Scott Walker – The Drift
Door op 05 augustus 2006

Artiest: Scott Walker
Album_title: The Drift
Genre: Eigentijds, Alternative
Release_date: 05/08/2006
Label: 4AD
Rating: Vijf sterren (5)
Soundsid: 1198213
The Drift Scott Walker
5
5

Van Scott Walker, een artiest die maar zo weinig albums maakt (3 in 22 jaar!), mag je heel wat verwachten als hij met een nieuw album komt. The Drift doet dat gelukkig in al haar facetten. Donkerder dan enig ander album dit jaar maar tegelijk overdondert prachtig en overweldigend.

Lang geleden maakte de oorspronkelijk uit Ohio afkomstige Scott Engel deel uit van de vermaarde Walker Brothers. Een Brits trio dat imponeerde met een aan de ‘wall of sound’ producer Phil Spector gelieerde popsound. Grote hits als My Ship Is Coming In en Make It Easy On Yourself maakten de band zeer populair en van Scott, die zich ondertussen Walker was gaan noemen, een idool.

1 2 3 4

Met het uiteenvallen van de band eind jaren zestig maakt Walker 4 opzienbarende solo albums waarbij hij tevens als geen ander de songs van Jacques Brel, vertaald naar het Engels, zichzelf eigen weet te maken. Er is daarna nooit meer een artiest geweest die de Brel songs met zoveel passie als Walker zong. Na een aantal mindere solo albums gedurende de jaren 70 en een korte hereniging met The Walker Brothers, resulterend in de wereldwijde hit No Regrets verdwijnt Walker na het floppen van het laatste Walker Brothers album Nite Flights in de anonimiteit.

Om daar weer uit te komen als een door Walker fan Julian Cope samengesteld verzamelalbum The Godlike Genius Of Scott Walker erg succesvol blijkt te zijn. Met het briljante experimentele album Climate Of Hunter viert hij in 1984 zijn comeback. De songs hebben een onalledaagse structuur en zijn stem neigt af en toe zelfs bijna naar opera.

De reacties van pers en publiek zijn verdeeld en het album verkoopt niet zo goed dat het platenlabel zijn deal niet verlengd (bij de re-issue in 2006 wordt het album de legendarische ‘meesterwerk’ status toebedeeld). Gedesillusioneerd verschijnt daarna pas 11 jaar later, bij een andere platenmaatschappij, het opzienbarende maar zo mogelijk nog ontoegankelijkere Tilt.

The Drift

Daarna wordt het weer een periode stil rond Walker. Hij neemt, zeer vreemd genoeg, nog een track op voor de soundtrack van de James Bond film The World Is Not Enough, maakt zelf de soundtrack voor de experimentele film Pola X en produceert het Pulp album We Love Life. In 2006 verschijnt dan eindelijk het album The Drift.

Het album blijkt een ware veldslag op muzikaal gebied die lang niet door iedereen begrepen wordt. Voor de volhouder blijkt er onder alle bizarre songs een echter zo grote schoonheid schuil te gaan dat met recht gespreken kan worden over een van de grootste album van deze tijd. Donkerder dan enig andere album dat ik ooit heb gehoord spreiden de songs van Walker zich uit als ware horror verhalen waarbij verschuilen geen oplossing biedt.

Knarsende gitaren, a ritmische drumpartijen in combinatie zijn geëmotioneerde stem zetten de toon. Zijn wonderbaarlijke, literaire teksten maken ze des te angstaanjagender. De impact is niet minder overrompelend. Zo verteld hij een ijzingwekkend verhaal waarin Elvis in opperste wanhoop zijn doorgeboren tweelingbroer aanroept en haalt hij Mussolini aan in het indringende Clara waar hij verhaald over diens minnares Claretta Pettaci.

Het verhaal gaat dat hij muzikanten op een karkas van een varken het ritme van de song liet slaan om de juiste connectie tussen het zwijn Mussolini en de song te vinden. Van een artiest waarvan beweerd wordt dat hij in, een slechts door kaarslicht verlichte, bunker, ver van de buitenwereld, woont kun je nu eenmaal geen zonovergoten melodieën kan verwachten. The Drift laat een artiest horen die muziek tot tijdloze kunst verheven heeft en zich geen muzikale barrières laat opleggen. Een ware klassieker is het gevolg.