Chain Wallet – No Ritual
Door op 11 februari 2019

Band: Chain Wallet
Album_title: No Ritual
Genre: dreampop. alternative, postpunk
Release_date: 02/15/2019
Label: Ja.Jansen
Rating: Vier sterren (4)
Soundsid: 3860706
No Ritual Chain Wallet
4
4

Chain Wallet maakt explosieve up-tempo dreampop met de nodige postpunk elementen. Het hoeft allemaal niet meer zo zwaar en treurig te zijn. Alsof men in Noorwegen zich niet wil mengen in de negatieve stemming die er in de rest van de wereld heerst. Deze band lijkt op een positieve manier vooruit te denken. Het is net een stukje lichter dan hun soortgenoten. Brede uitsluierende keyboardlandschappen die bewoond worden door vriendelijke groetende gitaren. Soms komt er nog een wat norse bas voorbij, die weer ingehaald wordt door een voorbij sprintende drum. Stian Iversen is de zelfverzekerde alles kunnende gids die vol passie zijn verslag doet, waarbij hij bij de lastige passages wordt bij gestaan door Chiara Victoria Cavallari.

Het Noorse Bergen in voornamelijk bekend geworden door de vele black metal bands die daar vandaan komen. Ook daarbij wordt met regelmaat terug gegrepen op sages en legendes, maar dan de duistere kant. Chain Wallet heeft tevens iets sprookjesachtigs, hier roept het vooral de wereld van feeën en elfjes op. Eigenlijk vergelijkbaar met wat zich halverwege de jaren tachtig wist te ontwikkelen. Door de dreampop die zich vanuit de gothic ingegroeide was er in de kleding ook steeds meer ruimte voor variatie. Zwart werd gekoppeld aan langere gewaden, wit en paars zag je meer terug, met zelfs bloemenmotieven. Dracula werd verdreven door Peter Pan. Deze inleiding is noodzakelijk om No Ritual te kunnen plaatsen. Met trots wordt vermeld dat er door Frode Bakken gebruik wordt gemaakt van de Yamaha DX7, Ronald Juno 60 en Korg Polysix synthesizers. Zeer bepalend voor de New Wave bandjes, en veelvuldig halverwege de jaren tachtig bespeeld. Blijkbaar hechten ze hier veel waarde aan, met welke gitaren, bas en drum er in de studio gewerkt is, wordt verder geen aandacht aan besteed.

Op deze plaat, welke net het half uur aantikt staan allemaal korte sfeerschetsen van nabij de drie minuten. Lost Somewhere verwelkomt je met een dominante pompende diepe elektronische bas, heldere backing vocals en een opzwepende drum, die op het juiste moment ruimte geeft aan de keyboards. De bas van Stian Iversen staat ook als basisspeler opgesteld bij Final Testament met ver weg in de mix de dromerige koortjes, die best wat meer op de voorgrond hadden mogen treden. Ride laat ons kennismaken met het totaalplaatje, de instrumenten zijn hier geheel in evenwicht, en vullen elkaars positie in om tot een sterke kern te komen. Dit levert een zeer toegankelijke popsong op. Is er dan helemaal geen plek voor een wat slepender bombastisch geluid? Toch wel, met Closer lijkt men in te spelen op de emotie, en gaat meer diepgang van uit. Maar echt de gevoelige kant laten zien dat niet, Closer had net zo goed closed kunnen heten. De afwisseling wordt wel degelijk gezocht met What Everybody Else Could Find, al sluit de track erg aan op de eerste tracks, met het wezenlijke verschil dat de frontrol van de bas hier is over genomen door de keyboard, verder scheelt het bar weinig in de opbouw. Hierdoor is het net een tikkeltje frisser.

In ieder geval dreigender komt het korte instrumentale Liminality over, helaas wordt er geen energie gestoken in een mooie overgang naar het springerige Knowing Eyes, waar er flink wat effecten zijn los gelaten om de echoënde gitaar. No Ritual laat slagwerker Marius Erster Bergesen de nodige tribal elementen toevoegen in zijn uitvoering. Fijn om een echte vakman aan het werk te horen, het geeft een warmere invulling dan wat jaren geleden zijn oudere voorgangers lieten horen met de mechanische drumcomputer. De zang bij World I Used to Call Mine is aangenaam vervormd om het meer in het opgeroepen tijdsbeeld van de postpunk periode te plaatsen. Een grote rol is hierbij weg gelegd voor producer Matias Teller, die dit feilloos lijkt aan te voelen. Inner Space is net wat rauwer en gedurfder dan de rest van de plaat, en vat de hoorbare ontwikkeling hier mooi samen. Een album welke inspeelt op verlangen. Altijd bewonderingswaardig hoe bandleden die schijnbaar niet eens in de rumoerige jaren tachtig geboren waren, het weten te verwoorden tot zoiets geslaagds.

Tracklisting No Ritual:

  1. Lost Somewhere
  2. Final Testament
  3. Ride
  4. Closer
  5. What Everybody Else Could Find
  6. Liminality
  7. Knowing Eyes
  8. No Ritual
  9. World I Used to Call Mine
  10. Inner Space