Anthrax – Aftershock (The Island Years 1985 -1990)
Door op 25 oktober 2013

Band: Anthrax
Album_title: Aftershock (The Island Years 1985 -1990)
Genre: Thrash Metal
Release_date: 10/10/2013
Label: Universal Music
Rating: Drieënhalve ster (3.5)
Soundsid: 3245378
Aftershock (The Island Years 1985 -1990) Anthrax
3.5
3.5

Onlangs verscheen Aftershock (The Island Years 1985-1990) een 4 cd box met de albums Spreading The Disease, Among The Living, State of Euphoria en Persistence of Time. De band maakte die albums in wat later de klassieke line-up werd genoemd: zanger Joey Belladonna, gitaristen Scott Ian en Dan Spitz, bassist Frank Bello en drummer Charlie Benante. Van het debuut Fistful Of Metal (met zanger Neil Turbin) en de latere albums met zanger John Bush (Armored Saint) zijn geen nummers opgenomen in de box. Het gezelschap uit New York was eind jaren tachtig populair dankzij de strakker-dan-een-broekriem-om-een-anorexiamodel riffs van Scott Ian en drumpartijen van Charlie Benante. Waar veruit het merendeel van de thrash bands uit de omgeving van San Francisco kwam, was Anthrax samen met Overkill destijds een van de weinige bands van de oostkust. Hoewel de band zich in hun begindagen keurig volgens het voorgeschreven kledingregime (leer, spijkerstof en studs) kleedde, ging men geleidelijk over op makkelijk zittende kledij als shorts en trainingspakken. Door het gebruik van accessoires als petjes en skateboards onderscheidde de band zich visueel van vrijwel alle andere bands in het genre.

Samen met Metallica, Slayer en Megadeth wordt Anthrax The Big Four of thrash metal genoemd en onder die noemer speelde het kwartet bands de voorbije jaren voor volle stadions in Europa en de Verenigde Staten. Achteraf mogen we ons afvragen of dat terecht was want zowel het tweede, derde, vierde als vijfde album van zowel Metallica, Slayer als Megadeth is eigenlijk beter dan dat van Anthrax. Soms worden bands als Machine Head of Testament als vierde ‘grote’ band genoemd, maar die bands zijn later gestart. Tot de eerste golf behoorde wel Exodus (Metallica gitarist Kirk Hammett kwam uit Exodus), dus als er een band aanspraak op mag maken…

Afijn, terug naar Anthrax. Van de vier albums in de box is Spreading The Disease veruit het best. De opener A.I.R. is misschien wel Anthrax’ allerbeste nummer. Een geweldige riff, een stuwend ritme en een brok agressie waar je u tegen zegt. De single Madhouse was destijds vaste prik op MTV’s Headbangers Ball en het rappe Gung-Ho een geweldige afsluiter die later een opmars bleek voor het legendarische project Stormtroopers Of Death (S.O.D. met Billy Milano). Op Among The Living schiet vooral de single I Am the Law eruit. Scott en Benante zijn enorme comic liefhebbers en schreven een nummer over hun favoriet Judge Dredd (inmiddels al tweemaal verfilmd met Sylvester Stallone en recentelijk nog met Karl Urban). Het nummer heeft een hakkende riff en catchy arrangement en behoort tot de hoogtepunten van het oeuvre van de band. De veelvuldig aangehaalde humor van de band maakte zijn intrede op dit album met Efilnikufesin (N.F.L.) waarin men teksten achterstevoren zingt. Strakker dan strak is One World. De band had zijn interesse uitgebreid naar andere genres en experimenteerde met hiphop zoals te horen is I’m The Man. Een nummer dat de band een hit opleverde. Op het podium was en bleef Anthrax een feest waardoor de band werd gekatapulteerd van clubs naar grote zalen. Ten tijde van State of Euphoria was Anthrax een gearriveerde band die haar status consolideerde met sterke composities als Now It’s Dark en Be All End All en het op een Stephen King roman gebaseerde Misery Loves Company. Merkwaardig genoeg ging de meeste aandacht uit naar de cover Antisocial van het Franse Trust (de band waar Iron Maiden in 1984 zijn drummer vandaan plukte). Het nummer werd vaste prik tijdens de toegiften en paste qua tekst uitstekend bij de sociaal betrokken New Yorkers. Na opnieuw een lange tournee begon de klad erin te komen en dat is te horen op Persistence of Time. Nu had Anthrax nimmer de agressie van pak-en-beet Slayer of Dark Angel, maar op Persistence of Time ontberen veel liedjes agressie en klinken gekunsteld of zelfs flauw. Het is illustratief dat de beste song (Got The Time) nota bene een cover is van Joe Jackson.

Drie van de vier albums in deze box zijn voorzien van bonustracks waardoor de box toch ook een verzamelobject is voor fans. Mensen die weinig of niets van de band in huis hebben, halen voor een zacht prijsje de belangrijkste albums in huis. Niet het beste want dat blijft toch The Sound Of White Noise.

Tracklisting Aftershock (The Island Years 1985 -1990):

Disc1 – Spreading The Disease

  1. A.I.R.
  2. Lone Justice
  3. Madhouse
  4. S.S.C. / Stand Or Fall
  5. The Enemy
  6. Aftershock
  7. Armed And Dangerous
  8. Medusa
  9. Gung-Ho

Disc2 – Among The Living

  1. Among The Living
  2. Caught In A Mosh
  3. I Am The Law
  4. Efilnikufesin (N.F.L.)
  5. A Skeleton In The Closet
  6. Indians
  7. One World
  8. A.D.I. / Horror Of It All
  9. Imitation Of Life
  10. Indians (Alternate Lead)
  11. One World (Alternate Take)
  12. Imitation Of Life (Alternate Take)
  13. Bud E Luv Bomb And Satan’s Lounge Band
  14. I Am The Law (Live In Dallas/1987)
  15. I’m The Man (Instrumental)

Disc3 – State Of Euphoria

  1. Be All, End All
  2. Out Of Sight, Out Of Mind
  3. Make Me Laugh
  4. Antisocial
  5. Who Cares Wins
  6. Now It’s Dark
  7. Schism
  8. Misery Loves Company
  9. 13
  10. Finale
  11. Friggin’ In The Riggin’ (12″ Version)
  12. Antisocial (Live)
  13. Antisocial (French Version)
  14. Parasite
  15. Sects
  16. Pipeline

Disc4 – Persistence Of Time

  1. Time
  2. Blood
  3. Keep It In The Family
  4. In My World
  5. Gridlock
  6. Intro To Reality
  7. Belly Of The Beast
  8. Got The Time
  9. H8 Red
  10. One Man Stands
  11. Discharge
  12. Protest And Survive
  13. Who Put This Together
  14. I’m The Man (The Illest Version Ever / Live In Japan/1990)