Written in Music

Euro Americana Chart (september)

Norbert Tebarts — Thu, 09 Sep 2010 18:55:04 +0000

En ja hoor, daar istie weer: de Euro Americana Chart Top 25, nu voor de maand september. Populaire, prachtige en ook nog eens goede americana, wachtend op het smachtende oor van de ware muziekliefhebber. Wat niet mag ontbreken in je muziekcollectie, dat vind je hier:

1 Richard Thompson – Dream Attic (Proper/Rough Trade)
2 Los Lobos – Tin Can Trust (Proper/Rough Trade)
3 John Mellencamp – No Better Than This (Rounder rec./Universal)
4 Eilen Jewell - Butcher Holler: A Tribute to Loretta Lynn (Signature/V2-Munich)
5 Ray LaMontagne – God Willin’ & The Creek Don’t Rise (RCA/Sony Music)
6 Loudon Wainwright III – 10 Songs For The New Depression (Proper/Rough Trade)
7 Paul Thorn – Pimps and Preachers (Perpetual Obscurity)
8 Justin Townes Earle – Harlem River Blues (Bloodshot rec./Bertus)
9 Shinyribs – Well After Awhile (Nine Mile rec./Sonic RendezVous)
10 Spike Flynn – It’s Alright (Self rel.)
11 Anna Coogan – The Nocturnal Among Us (Self rel.)
12 Michael Weston King – I Didn’t Raise My Boy To be A Soldier (Valve/Sonic RendezVous)
13 JJ Grey & Mofro – Georgia Warhorse (Alligator/V2-Munich)
14 Fiery Blue -Fiery Blue (Doubloon)
15 The Lucky Tomblin Band – Honky Tonk Merry Go Round (Texas World Rec./Sonic RendezVous)
16 Dylan Leblanc – Pauper’s Field (Rough Trade/Konkurrent)
17 The Black Crowes – Croweology (Silver Arrow/Bertus)
18 Us Rails – Us Rails (Blue Rose Rec./Sonic RendezVous)
19 Chatham Countyline – Wildwood (YepRoc/V2-Munich)
20 Allan Frank – The Road So Far (Apple Farm Music)
21 Justin Rutledge – The Early Widows (Six Shooter Rec./Bertus)
22 Bill Kirchen – Word To The Wise (Proper/Rough Trade)
23 Mark Olson – Many Coloured Kite (Rykodisc/Rough Trade)
24 Dale Watson – Carryin’ On (Me and My Americana/V2-Munich)
25 Deer Tick – The Black Dirt Sessions (Fargo/V2-Munich)

Megafaun – Heretofore

Norbert Tebarts — Thu, 09 Sep 2010 16:00:48 +0000

Beloofd is beloofd, nu dan dus eindelijk een recensie van de eerder hier al eens aangekondigde EP Heretofore, van de nieuwe sensatie in Americana. Want zo mag Megafaun genoemd worden. De release van de EP is op 13 september. De drie heren uit North Carolina laten op de schijf slechts zes nummers horen, maar die schijf is wel de volle bijna 34 minuten mooi! Dat doen ze door de overduidelijk aanwezige traditionele invloeden aan te vullen met moderne en zo een prachtig nieuw geluid te maken.

Ooit zei een bevriende gitarist met enige zelfspot “goede muzikanten kunnen niet knap zijn”. Met eenzelfde zelfspot, misschien zegt bijgevoegde foto dan toch wel iets over de kwaliteiten van de broers Brad en Phil Cook en derde bandlid Joe Westerlund, die samen Megafaun vormen. Want ja, kwaliteiten hebben zij in zéér grote mate. Overigens, of het te maken heeft met een teveel aan ‘onderhoud’, Phil (rechts op de foto) heeft zijn baard inmiddels toch maar afgeschoren.

Alle drie bandleden zijn oorspronkelijk afkomstig uit Eau Claire (Wisconsin), waar ze van kinds af aan al samen speelden. Later speelden ze samen in DeYarmond Edison, een band met Justin Vernon (nu Bon Iver). Ze wilden weg uit het hoge noorden van de VS, naar een plek waar ze meer tot rust konden komen, beter konden aarden. En dus trokken ze naar het zuiden, naar North Carolina.

In 2009 bracht Megafaun het album Gather, Form and Fly uit en deed de band verschillende tours in de VS en Europa. Ook in Nederland, waar ze onder meer te bewonderen waren in Bitterzoet (Amsterdam), Vera (Groningen) en op Le Guess Who (Utrecht). Toch wisten de heren ook tijd vrij te maken om nieuw materiaal op te nemen. In januari van dit jaar begonnen ze met schrijven, het resultaat is nu te beluisteren op Heretofore. Een mini-album van slechts zes nummer uitbrengen is eigenlijk niet meer van deze tijd. Toch mogen we het de heren vergeven. Niet alleen omdat ze dienen als voorgerecht voor het volgende volledige album, dat later dit jaar zal worden opgenomen (en helaas pas in 2011 zal uitkomen), maar vooral omdat het zes heerlijke nummers zijn.

Dat begint al met de titeltrack Heretofore, dat door de herhalende gitaarriff en ingepaste geluidseffecten een erg mooi meeslepend nummer is. Met Carolina days lijkt het of Megafaun wil bewijzen dat er ook een zuidoostelijke variant van de muziek van The Beach Boys mogelijk is. In dat geval is de missie geslaagd. Op Volunteers doet de samenzang van de drie denken aan The Band, toch weten ze er een eigen geluid van te maken. Dat ze niet blijven hangen in het traditionele, dat is goed te horen op het ruim twaalf minuten durende, zeer sferische Comprovisation for Connor Pass. Ook afsluiter Bonnie’s song kent een thema dat zich telkens herhaalt. Dit nummer lijkt bijna een kruising tussen eerder genoemde The Band en The Beach Boys, maar dan op z’n Megafauns. Heerlijk!

Telkens weer weten de bandleden een sfeer te maken. Niet alleen in hun muziek, ook in hun omgang met de luisteraars in zalen. In augustus waren ze nog in ons land te horen, onder meer hier op Radio 1, waar ze alle drie meerdere keren aan ondergetekende vertelden hoe ontzettend dol ze zijn op Nederland. Laten we dus hopen dat ze snel weer de oversteek maken. Zorg dat je er dan bij bent. En geniet in de tussentijd van Heretofore.

Opeth in live concert at the Royal Albert Hall

Richard Verbrugge — Thu, 09 Sep 2010 13:38:33 +0000

Om hun 20 jarig jubileum te vieren speelde Opeth een paar concerten in bijzondere zalen waarbij ze het gehele ‘Blackwater Park’ en een bloemlezing uit de rest van hun imposante oeuvre ten gehore brachten. Het concert in de Royal Albert Hall in Londen werd opgenomen en verschijnt medio september als DVD set, DVD en CD set en als luxe vinylbox.

Een blik op het hoesontwerp leert dat de keuze voor de Royal Albert Hall is ingegeven door Deep Purple. In de jaren zeventig namen Blackmore, Lord en co. immers een concert in deze hal op waarbij ze werden bijgestaan door een klassiek orkest. Het hoesontwerp van de Purple-heruitgave is overigens ook terug te vinden in de vinyl box. Opeth doet het tijdens dit concert zonder orkest en heeft duidelijk baat bij de uitstekende akoestiek van de hal want de geluidskwaliteit is fenomenaal goed. Iedereen die wel eens een Opeth show heeft gezien weet wat hij kan verwachten: een afwisselende set waarbij poepruige passages worden afgewisseld met bijna serene intermezzo’s. Bij Opeth draait alles om de muziek en zijn er geen showelementen als gesynchroniseerd headbangen, toneelstukjes, steekvlammen, monsterlijke latex poppen of verwante fratsen. Opeth wordt al jaren geroemd om hun innovatief vermogen en complexe, doch luisterbare muziek. In twintig jaar tijd leverde de band negen albums af en geen van allen viel tegen alhoewel ‘Watershed’ ten opzichte van voorganger ‘Ghost Reveries’ geen al te grote wijzigingen bevatte. De eerste DVD bevat een integrale uitvoering van het inmiddels klassieke ‘Blackwater Park’. Onder leiding van Akerfeldt schudt de band schijnbaar moeiteloos vlekkeloze uitvoeringen uit de mouw. Akerfeldt zelf toont zich weer een verbale Jekyll & Hyde door afwisselend te grunten dan weer clean te zingen. Normaliter kletst Akerfeldt tussen de nummers de oren van je hoofd, komt met grappige anekdotes of relativerende opmerkingen uit de hoek maar ditmaal is het anders en houdt hij tussen alle nummers zijn mond. Tijdens de pauzes ga je daarom op andere aspecten letten. De band heeft bijvoorbeeld niet de moeite genomen om de talloze hippe shops in Londen te bezoeken om nieuwe kleding voor de opname aan te schaffen. Iedereen op het podium gaat net zo gekleed als het merendeel van het publiek: te vaak gewassen zwarte t-shirts met opdruk, donkere broeken en zwart schoeisel. De instrumenten daarentegen lijken wel nieuw, er is geen krasje te bespeuren. Opvallend is dat de bekkens diverse ronde gaten bevatten. Het publiek roert zich nauwelijks en staat bijna ademloos te kijken naar de ruigste band die ooit in deze zaal optrad.

Op de tweede DVD loopt Opeth in chronologische door hun discografie en speelt van elk album één nummer. Voor elk nummer komt Akerfeldt nu wel met een korte terugblik op het album en de status van de band op dat moment, een grap of een anekdote. Het meest hilarische verhaaltje gaat over de samenwerking en vriendschap met Porcupine Tree zanger Steven Wilson. Als Akerfeldt niet langer muziek wil maken kan hij wellicht nog als stand-up comedian aan de slag. Een hoogtepunt is een fraaie uitvoering van ‘The Moor’ (van het album ‘Still Life’). Het dubbele karakter van Opeth komt het sterkst naar voren door het spijkerharde ‘Wreath’ op te volgen met het akoestische en sentimentele ‘Hope Leaves.’ Hij is er duidelijk trots op in de Royal Albert Hall te mogen optreden en dankt het publiek dat hij na afloop een foto a la Deep Purple kan maken. De lange set wordt fantastisch afgesloten met ‘Harlequin Forest’ van het album ‘Ghost Reveries’ en ‘The Lotus Eater’ van ‘Watershed.’

Deze dubbele DVD onderstreept nog eens dat Opeth behoort tot de absolute top van het metalgenre. Door de invloeden van folk en progrock is de voormalige death metal band alle grenzen van dat subgenre ontstegen en een prachtige inspiratiebron voor een nieuwe generatie bands zoals Deep Purple dat lang geleden ook was.

Fotoverslag Dionne Warwick in Paradiso

Iñigo Garayo — Thu, 09 Sep 2010 12:36:24 +0000

De legendarische zangeres Dionne Warwick trad 5 september 2010 op in Paradiso. Amsterdam. Een kloek optreden met vele hits en prima band. Met 50 jaar in de busniess weet Warwick wel hoe een show gebouwd moet worden.

Portnoy verlaat volkomen onverwacht zijn Dream Theater

Richard Verbrugge — Thu, 09 Sep 2010 12:13:23 +0000

Als een donderslag bij heldere hemel maakte drummer Mike Portnoy van Dream Theater gisteren bekend dat hij het progressieve rockkwintet verlaat. Dat nieuws zal vriend en vijand verrassen omdat Portnoy het gezicht van de band is. Hij richtte de band ruim 25 jaar geleden op en wordt algemeen beschouwd als de leider. Aanleiding voor zijn vertrek is het gebrek aan plezier bij Dream Theater. Portnoy speelt –net als zijn voormalige bandgenoten- mee met tig andere projecten en bands en realiseerde zich dat hij bij O.S.I., Transatlantic en recentelijk Avenged Sevenfold veel meer plezier had dan bij zijn eigen band. Tevens waren de relaties met de andere muzikanten beter dan die in Dream Theater. Na een jaar lang te hebben gedubd over zijn toekomst, stelde hij voor om een pauze voor Dream Theater in te lassen. De andere bandleden gingen niet akkoord waarna Portnoy besloot zijn biezen te pakken.

Portnoy schrijft in zijn persbericht: “I am about to write something I never imagined I’d ever write. After 25 years, I have decided to leave Dream Theater… the band I founded, led and truly loved for a quarter of a century. Please don’t misinterpret me, I love the Dream Theater guys dearly and have a long history, friendship and bond that runs incredibly deep with them… it’s just that I think we are in serious need of a little break. Dream Theater was always my baby…and I nurtured that baby every single day and waking moment of my life since 1985… 24/7, 365… never taking time off from Dream Theater’s never-ending responsibilities (even when the band was ‘off’ between cycles)… working overtime and way beyond the call of duty that most sane people ever would do for a band. But I’ve come to the conclusion that the Dream Theater machine was starting to burn me out…and I really needed a break from the band in order to save my relationship with the other members and keep my Dream Theater spirit hungry and inspired. We have been on an endless write/record/tour cycle for almost 20 years now (of which I have overseen EVERY aspect without a break) and while a few months apart from each other here and there over the years has been much needed and helpful, I honestly hoped the band could simply agree with me to taking a bit of a ‘hiatus’ to recharge our batteries and ’save me from ourselves’… While it truly hurts for me to even think of a Dream Theater without Mike Portnoy (hell, my father named the band!!), I do not want to stand in their way…so I have decided to sacrifice myself and simply leave the band so as to not hold them back against their wishes. Strangely enough, I just read an interview that I recently did that asked me about the future of Dream Theater and I talked about ‘always following your heart and being true to yourself’… Sadly, I must say that at this particular moment, my heart is not with Dream Theater …and I would simply be ‘going through the motions,’ and would honestly NOT be true to myself if I stayed for the sake of obligation without taking the break I felt I needed.”

Het nieuws zal door menig Dream Theater fan als een schok worden ervaren. Welke muzikale koers de band gaat varen zonder kompas Portnoy is onbekend. Naar verluidt wordt de band in januari 2011 in een studio verwacht om te werken aan de opvolger van het succesvolle ‘Black Clouds & Silver Linings.’

Meine Zeit Wird Kommen

Carl Puhl — Thu, 09 Sep 2010 09:52:53 +0000

Het is dit jaar honderdvijftig jaar geleden dat Gustav Mahler geboren werd. Volgend jaar is het 100 jaar geleden dat hij stierf. Deze getallen nodigen natuurlijk uit tot een jubileum. En dat is ook zo! In allerlei landen vinden muzikale festivals plaats waar het werk van deze Oostenrijkse componist geëerd wordt. Ons eigen Concertgebouw Orkest is al in 2009 begonnen met een volledige Mahler cyclus. Topdirigenten als Maazel, Fischer, Boulez, Jansons en natuurlijk onze eigen Haitink zullen de dirigeerstok ter hand nemen om de mooiste melodieën uit het Concertgebouworkest tevoorschijn te toveren. De symfonieën 1 tot en met 5 zijn al uitgevoerd, maar 6 tot en met 10 staan nog op het programma. Het bekende klassieke festival BBC Proms werd dit jaar geopend met een uitvoering van de achtste symfonie uitgevoerd door het BBC Symphony Orchestra inclusief zes koren onder leiding van Jirí Belohlávek. Op de site van Deutsche Grammophon kan de Mahler fan een eigen cyclus samenstellen uit allerlei werken verschenen op dit label en Decca. Speciaal hiervoor zijn opnames uit de oude doos opnieuw beschikbaar gesteld op CD. Kosten noch moeite wordt gespaard om de adepten van de muziek van Gustav Mahler tevreden te stellen.

Kaapverdisch nazomeren met traditionele, sfeervolle albums

Robert Schuurman — Thu, 09 Sep 2010 07:25:12 +0000

Voor degenen die de zomer nog even willen verlengen biedt het label Lusafrica (Coast to Coast) de mogelijkheid om dit in ieder geval muzikaal gezien te realiseren. Met drie even prachtige als diverse albums wordt wederom duidelijk aangetoond dat muziek uit Kaapverdië blijft imponeren en inspireren. Vooral de ontspanning die Kaapverdische muziek uitstraalt heeft iets unieks. Of je nu naar Cesaria Evora, Mariana Ramos, Tito Paris, Mayra Andrade of Boy Gé Mendes luistert, nergens hoor je de eventuele stress van het opnameproces en de te maken albumkeuzes terug. Uiteraard is de kans groot dat de gemiddelde jaartemperatuur op de eilanden een cruciale rol speelt in het overbrengen van de ontspannen sfeer maar het zal ook met de diverse traditionele muziekstijlen van het land te maken hebben, die van nature een soort rust en vrolijkheid uitstralen. Zelfs de meest somber getinte morna’s zoals we die van Cesaria Evora kennen herbergen ondanks hun melancholische karakter vaak een haast vanzelfsprekend positivisme of natuurlijke berusting. Voor alle liefhebbers van Kaapverdische muziek en degenen die graag eens met deze stijlen wil kennismaken zijn er nu drie fraaie albums uitgebracht:

Bau – Café Musique

Rufino Almeida oftewel Bau was van 1995 tot 1998 de orkestleider van de band van Cesaria Evora. Op dit geheel instrumentale album staan de achttien beste instrumentale nummers van zijn zes soloalbums. Bau speelt op zelfgemaakte instrumenten waaronder viool, cavaquinho en gitaar. Zijn vader was een bekende instrumentmaker was in Mindelo die dit hem leerde. Het nummer Raquel is gebruikt voor de soundtrack van de film Habla Con Ella van Pedro Almodovar. Café Musique is een heerlijk relaxt, nostalgisch en intiem album dat duidelijk de kwaliteiten van Bau als arrangeur laat horen, ongetwijfeld de belangrijkste reden voor Cesaria om hem te benoemen tot orkestleider.

Jorge Humberto – Ar De Nha Terra

Van instrumentaal gaan we naar vocaal met Ar De Nha Terra van Jorge Humberto. Na Guentá (1992), Móiabo Um Consolá (1995), Portexperimental (1998) en Identidade (2004) gaat Jorge Humberto op zijn vijfde album op zoek naar de muzikale roots van São Vicente, waar hij terugkeerde om tijdens een vakantie dit album op te nemen. De twaalf uitstekende nummers vormen een mooie eenheid, waarbij uiteraard ook op dit album de nostalgie en melancholie hand in hand gaan.

Cordas Do Sol – Lume D’Lenha

Cordas Do Sol is een zesmansformatie van het eiland Santo Antão. In 2000 brachten ze hun debuutalbum Linga d’Sentonton uit dat uitstekende kritieken kreeg. In 2002 volgde het album Marijoana waarna in 2004 hun eerste album bij Lusafrica uitkwam, Terra De Sodade, een verzameling van hun eerste twee albums. De zang en percussie zijn gebaseerd op de combinatie van de traditionele Son Jon ritmes. De band is in de loop der jaren uitgegroeid tot een van de meest populaire bands van Kaapverdië en dit nieuwe album Lume D’Lenha, opgenomen in Mindelo, zal zeker bijdragen aan een nog grotere fanschare. De subtiele en ontspannen (samen)zang zorgen er namelijk voor dat er weer veel te genieten valt op deze muzikale ‘ode’ aan de bewoners van Santo Antão.

ECMCast: Aflevering 12 & 13

WiM Redactie — Wed, 08 Sep 2010 11:01:40 +0000

Hij draait oude, maar ook de allernieuwste muziek uit de uitgebreide catalogus van ECM Records en ECM New Series: presentator, musicus en jazzconaisseur Hans Mantel. Sinds kort presenteert hij de ECM-podcast, dé nieuwe podcast voor de muziekliefhebber. De afleveringen zijn te beluisteren via de ECM website en ook wij plaatsen ze nu door (abonneren via iTunes of de ECMCast RSS feed kan ook).

ECMCast; Aflevering 12

Louis Sclavis heeft zijn stempel gedrukt op de Franse jazzscene, maar ook daarbuiten. Na podcast 11 heeft Hans Mantel de smaak te pakken en wil de ECM-liefhebber nog een track laten horen van de cd L’Affrontement des Pretendants van het quintet van Sclavis. Een mooie, aangrijpende suite : ‘Hommage a Lounes Matoub’. Uiteraard wordt er ook aandacht besteed aan ECM New Series: de cd van de sonisch fantasievolle Zwitserse componist Alfred Zimmerlin Euridice, uitgevoerd door Carmina Quartett, Aequatuor & het Aria Quartett. U hoort ‘Orpheus, Euridice’. Dan weer terug naar de jazz. Manfred Schoof speelt op zijn laatste cd onder meer ook met de Nederlandse pianist Jesper van ‘t Hof. Maar op de track die we horen in deze podcast hoort u trompettist Schoof o.a. met pianist Rainer Bruninghaus (welbekend van de Jan Garbarek Group). Gespeeld wordt van de recente cd Resonance ‘Old Ballad’. Het is een dubbel cd van dit kwintet met het zeer herkenbare prachtige ECM-geluid. Keith Jarrett kan niet ontbreken in deze podcast, met zijn Standards Trio. Van Standards Live het nummer ‘Falling In Love With Love’ uit 1985, uit de beginjaren van het trio. Van de gloednieuwe cd het Anat Fort Trio And If horen we tot slot ‘Something Bout Camels’. Het trio bestaat uit Anat Fort piano Gary Wang contrabas en Roland Schneider drums. Een trio om inde gaten te houden!

ECMCast; Aflevering 13

In de 13e aflevering van de ECM podcast aandacht voor de band Food met Thomas Stronen drums, live-electronics / Iain Ballamy tenor- en sopraan sax/ Nils Petter Molvaer trompet, electronics / Christian Fennesz gitaar, electronics. Van het album Quiet Inlet draait Hans Mantel het nummer ‘Tobiko’. Van de klassieke New Series worden vervolgens twee delen gedraaid van componist Thomas Larcher, van de cd Madhares: ‘Madhares (String Quartet no. 3): deel 4 ‘Sleepless 2′ en deel 5 ‘A Song from ?’, uitgevoerd door Quatuor Diotima. Uiteraard ook in deze afevering de telkens terugkerende naam van Keith Jarrett. Met zijn Standard Trio speelt hij het bekende ‘When I Fall in Love’ van het album Still Live. Van het Anouar Brahem Quartet en de cd The Astounding Eyes Of Rita is de wonderschone track ‘Stopover At Djibouti’ te horen. Charles Lloyd keert ook regelmatig terug bij Hans Mantel. Dit keer laat hij iets horen van de cd Jumping The Creek: ‘Georgia Bright Suite’. Dit Quartet bestaat uit: Charles Lloyd tenor & alt sax, taragato / Geri Allen piano / Robert Hurst contrabas / Eric Harland drums, percussie. Dan keren we weer even terug naar de klassieke muziek: Till Fellner speelt op onnavolgbare en verfrissende wijze Bach: ‘Book 1 – Prelude #7 In E Flat, BWV 852′ en ‘Book 1 – Fugue #7 In E Flat, BWV 852′ (van de cd Das Wohltemperierte Klavier). Tot slot muziek van gitarist Ralph Towner: van het album Time Line het nummer ‘Come Rain Or Come Shine’.

Na Creed en Slash is het weer tijd voor Alter Bridge

Richard Verbrugge — Tue, 07 Sep 2010 08:05:58 +0000

De muzikanten van Alter Bridge toerden de voorbije zomer met hun vorige band Creed door Noord-Amerika terwijl zanger Myles Kennedy de wereld rondreisde met Slash. Inmiddels zitten de verplichtingen erop en kunnen de heren verdergaan met Alter Bridge. Begin oktober verschijnt hun derde album getiteld ‘AB III’ bij Roadrunner. Tijdens de Slash tournee verklapte Myles Kennedy al dat de opvolger van ‘Blackbird’ een stuk donkerder van toon zal zijn. Kennedy: “It’s lyrically a pretty dark album, probably the darkest record I’ve been a part of. Just a lot of questions personally that I had over the last few years, just things I was struggling with, and it was a very cathartic record for me, just to kind of get that all out. I mean, that’s generally the way I personally like to write lyrics, for things that are honest and from the heart.”

Kennedy deed ook auditie bij Led Zeppelin om als vervanger van Robert Plant op tournee te gaan, maar (gelukkig) bliezen Jimmy Page en Jon Paul Jones die plannen af. Gevolg is dat Alter Bridge gewoon de nieuwe plaat kan promoten tijdens een Europese tournee. Op 8 november staan ze in Heineken Music Hall waar ze al eerder een live DVD opnamen.

De CD werd geproduceerd door Michael “Elvis” Baskette die eerder dit jaar goed werk afleverde met Ratt.

‘AB III’ track listing:

01. Slip To The Void
02. Isolation
03. Ghost Of Days Gone By
04. All Hope Is Gone
05. Still Remains
06. Make It Right
07. Wonderful Life
08. I Know It Hurts
09. Show Me A Sign
10. Fallout
11. Breathe Again
12. Coeur D’Alene
13. Life Must Go On
14. Words Darker Than Their Wings

Slayer – Live Intrusion

Carl Puhl — Tue, 07 Sep 2010 04:33:15 +0000

De derde en laatste re-issue DVD uitgebracht door American Recordings is ‘Live Intrusion’. In tegenstelling tot ‘War At The Warfield‘ en ‘Still Reigning‘ kan ik hier dan wel weer de logica van inzien, aangezien ‘Live Intrusion’ out-of-print was. Deze DVD was de eerste concertregistratie van Slayer. Het betreft hier een optreden in het Mesa te Arizona, USA, op 12 maart 1995. Wederom dus een optreden zonder Dave Lombardo, maar met Paul Bostaph. Paul is een enorm sterke drummer die ontzettend strak speelt. Maar daar zit meteen het verschil: hij swingt niet. Slayer met Dave achter de drumkit swingt! En ik denk dat ik voor velen spreek als ik mijn tevredenheid uit dat Dave wederom bij Slayer achter de drumkit te vinden is.
Van de drie DVD’s is ‘Live Intrusion’ echter de minst interessante. Het optreden is goed, hoewel dat op WATW beter was. De camera settings zijn flauw en onevenredig verdeeld. Ze volgen minder de muziek; solo’s van Hanneman of King worden niet altijd op het juiste moment in beeld gebracht. Chris Kontos en Robb Flynn van Machine Head geven acte de presence tijdens een cover van Venom’s ‘Witching Hour’, wat zorgt voor een leuk moment.
Waarom is deze dan de minste van de drie? Dat komt door het beeldmateriaal wat een zogenaamde achter de schermen impressie geeft van de bandleden. Ik zit echt niet te wachten op het infantiele gedrag waarmee een metalband op tournee de sleur doorbreekt. En Slayer excelleert hierin. Het is haast te bizar voor woorden, zo kinderachtige als King en Hanneman zich weten te gedragen. Ik verwacht heus geen filosofische gesprekken over het uitdijende heelal, maar dit slaat kant noch wal. Hoewel het wel weer te rijmen valt met vergelijkbaar beeldmateriaal in de sectie “Slayer Fans Rule” op ‘War At The Warfield’.