Marcus Miller – Laid Black
Door op 07 juni 2018

Artiest: Marcus Miller
Band: Marcus Miller Marcus Miller
Album_title: Laid Black
Genre: Jazz
Release_date: 06/01/2018
Label: Blue Note Records
Rating: Vier sterren (4)
Soundsid: 3796671
Laid Black Marcus Miller Marcus Miller
4
4

Baswonder Marcus Miller brengt nu weer via Blue Note Laid Black de opvolger van het heerlijke Afrodeezia, uit. De in Brooklyn geboren muzikant is een van die zeldzame artiesten die als een wereldautoriteit geldt. Bassist, multi-instrumentalist (naast bas beheerst hij ook de sax en de klarinet) én producer, zo staat er op zijn visitekaartje te lezen. Bekendheid vergaarde hij als sidekick van de legendarische Miles Davis, wat ook ten uiting komt in de talloze albums die hij sinds de jaren ’80 uitbracht (o.a. in samenwerking met Christian Scott). Hybride albums waarop R&B, funk en jazz versmelten tot een uniek geheel dat enkel afkomstig kan zijn van Miller.

Als Laid Black iets blootlegt, dan wellicht dat Miller gewoonweg beter wordt in wat hij doet. Ook nu weer gaat dit nieuwe Miller album alle richtingen uit. Van de hitsige opener Trip Trap, waar hij meteen zijn virtuoze basspel tentoonspreidt tot en met de prima, gospelminded afsluiter Preacher’s Kid, laat de polyvalente muzikant verstaan te weten hoe hij zijn fans moet verwennen. Check de krolse, geile baslijnen van Trip Trap die zo een zweterige, rokerige club in herinnering brengt. Door zijn combinatie van hitsige funk, zwoele jazz en sensuele R&B niet eens zo gek ver van Prince, denken we dan. Echt zo’n compositie waarvan je aanvoelt dat de hier gepresenteerde take vooral een lokkertje is voor de concertzalen, want daar komt zo’n zalige, broeierige sound pas écht tot leven.

Op zich niet eens zo’n vreemde referentie, want iets later – tijdens Que Sera Sera – komt de Belgische Selah Sue meejammen. Het tempo wordt wat vertraagd, waardoor de focus sterk op het vocale komt te liggen. De klassieker krijgt hier een best leuke, maar bovenal verrassende versie mee. De vocale inbreng van Sue is aardig, maar het is vooral de groep die de compositie draagt. Check gerust ook de stevige gitaarpartij die  halverwege danig indruk maakt, zodanig zelfs dat de vocale input van Sue helaas wat teniet wordt gedaan.

Verderop manifesteert Laid Black zich als feestplaat die vooral gedragen wordt door de moddervette baslijnen van Miller en zijn backing band. Dat wil echter niet betekenen dat er geen intiemere passages te vinden zijn. Neem maar het fijne, met een dialoog tussen bas en piano versierde Sublimity’s ‘Bunny Dream’ waaruit een voorliefde voor sfeer spreekt. Heel even zetten Miller & band met inbreng van gast Jonathan Butler koers richting zwoele paden en een sound die je zou kunnen associëren met het wereldmuziekinfuus van Peter Gabriel. Wat later: het lekker verslavende Untamed dat zijn voordeel doet met stuiterende hiphop-/dancebeats.

Miller is de kern van de zaak, maar zijn backing band mag er zeker zijn. Zonder hen zou deze funky, maar gevarieerde plaat niet zijn wat ze nu is. De muzikant doet er dan ook alles om ook hen (percussie, piano,..) te laten schitteren, onder meer tijdens No Limit waar er net wat meer ruimte is voor improvisatie. Alweer zo’n compositie waarvan je aanvoelt : goed, maar in een concertzaal werkt het vast nog beter. Nog hoogtepunten? De geraffineerde, verfijnde en intieme poëzie van Somebody To Love bijvoorbeeld (waar alweer de feel en spirit van Prince opduikt), de inbreng van Trombone Shorty tijdens 3-T’s, Marquis Hill op Trip Trap en zo kunnen we nog wel doorgaan.

Laid Black is een ronduit uitstékende Marcus Miller plaat waar fans duimen en vingers van gaan aflikken. Al dient u ook in rekening te brengen : live is het ongetwijfeld nog véél beter.

Tracklisting Laid Black:

  1. Trip Trap
  2. Que Sera Sera (ft Selah Sue)
  3. 7-T’s (ft Trombone Shorty)
  4. Sublimity’s ‘Bunny’s Dream’ (ft Jonathan Butler)
  5. Untamed (ft Peculiar 3)
  6. No Limit
  7. Someone To Love
  8. Keep’ Em Runnin’
  9. Preacher’s Kid (ft Take 6, Kirk Whalum & Alex Han)

Written in Music Nieuwsbrief