Fil Bo Riva – Beautiful Sadness
Door op 23 maart 2019

Band: Fil Bo Riva
Album_title: Beautiful Sadness
Genre: Pop, Folk
Release_date: 03/22/2019
Label: Humming
Rating: Drieënhalve ster (3.5)
Soundsid: 3860696
Beautiful Sadness Fil Bo Riva
3.5
3.5

Toen halverwege de jaren zeventig de wereld werd wakker geschud door de punk en de al snel daarop volgende postpunk veranderde het muzikale klimaat volledig. Londen en Manchester vormden de bakermat voor de jonge werkeloze arbeiders die een kans zagen om te overleven. Door eenvoudig een band te beginnen, waarin je de onvrede kan uiten aan de volgelingen die in het zelfde schuitje zitten. Een overvloed aan boosheid, frustraties, pessimisme en angst. Tegelijkertijd gebeurde er iets soortgelijks in Schotland en Ierland. Toch staat daar de trots centraal, het wantrouwende is veel minder op de voorgrond. Ook hier grote werkeloosheid, maar wel gevoel voor chauvinisme, en de beleving van de prachtige omgeving. Sterke familiebanden zorgden ervoor dat ze zich staande hielden, en er vloeide de nodige liters w(h)iskey. Dat men hierdoor spraakzamer werd zal zeker een rol mee gespeeld hebben, de volkeren daar zijn hoe dan ook temperamentvoller. Schotland en Ierland telden duidelijk mee in de alternatieve hitlijsten, en waren ook bij een groter publiek succesvol. Nadat de paradepaardjes Simple Minds en U2 hun aandacht op de Verenigde Staten gingen richten, leken de overige bands te leiden onder het verraad. Vanuit Ierland lukte het in de jaren negentig nog door The Cranberries om dit gevoel op te roepen, verder kregen ze weinig navolging.

En nu is er dan het gedeeltelijke fraaie melancholische folky debuut van Fil Bo Riva. Is het nostalgie wat Beautiful Sadness weet op te roepen? Filippo Bonamici is geen typerende Ierse naam, met een beetje cultuurkennis is al snel af te leiden dat dit Italiaans is. Geboren in Rome, maar verruilde die hoofdstad al snel voor een andere. In Dublin bracht zijn puberteit hem tot de uiteindelijke volwassen ontwikkeling. Ondertussen is Filippo woonachtig in Berlijn, waar hij uiteindelijk de aandacht wist te trekken met de EP If You’re Right, It’s Alright, nu ligt er drie jaar later eindelijk het debuut op de planken. Het kerngevoel wat het oproept is wel de zich open stellende jaren tachtig beleving vanuit Ierland. De passie van romanticus Bonamici krijgt ook een flinke dosering vanuit Italië mee. Dit uit zich in het meeslepende en uitrekkende met veel lalala versierde kitscherige dramatiek in songs als Is It Love?, hier is het einde net teveel over de top. Maar verder is het een stuk minder storend.

Met de akkoorden van een slide gitaar beginnen we in alle treurnis de reis aan de rand van cultureel Ierland. Sadness [Intro] is een onbedoeld afscheid, een compromis welke is afgesloten om tot persoonlijke groei te komen. De eenzaamheid die deze opoffering teweeg brengt, krijgt zijn eeuwige klankkleur in een sfeervolle opener. De tijdsdruk om iets van het leven te maken drukt als een geladen pistoolloop tegen zijn slaap aan. Het Russische roulette wordt hier in Time Is Your Gun gespeeld met twaalf mislukkingen en een enkele kans om zijn toekomst als singer-songwriter veilig te stellen. De wanhoop, maar ook de verstikkende drang om hier een geslaagde draai aan te geven krijgen hun kracht in de roffel die blijft terug komen. De gitaren geven het een extra lading met fraaie dromerige gotische uithalen, meer jaren tachtig kan je niet klinken. Bij Radio Fire wil de song het overnemen van de zanger, maar die roept hem tot bedaren, spaarzaam weet deze zich vervolgens pittig te openbaren. De sprookjesachtige sound krijgt vocaal impulsen van de klaagzang uit de jaren negentig. Dat opgroeien met verschillende culturen jezelf tot ontwikkeling kan dwingen bewijst Go Rilla. Nog steeds zit het hart in Ierland, maar weet de Italiaanse stamboom meer de wortels van voedsel te voorzien.

Baby Behave is een treurlied om zichzelf los koppelen. Het zou net zo gemakkelijk synoniem voor familie als geliefde kunnen staan. De totale overgave laat lang op zich wachten, eerst moet de emotionele diepgang in de vorm van pijnprikkels een passend plekje krijgen. Het soulvolle Head Sonata (Love Control) gaat vervolgens gejaagd van start. Laat het centraal staan voor de afleggende reis naar het vaste land van Europa. Door de zekerheid en het krachtige komt het allemaal een stuk minder sensitief over. De hardheid van de wereld wil het bestaan doen vervagen in gevoelloosheid. Heftig krijgt het vorm door het overstuurde spel van gitaar, bas en keyboard. Het theater van de sentiment wordt aangewakkerd door het al eerder genoemde Is It Love? Fil Bo Riva is definitief gevallen voor zijn oorspronkelijke geboorteland. Hier komt het direct een stuk zwakker over. De blues zitten verstopt in L’over, die weet te verrassen met de harde schreeuwen die tegenwicht geven aan de hoog ingezette kopstem. Toch komt er een gevoel van buikpijn opzetten als hier een liefdesachtig vervolg aan gegeven wordt. Nep als de gemiddelde soapserie. Ja, en het Middellandse Zee gebied leeft deze fake good feel beleving meer dan in het nuchtere Nederland. Eventjes genoeg tralala en lalala gehad.

Blindmaker heeft iets luchtigs en zomers, en mag zich hiermee voegen bij bands als Muse en Coldplay die op een bepaald moment in hun carrière ook de knieval maakten voor een meer commercieel geluid. Blijkbaar heeft ook deze act het nodig om gebruik te maken van de auto- tune. Je kan er tegenwoordig niet meer omheen, wat de meerwaarde hiervan is, blijft een groot vraagteken. De aandacht wordt bij L’impossibile op een verkeerde manier naar de song getrokken. Zonde, want onder die kunstige laag zit een aangenaam liedje verstopt. De kille sfeer op het einde komt als een smeltende sneeuwbal verfrissend binnen rollen. Het epische Different but One gaat terug naar de eerste helft van de plaat. Nachtelijke rust en opkomende dromen die op gedragen wolken terug vliegen naar mooie jeugdherinneringen. Al snel komt het met de akoestische gitaren de aandrift naar Ierse saamhorigheid en verbroedering terug. Leidend door hemelse engelenzang stap je binnen in iets wat nog het meeste wat van een compacte rockopera lijkt weg te hebben.

Vrijwel elke plaat heeft wel een totaal nutteloos liedje er op staan, hier heet dat kleine stukje ellende A Happy Song. Ondanks de Ierse folk invloeden moet je dit maar snel vergeten. Het bewust vals afgespeelde Beautiful [Outro] is vervelend, en wil al snel tegen staan, gelukkig is de lengte net als bij de voorganger beperkt gebleven. Zonde hoe Beautiful Sadness het aangename begin niet verder weet uit te bouwen. Wat een mooie ode aan het Ierland van de jaren tachtig had kunnen worden, ontwikkelt zich tot een chaotische puinhoop met een hoog kermis gehalte. De albumtitel weet het nog het beste te verwoorden; na een Beautiful begin volgt een hoop Sadness.

Tracklisting Beautiful Sadness:

  1. Sadness [Intro]
  2. Time Is Your Gun
  3. Radio Fire
  4. Go Rilla
  5. Baby Behave
  6. Head Sonata (Love Control)
  7. Is It Love?
  8. L’over
  9. Blindmaker
  10. L’impossibile
  11. Different but One
  12. A Happy Song
  13. Beautiful [Outro]