerst het traditionele Koreaanse folksong Arirang, welke hier als Oosters stuk muziek gemakkelijk wordt omgezet tot een Westers geheel. Heel duidelijk bedoeld als eerbetoon aan de ongemakkelijke gastvrijheid van het land. Vervolgens volgt The Sound of Gayageum, een typisch Koreaans twaalf snarig instrument, welke je hier in een disco variant terug hoort, heb hier sterk een Monte Carlo circus gevoel bij. De Welcome Speech is op het randje, eigenlijk wordt de band hier tot aan de grond afgemaakt. Laibach humor om deze juist niet verwelkomende speech juist te gebruiken.

The Sound of Music is een goede plaat geworden, al zijn de industriële invloeden van voorheen ver te zoeken. Toch hadden ze beter kunnen stoppen na Maria, de Noord Koreaanse nummers sluiten niet echt mooi aan. Blijkbaar heeft hun bezoek daar niet genoeg inspiratie opgeleverd om een hele plaat te vullen, maar voelt het nu als een verplichting om iets terug te doen voor dat land. Een mooi vriendelijk gebaar, maar verder niet echt passend op het album.

Tracklisting The Sound Of Music
1. The Sound of Music
2. Climb Ev’ry Mountain
3. Do-Re-Mi
4. Edelweiss
5. My Favorite Things
6. The Lonely Goatherd
7. Sixteen Going on Seventeen
8. So Long, Farewell
9. Maria / Korea
10. Arirang
11. The Sound of Gayageum
12. Welcome Speech