Patricia Petibon – Rosso
Door op 23 juli 2010

Artiest: Patricia Petibon
Album_title: Rosso - Italian Baroque Aria's
Genre: opera, barok
Release_date: 04/09/2010
Label: Deutsche Grammaphon
Rating: Vijf sterren (5)
Soundsid: 2754724
Rosso - Italian Baroque Aria's Patricia Petibon
5
5

Technische perfectie komt bij Patricia Petibon op de tweede plaats. De Franse sopraan stelt alles in dienst van dramatische expressie. Rosso is een album dat de luisteraar dan ook tussen diep dal en bergtop heen en weer slingert. Deze collectie barokaria’s kent geen afgevlakte emoties, alleen dood en extase. Een diepdroeve klassieker als Georg Friedrich Händels Ah! Mio Cor! Schernito Sei! komt zuchtend en bevend vanuit Petibons onderbuik, waar een boosaardige Neghittosi, Or Voi Che Fate uit Ariodante jubelend en krijsend een uitweg vindt.

Naast klassiekers staan er gelukkig ook minder bekende werken op Rosso; de aria’s van Antonio Sartorio zijn de sterren van het album. Het Venice Baroque Orchestra ronkt, stampt en zalft, Petibon roept en fluistert. Wat een genot! Luisteren is niet genoeg. Zangeres en orkest roepen op tot wiegen, dansen, huilen en stampen. De musici hebben soms wat moeite met Petibons vrije timing en dan vliegt de mallemolen even uit de bocht. Maar ach, wat zou technische perfectie? Het hielp Cleopatra en Alcina ook niet.

Patricia Petibon, sopraan
Venice Baroque Orchestra o.l.v. Andrea Marcon

Tracklisting Rosso:

  1. Quando Voglio
  2. Queste Lagrime E Sospiri
  3. Tornami A Vagheggiar
  4. Lascia Ch’io Pianga
  5. Volate, Amori
  6. Piangerò La Sorte Mia
  7. Se Il Mio Dolor T’offende
  8. Ah, Mio Cor
  9. Neghittosi, Or Voi Che Fate
  10. Morte Amara
  11. Siam Navi All’onde
  12. Orfeo, Tu Dormi
  13. Come Mai Puoi Vedermi Piangere
  14. Caldo Sangue

Technische perfectie komt bij Patricia Petibon op de tweede plaats. De Franse sopraan stelt alles in dienst van dramatische expressie. Rosso is een album dat de luisteraar dan ook tussen diep dal en bergtop heen en weer slingert. Deze collectie barokaria’s kent geen afgevlakte emoties, alleen dood en extase. Een diepdroeve klassieker als Georg Friedrich Händels “Ah! Mio cor! Schernito sei!” komt zuchtend en bevend vanuit Petibons onderbuik, waar een boosaardige “Neghittosi, or voi che fate” uit Ariodante jubelend en krijsend een uitweg vindt. Naast klassiekers staan er gelukkig ook minder bekende werken op Rosso; de aria’s van Antonio Sartorio zijn de sterren van het album. Het Venice Baroque Orchestra ronkt, stampt en zalft, Petibon roept en fluistert. Wat een genot! Luisteren is niet genoeg. Zangeres en orkest roepen op tot wiegen, dansen, huilen en stampen. De musici hebben soms wat moeite met Petibons vrije timing en dan vliegt de mallemolen even uit de bocht. Maar ach, wat zou technische perfectie? Het hielp Cleopatra en Alcina ook niet.