Gus Dapperton – Where Polly People Go to Read
Door op 20 juli 2019

Artiest: Gus Dapperton
Album_title: Where Polly People Go to Read
Genre: electropop, synthpop, dreampop
Release_date: 04/19/2019
Label: Awal
Rating: Tweeënhalve ster (2.5)
Soundsid: 3898644
Where Polly People Go to Read Gus Dapperton
2.5
2.5

Dat Gus Dapperton zich ontwikkeld heeft tot het publiekslieveling van de indie dancescene  komt mede door zijn totaal eigen manier van zich presenteren. Als een popiejopie hiphopper zonder ritme gevoel die zijn handicap misbruikt door er moderne dance invloeden te vermengen, brengt hij schaamteloos een ongeëvenaarde performance in zijn vrolijke clips. Of hij zich bewust is van zijn mankementen, betwijfel ik, maar de lef die hij hiermee uitstraalt werkt aanstekelijk op je in. De souplesse waarmee hij zich beweegt, getuigt van een kinderlijke liefdevolle aantrekkingskracht. Vreemd genoeg moet ik bij de goedaardige jongeman telkens terug denken aan de geblondeerde kort gewiekte Eminem lookalike in de Stan video. Al was zelfs die nog een stukje meer straight.

Dwars tegen alle verwachtingen in verschijnen de dansbare eerder uitgekomen prima singles My Favourite Fish en Fill Me Up Anthem niet op het nu verschenen debuut Where Polly People Go to Read. Qua tijdslimiet had het gemakkelijk gepast, wetende dat het album net het half uur weet aan te tikken. Brendan Rice is de naam waarmee hij zo’n 22 jaar geleden door zijn ouders op de wereld gezet werd, ondertussen omgezet in zijn als artiest werkzame alter ego Gus Dapperton. Vanuit thuisbasis New York is hij verantwoordelijk voor zijn eigen teksten waarbij hij zichzelf begeleid op gitaar en keyboard; op muzikaal vlak zit het dus allemaal wel goed.

Probeer maar bewegingloos te blijven zitten bij de heerlijke donkere herhalende baslijnen van Verdigris. Vrijwel een onmogelijke opgave, tenzij je stoïcijns de spieren in bedwang weet te houden, en chagrijnig je gedachtes kan afsluiten. Dat gevoel weet hij in deze openingsdans sterk vast te houden. Het is een tikkeltje gecontroleerder en rustiger dan zijn eerdere nummers, maar door de vooruit staande rol van bas en drum click clack beats weet hij het allemaal prettig in beweging te houden. Als er dan na drie clubtracks voor de serieuze kant gekozen wordt vanaf het met tempo spelende witte boorden soulvolle Eyes For Ellis, zwakt het direct een stuk af.

De uitgebalanceerde dreampop van Sockboy wil met zijn vlakke stemeffecten weinig toevoegen. Het is in het verleden allemaal vaak genoeg beter uitgewerkt. Wat hoopvoller klinkt Roadhead, waar het ritme en de bas de dienst uitmaken. Ook de eenvoudige op het randje liggende synthgolven weten hier goed op aan te sluiten. De waardering van de slowpop single My Favorite Fish kan hier maar niet binnen komen. Het middelbare school musical gedrocht I Ascend wil met de sentimentele aanpak geen goed einde aan het geheel breien. Gelukkig zijn we er na een minuut van verlost.

Where Polly People Go to Read zou kunnen doorgaan voor een artistieke slechte dag van een goede muzikant, waarbij het net iets te vaak niet dreigt te lukken. De maniertjes komen steeds in een vicieuze cirkel terug, waardoor je telkens denkt dat de track al eerder gepasseerd is. Reëel gezien weet hij de hoopvolle start met Verdigris niet vast te houden.

Tracklisting Where Polly People Go to Read:

  1. Verdigris
  2. World Class Cinema
  3. Nomadicon
  4. Eyes for Ellis
  5. Coax & Botany
  6. Sockboy
  7. Roadhead
  8. My Favorite Fish
  9. Fill Me Up Anthem
  10. I Ascend