Patience – Dizzy Spells
Door op 26 juli 2019

Album_title: Dizzy Spells
Genre: synthpop
Release_date: 05/03/2019
Label: Night School
Rating: Drieënhalve ster (3.5)
Soundsid: 3888573
Dizzy Spells
3.5
3.5

Het uit Londen afkomstige Veronica Falls zette zichzelf in 2011 op de kaart als veelbelovende nieuwe indie shoegazer act. De prachtige door de donkere jaren tachtig beïnvloedde sound leidde tot twee aangename albums. Na het verrasende gelijknamige debuut volgt al te snel de zwanenzang Waiting for Something to Happen In 2014 werd er ruimte gemaakt voor andere projecten en komt Veronica Falls op een laag pitje te staan. Nadat vier jaar later definitief de stekker er uit gaat wordt een maand later het trieste bericht naar buiten gebracht dat drummer Patrick Doyle onverwachts is overleden. Zangeres Roxanne Clifford gaat uiteindelijk voorzichtig verder met haar solocarrière. Het wachten wordt beloond, onder de treffende naam Patience brengt ze met het synthpop getinte Dizzy Spells haar eerste solo album uit.

Zou deze luchtigheid noodzakelijk zijn om totaal schoon aan een nieuwe fase in het leven te beginnen, of wil het rouwproces domineren. Ondanks dat er in de zang van Roxanne nog steeds wat dromerigs en neerslachtigs verborgen zit, zorgt de pompende elektronica voor een heerlijk ouderwets synthesizer gevoel. Lekker heen klooien met de herhalende Roland TR-505 drumbeats en de minimale mogelijkheden die de voorgeprogrammeerde discodeuntjes te bieden hebben. Veel meer was er vroeger niet nodig en ook nu stemt het tevreden. Het zijn allemaal compacte songs die de lengte hebben van een gemiddelde 45 toeren singeltje. Ze laat niet helemaal het verleden van Veronica Falls achter zich. Bassist Marion Herbain mag tevens plaats nemen achter de microfoon. Roxanne met haar hemelse hoge bereik gevolgd door Marion met de diepgaande rustige zware vocalen. De twee stemmen matchen prachtig met elkaar, waarbij Marion de frontvrouw weet te overtroeven in Aerosol, ondanks de onzekere zuiverheidsfoutjes.

Door haar zang distantieert Patience zich van haar mannelijke collega’s die met hun liefdesliedjes vooral de vrouwelijke fans tot zich wilden winnen. Want het was in de jaren tachtig veelal haantjesgedrag. Terwijl de boybands uitgroeiden tot serieus gewaardeerde artiesten, blijven de dames achter. Wilden ze iets bereiken dan was daar voornamelijk de Top 40 producer die de songs kant en klaar aanleverde. Dizzy Spells is helemaal uitgedacht door Roxanne Clifford. Ze straalt een brutale zelfverzekerdheid uit in The Girls Are Chewing Gum. Ooit was het stoer om meisjes die fel gekleurde hubba bubba kauwgom te zien kauwen. Het liefste inclusief de knappende bellen waarvan resten in de getoupeerde haren blijven zitten. Mierzoete tracks gezongen door een assertieve vrouw.

De onderdrukte twijfels laten Dizzy Spells zwaarder ademen. Nog steeds is het gemis van goede vriend Patrick Doyle hoorbaar in het sentimentele verloop. Zo’n impact bepaald je leven, het kost de nodige tijd om het verlies voor alle bandleden een plek te geven. Al is gitarist James Hoare de enige die zich nog wat afzijdig opstelt. Ondanks de verschillende kijk op de tracks laat ze pas bij de laatste track Silent House de elektronica meer los. Met de barokke pianobegeleiding verkent Patience de meer traditionele folk hoek. Zou dit de nieuwe richting worden? We wachten geduldig af. De opzet is dat Dizzy Spells de basis vormt van een allesomvattende live ervaring, waarbij de klinische sound vorm krijgt met de nodige gastmuzikanten. Ook de aankleding, belichting en een goede geluidsinstallatie krijgen de aandacht. Mooie idealen, hopelijk lukt het ze om ze waar te maken.

Tracklisting Dizzy Spells:

  1. The Girls Are Chewing Gum
  2. Living Things Don’t Last
  3. White of an Eye
  4. No Roses
  5. Aerosol
  6. The Church
  7. Voices in the Sand
  8. Moral Damage
  9. The Pressure
  10. Silent House