Jenks Miller woont in Chapel Hill, North Carolina. Hij neemt muziek op onder zijn eigen naam en als Horseback. Verder speelt hij gitaar in de band Mount Moriah en produceert hij voor een aantal andere bands. Maandag 21 mei verschijnt Half Blood, de nieuwe CD van Horseback, via Relapse Records. Half Blood duurt 44 minuten en bevat zeven songs.

Na een macaber intro opent Half Blood met het nummer Mithras. Het nummer heeft een apart ritme, waaraan gitaar, toetsen, bas en drums aan elkaar gekoppeld zijn. De raspende vocalen lijken hier apart van te staan, hoewel ze het ritme wel volgen. Het geheel heeft een hypnotiserende werking, zoals in vrijwel elk nummer op deze CD. Het volgende nummer Ahriman is eigenlijk het meest toegankelijke van dit album. Het heeft een ritme wat heel Indiaans aandoet. Inheritance (The Changeling) is eigenlijk meer een muzieklandschap. Met synthesizers wordt een vervreemdende atmosfeer opgeroepen waar halve melodieën en ritmes sterven en geboren worden. Met Arjuna, het vierde nummer van dit album, keren we weer terug naar de rock georiënteerde songstructuren. De roots van Horseback lijken te liggen tussen de doom en de drone met veel psychedelische invloeden. De laatste drie songs vormen een drieluik genaamd Hallucigenia. De drie delen nemen je mee op een trip naar de eeuwige jachtvelden en terug; een soort muzikale ervaring van Carlos Castaneda’s oeuvre.

Voor muziekliefhebbers die niet bang zijn om de grenzen van de gevestigde genres te overstijgen presenteer ik: Horseback. Laat je meevoeren naar de droomwereld! Klim op de rug van deze chimera en verzet je niet. Hij neemt je mee naar hogere sferen en zorgt voor transfiguratie. Half Blood is de onderdompeling van de blanke in het Indiaanse en het spirituele van hun voorbije culturen.

Tracklisting Half Blood:

1. Mithras
2. Ahriman
3. Inheritance (The Changeling)
4. Arjuna
5. Hallucigenia I: Hermetic Gifts
6. Hallucigenia II: Spiritual Junk
7. Hallucigenia III: The Emerald Tablet

Een uitvoering van Lucia Di Lammermoor staat of valt met de stem van de sopraan in de hoofdrol. De Bulgaarse coloratuur-sopraan Petya Ivanova zorgde voor overtuigend vocaal vuurwerk. Ze zong haar partijen met veel dramatiek en kundigheid; haar trillers waren prachtig, de virtuositeit was zinderend en haar stem had een mooie klankkleur. Maar zij kan het natuurlijk niet alleen en met de rest van de cast vormde ze een perfect uitgebalanceerd geheel. Dit kwam vooral tot uiting tijdens het sextet dat magnifiek uitgevoerd werd. Opvallend sterk was de Finse bas Mika Kares. Met een fluwelen stem en veel expressie wist hij een zeer overtuigende Raimondo Bidebent neer te zetten. Als geliefde van Lucia neemt de rol van Edgard een belangrijke plaats in en Peter Auty heeft zich overtuigend van zijn taak gekweten. Deze Britse tenor had de kracht en souplesse om zich met Lucia te meten.

De zangers bevonden zich in een ovewegend donker statisch decor met gigantische pilaren in v-vorm (vete of vrede) en een trap van rechtsboven naar linksonder. De schaarse belichting en de beelden van de videoprojectie op de achtergrond droegen bij aan de sombere en drukkende atmosfeer. De muzikale leiding lag in de kundige handen van de Italiaanse dirigent Antonino Fogliani, die ervoor zorgde dat Het Gelders Orkest niet alleen een ondersteunende maar ook een leidende rol nam in deze opera.

De Nationale Reisopera is een professioneel gezelschap met een duidelijke visie op cultureel en sociaal gebied. Ze brengen de opera’s naar het publiek toe en zorgen voor een avondje zangkunst op zeer hoog nivo. Deze uitvoering van Lucia Di Lammermoor mag gezien worden als een triomf voor zowel het gezelschap als voor de zangers.

Watch this video on YouTube.

Het is een fijne gedachte dat er in tijden van crisis, slecht functionerende treinen en onvoorspelbaar weer toch nog iets waar we met z’n allen wel op kunnen vertrouwen. Brengers van dit goede zijn onze Vlaamse zuiderburen. Er is meer dan dEUS en de nieuwe hype School Is Cool. Absynthe Minded brengt al meer dan tien jaar erg fijne plaatjes uit. Nu kan er weer een aan het rijtje worden toegevoegd: As It Ever Was.

Absynthe Minded liet in voorgaande albums al merken niet vies te zijn van wat wereldmuziek. Veelvuldig deed de band een poging om met viool en gitaar een gipsyjazz sfeertje te creëren, iets wat ze zeker niet slecht verging, en waarmee de band zich goed onderscheid van de ‘gewone’ popbandjes. Ook As It Ever Was bevat weer exotische elementen. In Little Rascal neemt de band ons mee naar oosterse oorden door middel van Arabische melodieën en klanken van violen. Een mooi, donker liedje.

Een viool in een band, dat kan heel gevaarlijk zijn. Te veel ervan wordt saai en vervelend, en bij te weinig is het instrument eigenlijk overbodig. Deze Vlamingen weten het instrument echter perfect te gebruiken: niet te veel, niet te weinig en op het eind van het album een nummer waarin de violist Renaud Ghilbert eens even kan laten horen wat hij allemaal kan. En dat is veel. Zijn intens snelle solo met wat zigeunerklanken lijkt hij met gemak te spelen waardoor hij echt iets aan het nummer toevoegt.

Voorgaande plaat Absynthe Minded uit 2010 was een grote hit in België en zorgde voor een kleine doorbraak van de band bij ons in Holland. Met het nummer Envoi, wat een hommage aan Hugo Claus is, was ook Frankrijk overtuigd. As It Ever Was is een goede opvolger ondanks dat er eigenlijk niet veel verschil is met voorgaande albums. Absynthe Minded is een band die eigenlijk altijd wel hetzelfde doet maar er nooit een trucje van maakt. Nu Nederland en Frankrijk tot de fanclub van de band kunnen worden gerekend kunnen nummers als Picture In Frame, Crosses en Little Rascal er wellicht voor zorgen dat ook de rest van Europa overstag gaat.

Tracklisting As It Ever Was:

1. Space
2. End Of The Line
3. As It Ever Was How Short A Time
4. Fighting Against Time
5. Little Rascal
6. Only Skin Deep
7. 24 7
8. You Will Be Mine
9. Picture In A Frame
10. Crosses
11. Get Around

Vijftig jaar Earring wordt dit jaar gevierd met het nieuwe album Tits ‘n Ass en een nieuwe tour. Nederlandse fans werden op 9 mei al getrakteerd op een voorproefje tijdens de CD presentatie in Paradiso.

Het concert startte om 20.45 uur, want de heren Earring waren eerder op de avond nog te gast bij DWDD. Het is dan ook hot news: het eerste nieuwe album in negen jaar.

Een CD presentatie wordt altijd ingeleid door een BNer. Bij deze gelegenheid was PvdA coryfee Ronald Plasterk opgetrommeld. Tja, het is per slot van rekening verkiezingstijd en de voormalige kunstpaus uit het kabinet Balkenende II mocht op het podium de eerste exemplaren uitreiken aan de Earring zelf. Paradiso was tot aan de nok gevuld, Radio 2 had de release gepromoot waarbij kaarten waren verloot. Onder de gelukkigen uiteraard ook vele die-hard fans die geen kans onbenut lieten om Plasterks gestuntel te corrigeren. Er volgde eerst een korte documentaire over de totstandkoming van Tits ‘n Ass. Geen halve maatregelen: voor het nieuwe album werd Chris Kimsey aangetrokken, die in de jaren ’80 de productie van enkele Stones albums (o.a. Steel Wheels)voor zijn rekening nam. Alle nummers op Tits ’n Ass zijn van de hand van de Earring zelf. Special guest op het album is gitarist Frank Carillo, die eerder samenwerkte met George Kooijmans op hun gezamenlijke On Location project. Helaas ontbrak Carillo bij de CD presentatie.

Het concert in Paradiso was een gelikte mix van oud en nieuw. De Earring trapte af met een puike versie van Twilight Zone en Barry Hay haastte zich te vermelden dat naast de nummers van het nieuwe album ook oude successen ten gehore zouden worden gebracht, waarbij natuurlijk Radar Love niet mocht ontbreken. Het nieuwe album is strak, goed gespeeld en afwisselend. Opvallend goed klinkt de stem van Hay, de tijd schijnt te hebben stilgestaan! Meestampers als Identical en Still Got The Keys To My Old Cadillac hebben geen eeuwigheidswaarde, maar zullen gegarandeerd alle zalen platspelen. Verrassend is Acrobats and Clowns, waarbij de Hammond B3 van Jan Rooymans vroegere Earring tijden doet herleven. This Love is een ballad, een niemendalletje. Dat kan niet gezegd worden van Stratosphere, een echte Earring rocksong, absoluut met hitpotentieel, misschien wel het hoogtepunt op dit album.

Tits and Ass zal bij velen de vergelijking met de Rolling Stones oproepen. Het Tits ‘n Ass artwork riekt naar plagiaat (Some Girls) en ook de titel roept associaties op met Keith Richards’ track Little T&A. Beide bands bestaan 50 jaar, maar een nieuw album&tour laten bij de Stones nog even op zich wachten. De Golden Earring maakt die sprong in het diepe wel. Rock ’n roll is immers voor alle leeftijden en de Earring dwingt met Tits ’n Ass respect af. Veel respect.

Foto’s: Ans van Heck

Joey Negro’s Z label brengt niet enkel produkties uit van de labelbaas himself, maar ook van allerlei matties die in hetzelfde disco-idioom opereren. Z Records is al sinds de jaren ’90 een onmisbaar label en brengt naast (digitale) singles ook hele puike verzamelaars uit, waarbij de kernwaarden steeds obscuur, very hard-to-find en music to educate zijn. Dave Lee (Joey Negro’s paspoortennaam) staat bekend als een enorme, bijna neurotisch dwamgmatige disco- en funkverzamelaar, wiens platenverzameling behoorlijk akelige vormen aanneemt, want er lijkt geen enkele disco 12″ aan zijn aandacht te ontsnappen. Lee is met deze obsessie al zo’n beetje zijn hele leven bezig en wanneer er weer eens een verzamelaar op zijn label verschijnt, dan kunnen deze zonder uitzondering allemaal blind worden aangeschaft vanwege de reputatie van Z Records als leverancier van übercompilaties. Dat geldt ook weer voor Go-Go Get Down, de nieuwste compilatie-CD die onlangs op het Londense label verscheen. Zoals de titel al aangeeft staat dit keer de Go-Go uit Washington DC centraal en zijn op twee discs maar liefst 23 tracks te vinden, waarvan het overgrote deel voor de meeste mensen volstrekt onbekend zal zijn. Ondanks het praktisch ontbreken van hits, kan deze verzamelaar prima dienen als introductie voor een muziekstroming die feitelijk in de jaren ’80 al ten grave is gedragen. Behoorlijk helaas eigenlijk.

De basis voor Go-Go werd al ergens in de jaren zestig gelegd en werd in de jaren ’70 verder doorontwikkeld, om in de jaren ’80 kortstondig tot bloei te komen. Go-Go was vooral de muziek uit Washington DC en leek het soms bijna een lokale aangelegenheid. Met het verschijnen van de verzamelaar Go-Go Crankin op Island Records in 1985 leek Go-Go eindelijk door te breken. Al eerder had Trouble Funk succes met onder andere Pump Me Up en was er Chuck Brown’s 1978 classic Bustin’ Loose, tracks die belangrijk voorwerk deden voor een stroming die met bands als E.U., Redds & The Boys en Rare Essence een herkenbaar gezicht leek te krijgen. Go-Go maakte in de 80’s nog enkele crossovers met Kurtis Blow (I’m Chillin’), de Junkyard Band (The Word / Sardines) en Grace Jones (de onvergetelijke door E.U. gespeelde go-go break in de 12″ van Slave To The Rhythm) om vervolgens een zachte dood te sterven. Omdat grote hits uitbleven en Go-Go toch te freaky en te monotoon was voor het grote publiek.

Toch mag de invloed van Go-Go niet uitgevlakt worden: ook in de 90’s doken nog flarden Go-Go grooves op en heeft het als muziekstroming een plaats in het dancecanon. Er zijn echter praktisch geen verzamelaars met de grootste Go-Go classics, maar misschien komt daar verandering nu Joey Negro weer belangrijke stappen zet met de release van Go-Go Get Down en het de poorten naar de archieven opent waar nog veel classics in zijn verborgen.

Go-Go Get Down is vooral als rariteitenkabinet interessant: een enkele verdwaalde clubhit (Trouble Funk’s You Can Dance (If You Want To) en AM-FM’s You Are The One zijn de bekendste) voor de herkenbaarheid, maar het overgrote deel is onbekend & dus onbemind. Steeds terugkerend in alle nummers is die dwingende, percussieve Go-Go groove, die maar door lijkt te denderen. Go-Go is dan ook bij uitstek geschikt als livemuziek, waarbij bands als Trouble Funk erom bekend stonden om die dampende Go-Go beats soms drie uur lang door te laten knetteren. Misschien soms wat eentonig, maar gedoseerd genomen is Go-Go Get Down een puike verzamelaar dat louter hoogtepunten kent. Laat de selectie en zoektochten maar over aan Dave Lee, die ook nu weer heel grondig te werk is gegaan. Soms vraag je je wel eens af hoe hij aan al die stoere tracks komt. Alleen al daarom is de aanschaf van deze dubbele compilatie gerechtvaardigd. En zoals Z Records verzamel-CD’s betamen wordt ook nu weer uitgebreid achtergrondinformatie over de tracklisting gegeven.

En opnieuw bewijst Z Records met Go-Go Get Down dat aan goede compilatie-CD’s nog altijd behoefte bestaat en zeker wanneer de tracklisting met zorg is samengesteld en tracks bevat, die na al die jaren nog niks aan kracht hebben ingeboet. Voor de meeste mensen zal het gebodene op Go-Go Get Down een eerste kennismaking zijn met de muziek die op deze uitmuntende verzamelaar is te vinden. Een essentiële must-have.

Tracklisting Go-Go Get Down

Disc: 1

1. Little Benny & The Masters – Who Comes To Boogie

2. Chuck Brown & The Soul Searchers – Back It On Up

3. Donald Banks – Status Quo

4. Rare Essence – Body Moves

5. E.U. – Rock Yer Butt

6. Expression – Release Disco

7. Osiris – War (On The Bull Shit!)

8. AM-FM – You Are The One

9. Familiar Faces – The New Dance

10. Backlash – Hang With The Gang

11. Static Disruptors – DC Groove

12. Jackie Boy & Nature’s Creation – This Groove Is Made For Funkin’

Disc: 2

1. C.J.’s Uptown Crew – Satisfaction Guaranteed

2. Davis Pinckney Project – You Can Dance (If You Want To)

3. Trouble Funk – Get Down With Your Get Down

4. Code Red – Virginia Gone Go-Go

5. The Mighty Peacemakers – Feel It

6. Class Band – Welcome To The Go-Go

7. Soul Searchers – Boogie Up The Nation

8. Ovation – Boogie Groove (You Got To Do It)

9. Jim Bennett & His Bumpin’ Crew – Bump & Roll (Give Up The Funk)

10. E.U. – E.U. Groove

11. Dr Skunk Funk – Skunk Funk Go-Go

Green bracht eerder eind jaren negentig Street Sax uit met diverse stijlen zoals funk, blues, soul en jazz. The Funky Sax Man is een album met een goed in het gehoor liggende mix van funk en moderne jazz en is vooral instrumentaal. De warme kleurrijke klank van Chazzy maakt het album zeer genietbaar. Green’s muzikale klasse vertaalde zich al eerder in de samenwerking met Ray Parker Jr. op wiens hits hij goed te horen is, onder andere in Ghostbusters.

Ook toerde Green met The Brand New Heavies, Macy Gray, Caron Wheelet, WAR, Johnny ‘Guitar’ Watson, Cameo en The Brothers Johnson. In 2011 stond hij met soullegende Bobbie Womack op Hague Jazz. Met Womack heeft hij intensief getoerd en collega saxofonist James Carter heeft op jonge leeftijd les van Chazzy gehad. Chazzy is ooit begonnen op klarinet en fluit, instrumenten die hij naast de alt, tenor en sopraansax bespeelt.

Mijn eerste kennismaking met Chazzy Green vond plaats tijdens de Instore in Velvet, een belangrijke platenzaak in Leiden waar onlangs ook de Record Store Day plaatsvond. Green speelde in zijn eentje een aantal tracks van The Funky Sax Man, het was erg sterk, soulful en energiek. Daarna had hij nog tijd voor een spontaan gastoptreden in de Leidse jazzheaven De Twee Spieghels waar ooit Ben Webster optrad. Hij speelde Blue Bossa en Summertime met het David Sancho Trio, de tent stond op zijn kop. Chazzy knalde, liet horen dat hij alles kan spelen.

Dat zette zich een dag later voort in de Qbus in Leiden. Daar speelde hij met Taco Gorter (drums), Ron Lezer (gitaar), Rein Godefroy (keyboard) en Daniel Lottersberger uit Oostenrijk op bas. Van The Funky Sax Man kwamen de single It’s alright en Mr. Green Jeanz voorbij, van zijn vorige album Street Sax het aan zijn overleden vader opgedragen Soul Daddy. Behalve sax speelde Chazzy ook dwarsfluit en weer vielen die warme klanken op. Zijn spel op de sax is zeer expressief, fantasierijk en swingend. Weergaloos was het toen hij op funky wijze de sopraansax speelde. Soms nam hij de maracas ( sambaballen) ter hand. Green is een musicus die zijn bandleden de ruimte geeft om te soleren, ik was onder de indruk van Gorter’s drummen. En Green rapte nog even als Grandmaster Flash, ging tot slot al spelend het publiek in. Degenen die niet geweest zijn, hebben wat gemist! Hij zou op North Sea Jazz niet misstaan, zou daar het publiek aan het swingen krijgen! We hopen The Funky Sax Man in ieder geval in de toekomst weer terug te zien in Nederland.

http://chazzygreen.com/

In de Verenigde Staten kon deze band op voorhand op veel publiciteit rekenen want een samenwerking van Devon Allman (zoon van Greg), Cyril Neville en muzikanten als Mike Zito, Charlie Wooten en Yorrico Scott die hun sporen verdienden bij o.a. Derek Trucks Band, is in het zuiden een garantie voor succes. In ons land is southern rock veel minder populair zodat wij weinig tot niets van de buzz hebben meegekregen. Dat is goed beschouwd een voordeel omdat we het album puur op zijn meritus kunnen beoordelen.

Tijdens de eerste nummers is duidelijk dat Royal Southern Brotherhood geen nieuwe wegen zal inslaan en platgetreden southern paadjes zal volgen. New Horizons en Fired Up rocken er lekker op los en bevatten soulvolle zang en dat typische southern gitaarwerk. Devon heeft klaarblijkelijk goed naar zijn vader geluisterd. Tekstueel blijft men ook in vertrouwde sferen hangen, luister bijvoorbeeld naar Left My Heart in Memphis en Moonlight Over The Mississippi. Meest opvallende kenmerk van dit debuut zijn de lengte van de liedjes; geen enkel nummer klokt langer dan zes minuten en slechts twee langer dan vijf minuten. Royal Southern Brotherhood waagt dus geen poging om met een epische kraker op de proppen te komen. Wellicht dat ze op het podium een of meer nummers uitbouwen tot lange jams, maar een opvolger van Dreams, Freebird of Green Grass & High Tides is vooralsnog niet te ontdekken. Naarmate het album vordert zakt het niveau enigszins in. Nowhere To Hide is bijvoorbeeld een simpel niemendalletje en in Sweet Jelly Donut wordt het refrein zo onnoemelijk vaak herhaald dat je al snel in duikvlucht naar de skip button gaat. Het sfeervolle, bijna nostalgische sluitstuk Brotherhood is daarentegen wel goed en had zo op een album van Allman Brothers kunnen staan.

Royal Southern Brotherhood levert een degelijk, doch geen wereldschokkend debuut af. Liefhebbers van Allman Brothers, Neville Brothers, Atlanta Rhythm Section, 38 Special en Outlaws, maar ook fans van poppy bluesrock die Robert Gray en Dave Matthews appreciëren, zullen deze schijf vermoedelijk wel waarderen.

Tracklisting Royal Southern Brotherhood

1. New Horizons
2. Fired Up!
3. Left My Heart in Memphis
4. Moonlight over the Mississippi
5. Fire on the Mountain
6. Ways About You
7. Gotta Keep Rockin’
8. NoWhere To Hide
9. Hurts My Heart
10. Sweet Jelly Donut
11. All Around The World
12. Brotherhood

Samen met concertpromoter Mojo mogen wij 2×2 kaarten voor dit concert weggeven. Maar daar moet je dan wel onderstaande vraag goed benantwoorden.

Vraag: Met wie speelde Weller in de supergroep The Smokin’ Mojo Filters?

Deze prijsvraag is geldig t/m 31 mei.

De voorverkoop van het concert in de HMH is reeds gestart.

Slim! Echt doorgebroken is Murdering Tripping Blues nog niet. Verre van zelfs, behalve in Portugal weet vrijwel niemand wie of wat dit drietal is. Zodoende brengen ze hun nieuwste album (tevens eerste live album) 1st Time In Color ook uit in een fijn boxje dat The Fuzz Box is getiteld. Hierin zijn ook de albums Knocking At The Backdoor Music uit 2008 en Share The Fire uit 2010 gestopt. In een klap een volledige kennismaking dus, voor de prijs van net iets meer dan één ‘fullprice’ album.

De schrijver dezes was ook in het geheel niet bekend met Murdering Tripping Blues en zodoende is er geen parate kennis over de geschiedenis van de genoemde ‘oude’ albums in huis. Geen idee of ze ooit zijn uitgebracht in de lage landen en zo ja, hoe ze hier zijn ontvangen. Wel kan gesteld worden dat de set een erg lekkere kennismaking is met het Portugese trio. Kort door de bocht maakt deze band garage rock. Maar die term doet ze eigenlijk geen recht omdat er met een zo te horen heel vuige grijns ook blues (Broken Lovers, Man That Never Was), psychedelica (CYLTD?) en soms zelfs wat stonerrock (Share The Fire, Extramentalisticnoisyfucksticating) in de borrelende en pruttelende geluidsorgie die hun muziek is gemikt wordt. Of soms alles tegelijk (een acht minuten durend en alle kanten op schietend prijsnummer als Guilty Lovers bijvoorbeeld). Het zijn momenten dat je met de oorschelpen tegen de speakers geplakt zit om maar niks te hoeven missen. Opwindende rock ’n roll met passie, een flinke vleug humor, overstuurde instrumenten en rokende buizenversterkers.

Het grappige is dat je bij beluistering van de twee reguliere studioalbums continue denkt ‘wow, deze lekkere rammelbak moet vooral live heel erg vet klinken’. Zet je dan vervolgens het live-album 1st Time In Color op, dan valt die een klein beetje tegen. De rammelrock wordt wel heel erg lo-fi gebracht en nu is dat per definitie niet zo heel erg, maar wel als men het op cd dan vervolgens een klein beetje flets uit de hoek laat komen. Dit had gewoon moddervet moeten zijn, zoals de tracks dat op de reguliere albums ook zijn. Waardoor de vreemde situatie ontstaat dat het album dat uiteindelijk de reden voor de release van deze box was verreweg het minst interessant in het geheel is. Maar ja, de rest is dan vervolgens zo lekker, dat het ook helemaal niet uitmaakt. Vooralsnog is Murdering Tripping Blues een band die alleen in Portugal enige naam heeft. Of The Fuzz Box daar wat aan gaat veranderen valt te bezien. Daarvoor is de band wellicht net iets te weinig onderscheidend. Feit is wel dat je als je een beetje van lekker piepende, krakende en schurende (garage) rock houdt je aan deze set absoluut veel fijne luisteruurtjes zal beleven.

CD1: Knocking At The Backdoor Music

1. Uncontrollable Nervous Boogie
2. Ode To Her
3. Tune In, Drop Out
4. Murdering Tripping Love
5. Feed, Nurse, Flatter, Use
6. Extramentalisticnoisyfucksticating
7. Man That Never Was
8. Modern Times, So Simple
9. I’ll Be Your Narcotic
10. Guilty Lovers

CD2: Share The Fire

1. Share The Fire
2. Hooked On You
3. Come Into My Waters
4. My Lust
5. Dead Cats On The Line
6. Smoke You
7. I`ll Lay My Ramblin’ Shoes
8. Cyltd?
9. Broken Lovers

CD3: 1st Time In Color

1. Come Into My Waters
2. Eyes Off You
3. Dead Cats On The Line
4. Share The Fire
5. Hooked On You
6. Modern Times, So Simple
7. I’ll Be Your Narcotic
8. Broken Lovers (Bonus Track)

In een zelfde concept als de twee soundbooks van Leo Blokhuis (Sound Of The Sound en Sound Of The Westcoast) is Dijkdoorbraak verschenen, een soundbook over ‘Rock Van Eigen Bodem 1958-Heden’ van de hand van Tjerk Lammers. Een kloeke set die prachtig van vormgeving is en lekker geschreven. Maar muzikaal inhoudelijk laat ‘ie een beetje te wensen over.

Het is dan ook lastig om een interessant muzikaal document te maken over Nederlandse artiesten. Waar de twee sets van Blokhuis luisterden als een avontuurlijke ontdekkingstocht waarbij je gaandeweg steeds weer nieuwe pareltjes oppikte en vervolgens op een eigen houtje op speurtocht kon gaan naar ander werk van die artiesten, staat Dijkdoorbraak goeddeels vol met klassiekers. Nummers die dusdanig tot het collectieve Nederlandse muziekgeheugen behoren, dat een ontdekkingsreis bij voorbaat al uitgesloten is. Puur omdat een heel groot deel van de liedjes zich al na luttele seconden woord voor woord laat meezingen. Of je ze nu leuk vindt of niet. Je kent ze gewoon.

Neemt niet weg dat er een aantal opvallende en daardoor ook wel interessante tracks te vinden zijn tussen de 83 tracks in de set. Neem nu I’m Sure We’re Gonna Make It (Wap Shoo Wap) van punkers Ivy Green of de liveversie van Brainbox’ Virgin en het vrijwel onbekende samenwerkingsverband tussen Ramses Shaffy en Focus middels het – overigens in beroerd Engels accent gezongen – The Shrine Of God. Het zijn de krenten in de pap. Ook het vermelden waard is de samenwerking tussen Rowwen Hèze en Los Lobos waarin Bestel Mar aan Anselma wordt gekoppeld. Maar dat nummer komt vlak nadat Rowwen Hèze al eerder voorbij kwam en doet je als luisteraar ineens beseffen dat wel heel veel artiesten doubleren. En dat is niet zo erg als de doublure relevant is, maar dat is het in veel gevallen helaas niet…

In het begeleidend schrijven, dat zeer de moeite waard is overigens, stelt Lammers dat de Nederrock daadwerkelijk begon met de single Rock Little Baby Of Mine van de Tielman Brothers, die later (terecht) weer terugkomen met Little Bird. Eerstgenoemd nummer – overigens in 2008 binnen het Canon van de Nederlandse Popmuziek ook als ‘startpunt der Nederpop’ verkozen – trapt de 4cd-set af, direct gevolgd door wat velen het officieuze begin van de Nederrock zullen vinden; Peter Koelewijns Kom Van Dat Dak Af. Deze staat echter in Duitse versie (Ich Hab’ne Macke) op de set, wat voor het verrassingseffect best geinig is. Op zich mooi is ook dat Koelewijn tegen het einde van de set nogmaals terugkomt met Alles Wat Van Waarde Is, Is Weerloos, een nummer van zijn volledig onterecht onder de radar van het grote publiek gebleven album Een Gelukkig Man uit 2009. Goed dat zo’n album op deze manier nogmaals onder de aandacht wordt gebracht en zeker ook prima dat de Nederrock cirkel op die manier rond wordt gemaakt. Maar is het een relevante track om ‘Nederrock anno nu’ te schetsen?

Die vraag stel je jezelf al luisterend en lezend wel vaker. Hoort Vandenberg thuis in een verzameling als deze? Zeker! Hun Burning Heart staat ook glorieus te rocken op de tweede schijf. Maar moet dan die Queen-pastiche A Number One uit 2011 (nergens een hit behalve in Twente) er tegen het einde ook op? Het Goede Doel met Vriendschap. Hoort absoluut op een set als deze, al is het om het even welke jaren ‘80 klassieker je van ze pakt. Maar hun Weg Van Utrecht uit 2009 op schijf vier…. Ondanks bijdragen van Herman van Veen en Spinvis toch geen klassieker en al helemaal niet maatgevend voor wat er ‘tegenwoordig’ speelt. Het is eigenlijk dan ook vooral die vierde cd waar deze box mank gaat. Veel recent werk, zoals het hoort bij chronologische sets. Maar dan wel vooral recent werk van artiesten die hun sporen al lang en breed verdiend hadden in de jaren ’60, ’70, ’80 en ’90. Alsof er de laatste jaren in het geheel geen nieuwe Nederlandse artiesten zijn opgestaan om het Nederrock vuur brandend te houden. Terwijl artiesten als Go Back To The Zoo, Tim Knol, Di-rect, Moke of zelfs ‘oude rotten’ Heideroosjes niet hadden misstaan. Zal ongetwijfeld (deels) ook een rechtenkwestie zijn, maar het maakt dat Dijkdoorbraak naar mate ‘ie vordert steeds minder evenwichtig is en dat is best jammer. Want hoewel deze box niet zal aanzetten tot een muzikale ontdekkingsreis, had ‘ie – zeker vanwege de puike, goed geschreven en uiterst informatieve inhoud – bij een iets meer consistente muzikale inhoud de boeken in kunnen gaan als ultiem Nederrock document.

CD 1
1. Tielman Brothers – Rock Little Baby Of Mine
2. Peter Koelewijn – Ich Hab’ne Macke (Kom Van Dat Dak Af)
3. The Motions – Wasted Words
4. The Outsiders – You Mistreat Me
5. Q65 – You’re The Victor
6. Boudewijn de Groot – Welterusten, Mijnheer De President
7. The Hunters – Russian Spy and I
8. Q65 – The Life I Live
9. The Outsiders – Touch
10. RO-D-YS – Take Her Home
11. The Shoes – Na Na Na
12. Cuby + Blizzards – Window Of My Eyes
13. The Cats – Lea
14. Tielman Brothers – Little Bird
15. Brainbox – Down Man
16. Shocking Blue – Love Buzz
17. Ekseption – The 5th
18. Golden Earring – Back Home
19. Earth & Fire – (She Is) Wild And Exciting
20. Tee-Set – She Likes Weeds
21. George Baker Selection – Little Green Bag
22. Ramses Shaffy met Group Focus – The Shrine Of God
23. Bintangs – Travellin’ In The USA
24. Brainbox -Virgin (Live at VPRO Campus)

CD 2
1. Supersister – She Was Naked
2. Sandy Coast – True Love That’s A Wonder
3. Solution – Divergence (Live at VPRO Campus)
4. Shocking Blue – Venus (Live in Japan)
5. Alquin – Wheelchair Groupie
6. Focus – Hocus Pocus (U.S. Version)
7. Catapult – Let Your Hair Hang Down
8. Bots – De Man
9. Kayak – Starlight Dancer
10. Herman Brood & His Wild Romance – Saturday Night
11. Gruppo Sportivo – Hey Girl
12. Ivy Green – I’m Sure We’re Gonna Make It (Wap Shoo Wap)
13. Doe Maar – Sinds 1 Dag of 2 (32 Jaar)
14. Vitesse – Rosalyn (Live in Germany)
15. Het Goede Doel – Vriendschap
16. Vandenberg – Burning Heart
17. Normaal – Oerend Hard (Live at Lochem Popfestival)
18. Fatal Flowers – Younger Days
19. Piet Veerman – Sailin’ Home
20. The Nits – In The Dutch Mountains

CD 3
1. Urban Dance Squad – Deeper Shade Of Soul
2. De Dijk – Ik Kan Het Niet Alleen
3. Tröckener Kecks – Met Hart En Ziel
4. The Scene – Iedereen Is Van De Wereld
5. Gotcha! – Words And Music From Da Lowlands
6. Van Dik Hout – Stil In Mij
7. Acda en de Munnik – Niet Of Nooit Geweest
8. Rowwen Hèze – Auto, Vliegtuug
9. Claw Boys Claw – Rosie
10. Rowwen Hèze ft. Los Lobos – Bestel Mar/Anselma (Live at Paradiso)
11. Krezip – I Would Stay (Live at Pinkpop)
12. Herman Brood & His Wild Romance – Young
13. Doe Maar ft. Brainpower – Als Niet Als
14. Bløf – Vrienden
15. Beef – Late Night Sessions
16. De Poema’s – Mijn Houten Hart
17. Golden Earring – The Thief
18. Kane – Dreamer (Gussie’s Song)
19. Massada – Sageru (Live in Huizen)
20. Frédérique Spigt – Mans Genoeg

CD 4
1. Bløf met Counting Crows – Holiday In Spain
2. VanVelzen – Baby Get Higher
3. Anouk – Nobody’s Wife (Live at Gelredome)
4. Kane – Shot Of A Gun (Live at De Kuip)
5. Cuby + Blizzards ft. Tineke Schoemaker – Appleknockers Flophouse
6. Bintangs – Fire And Iron
7. Boudewijn de Groot – Achter De Hemelpoort
8. The Scene – Nachttrein
9. Anouk – Three Days In A Row
10. Normaal – Høken Blues
11. Krezip – Sweet Goodbyes
12. Peter Koelewijn – Alles Wat Van Waarde Is, Is Weerloos
13. Bettie Serveert – Deny All
14. De Dijk ft. Solomon Burke – What A Woman
15. Het Goede Doel (ft. Herman van Veen en Spinvis) – Weg van Utrecht
16. Vandenberg – A Number One
17. Within Temptation – Faster
18. Waylon – After All
19. Ilse DeLange – I’m Not So Tough (Live at Gelredome)