Een mooi maar onevenwichtig eerbetoon aan Bob Dylan door bijna 80 artiesten die zijn liedjes coveren, dat is het vier cd’s tellende Chimes Of Freedom.

Wie is Bob Dylan? Wat is Bob Dylan? Over een paar honderd jaar zullen we wellicht denken over Dylan wat sommigen nu ook over Shakespeare zeggen. Dat ‘de man’ nooit bestaan heeft. De schrijver is verworden tot een mythe. Omdat zijn werk zo vaak opnieuw geïnterpreteerd is door anderen. Omdat zijn werk juist door anderen tot een mythische status verheven is. Het is nu al zo. Wie Dylan ziet optreden, ziet een man die volledig in zijn eigen universum opereert. Een man die in niets meer lijkt op de troubadour, dan wel rocker, dan wel de rebel of ‘Born Again Christian’ die hij ooit geweest is. Of alle andere vormen van Dylan die we door de decennia heen langs hebben zien schuiven. Dus als Dylan al Dylan niet meer is, wie of wat is het dan nog wel?

Het antwoord zal altijd ‘de liedjes’ blijven. Want die blijven legendarisch en zijn ook door anderen niet stuk te krijgen. Sterker nog, vaak glimmen ze juist nog meer als anderen er mee aan de haal gaan. Er is namelijk niemand meer die direct ‘Dylan’ roept zodra The Byrds’ versie van Mr. Tambourine Man op de radio voorbij komt, of Jimi Hendrix’ gierende versie van All Along The Watchtower. Of zelfs meer recent Adele met Make You Feel My Love. En dus is een album vol covers misschien wel een meer een logisch carrièreoverzicht aan een daadwerkelijke ‘Greatest Hits’.

Zodoende is dit over vier cd’s verspreidde Amnesty International benefiet boven alles heel bijzonder, met name vanwege de imposante omvang. Een omvangrijke dwarsdoorsnede van ’s werelds beste muzikanten brengt een eerbetoon aan Dylan en de reeks uitgekozen muzikanten lopen behoorlijk uiteen. Aan de ene kant piepjong (de al genoemde Adele, met een live uitvoering van Make You Feel My Love, maar ook bijvoorbeeld hitparadesterretjes als Ke$ha en de 19-jarige Miley Cyrus) aan de andere kant stokoud (Pete Seeger is met zijn 92 jaar de oudst bijdragende muzikant). Vervolgens gaat het echt alle kanten op. Van oude rotten als Johnny Cash, Sting, Mark Knopfler en Brian Ferry tot (punk)rockers als Flogging Molly, The Gaslight Anthem, My Chemical Romance, Bad Religion of Queens Of The Stone Age tot de soul van Raphael Saadiq, de reggae van Ziggy Marley, de hiphop van K’naan, de jazz van Diana Krall of de poprock van Lenny Kravitz. Om er slechts een handvol te noemen. Allen pakken ze het werk van Dylan op en zetten ze het volledig naar hun eigen hand.

Het moet gezegd, met zo’n 80 meewerkende artiesten zijn sommige tracks beter dan anderen en dat maakt het beluisteren van deze collectie ook wel een beetje zapgevoelig. Zo is de versie die Sting doet van Girl From The North Country mooi, maar ook wat saai. En is Lenny Kravitz op Rainy Day Women #12 & 35 iets te jolig om ‘m nog ene tweede draaibeurt te geven. Daar tegenover staan echter prachtige tracks van onder meer My Chemical Romance ( Desolation Row – ook te vinden op de soundtrack van Watchmen trouwens), Kronos Quartet (Don’t Think Twice, It’s All Right in een ouderwets klinkend, bijna ’stomme film achtig’ arrangement) en K’naan (die op imposante wijze With God On Our Side declameert). Queens Of The Stone Age’ versie van Outlaw Blues ronkt ook lekker door, terwijl de bluegrass van Dierks Bentley op Senor ook erg smaakvol te noemen is. Het is dus zoeken naar de pareltjes en die verschillen per luisteraar. Of per luisterbeurt, want de magie van de liedjes is en blijft dat er steeds weer iets in te ontdekken valt. Of dat je vervolgens weer naar je platenkast rent om een andere versie van hetzelfde liedje op te zoeken, zodat Dylans werk er nog meer verdieping door krijgt. Het is daarom lastig om een algeheel oordeel te vellen. Muzikaal schiet deze verzamelaar zo veel kanten op, dat eenduidigheid ver te zoeken is. Terwijl de hand van de meester wel in ek nummer duidelijk voelbaar is. In die zin is Chimes Of Freedom: The Songs Of Bob Dylan boven alles een testament van zijn schrijverstalent. En doordat het alle kanten op stuft begin je daadwerkelijk te twijfelen of er wel één Dylan is… of was… Feit is, het maakt helemaal niet uit!

CD1:

1. Johnny Cash + The Avett Brothers – One Too Many Mornings
2. Raphael Saadiq – Leopard-Skin Pill-Box Hat
3. Patti Smith – Drifter’s Escape
4. Rise Against – Ballad of Hollis Brown
5. Tom Morello The Nightwatchman – Blind Willie McTell
6. Pete Townshend – Corrina, Corrina
7. Bettye LaVette – Most of the Time
8. Charlie Winston – This Wheel’s on Fire
9. Diana Krall – Simple Twist of Fate
10. Brett Dennen – You Ain’t Goin’ Nowhere
11. Mariachi El Bronx – Love Sick
12. Ziggy Marley – Blowin’ in the Wind
13. The Gaslight Anthem – Changing of the Guards
14. Silversun Pickups – Not Dark Yet
15. My Morning Jacket – You’re a Big Girl Now
16. The Airborne Toxic Event – Boots of Spanish Leather
17. Sting – Girl from the North Country
18. Mark Knopfler – Restless Farewell

CD2:

1. Queens Of The Stone Age – Outlaw Blues
2. Lenny Kravitz – Rainy Day Women #12 & 35
3. Steve Earle – One More Cup of Coffee (Valley Below)
4. Blake Mills – Heart of Mine
5. Miley Cyrus – You’re Gonna Make Me Lonesome When You Go
6. Billy Bragg – Lay Down Your Weary Tune
7. Elvis Costello – License to Kill
8. Angelique Kidjo – Lay, Lady, Lay
9. Natasha Bedingfield – Ring Them Bells
10. Jackson Browne – Love Minus Zero / No Limit
11. Joan Baez – Seven Curses [Live]
12. The Belle Brigade – No Time to Think
13. Sugarland – Tonight I’ll Be Staying Here with You [Live]
14. Jack’s Mannequin – Mr. Tambourine Man
15. Oren Lavie – 4th Time Around
16. Sussan Deyhim – All I Really Want to Do
17. Adele – Make You Feel My Love [Recorded Live at WXPN]

CD3:

1. K’naan – With God on Our Side
2. Ximena Sariñana – I Want You
3. Neil Finn – She Belongs to Me
4. Bryan Ferry – Bob Dylan’s Dream
5. Zee Avi – Tomorrow Is a Long Time
6. Carly Simon – Just Like a Woman
7. Flogging Molly – The Times They Are A-Changin’
8. Fistful Of Mercy – Buckets of Rain
9. Joe Perry – Man of Peace
10. Bad Religion – It’s All Over Now, Baby Blue
11. My Chemical Romance – Desolation Row [Live]
12. RedOne + Nabil Khayat – Knockin’ on Heaven’s Door
13. Paul Rodgers – Abandoned Love
14. Darren Criss (with Chuck Criss & Freelance Whales) – New Morning
15. Cage the Elephant – The Lonesome Death of Hattie Carroll
16. Band of Skulls – It Ain’t Me, Babe
17. Sinéad O’Connor – Property of Jesus
18. Ed Roland and The Sweet Tea Project – Shelter from the Storm
19. Ke$ha – Don’t Think Twice, It’s All Right
20. Kronos Quartet – Don’t Think Twice, It’s All Right

CD4

1. Maroon 5 – I Shall Be Released
2. Carolina Chocolate Drops – Political World
3. Seal – Like a Rolling Stone
4. Taj Mahal – Bob Dylan’s 115th Dream
5. Dierks Bentley – Senor (Tales of Yankee Power) [Live]
6. Mick Hucknall – One of Us Must Know (Sooner or Later)
7. Thea Gilmore – I’ll Remember You
8. State Radio – John Brown
9. Dave Matthews Band – All Along the Watchtower [Live]
10. Michael Franti – Subterranean Homesick Blues
11. We Are Augustines – Mama, You Been on My Mind
12. Lucinda Williams – Tryin’ to Get to Heaven
13. Kris Kristofferson – Quinn the Eskimo (The Mighty Quinn)
14. Eric Burdon – Gotta Serve Somebody
15. Evan Rachel Wood – I’d Have You Anytime
16. Marianne Faithfull – Baby Let Me Follow You Down [Live]
17. Pete Seeger – Forever Young

Op haar zesde album El Corazón Y El Sombrero zingt de Colombiaanse zangeres Marta Gómez teksten van Frederico García Lorca, één van Spanje’s grootste en helaas op jonge leeftijd overleden dichter. In december 2005 kreeg Marta van Maria Blanca Nuri en Mr. Mauricio Guzmán van de grootste culturele instelling van Tucumán in Argentinië het aanbod om met een concert het werk van Frederico García Lorca en Jorge Luis Borges te eren. Ze hapte toe maar wist niet hoe dit project verder uit zou pakken. Twee maanden later startte het project met twee shows. Samen met gitarist-componist Julio Santillán en percussionist Franco Pinna, speelde Marta als trio.

Ter voorbereiding kochten Marta en Julio, zonder erover na te denken, de complete werken van beide beroemde dichters. Daar waar Julio startte met het repertoire van Borges, stortte Marta zich op de gedichten van Lorca. Ze werd tijdens het (vele) lezen zo geraakt door zijn teksten, dat ze in elk gedicht een song ‘hoorde’. Marta koos er bewust voor om zijn teksten te voorzien van Latijns-Amerikaanse ritmes, daar waar het voor de hand had gelegen om Lorca te eren in de pure Spaanse muziekstijlen.

Het tekent het lef en de drijfveren van de ambitieuze zangeres die al sinds een jaar na haar afstuderen aan Berklee in de spotlights staat. Niemand minder dan Bonnie Raitt vroeg haar destijds om samen met John Mayer haar voorprogramma’s te verzorgen. In 2005 werd zij genomineerd voor de Billboard-prijzen in de categorie latin-jazz en moest zij daarbij opboksen tegen o.a. de grote Paco de Lucia. Een aantal van haar nummers, waaronder La Ronda, kwam terecht op een verzameling van het World muzieklabel Putumayo. Haar vorige album Musiquita stond meerdere weken in de World Music Charts Europe en tourde ze uitgebreid door de Verenigde Staten, Europa en Israël, waar zij samenwerkte met Idan Raichel.

Op El Corazón Y El Sombrero (Het Hart En De Hoed) treffen we veertien poëtische juweeltjes aan die Marta wonderschoon heeft voorzien van fraaie Latijns-Amerikaanse ritmes en stijlen. Ze krijgt hierbij hulp van pianist Juan Andrés Ospina en Javier Ruibal, die samen met haar het duet Por Tu Amor Me Duele E Sire naar grote hoogten zingt en de muziek voor het nummer componeerde. De betoverende opener Es Verdad is meteen al zo pakkend dat je meteen aan de lippen van deze talentvolle zangeres hangt. Overtuigend en meeslepend varieert ze daarna moeiteloos in stijl en toonsoort, van verstillend melancholisch naar spontaan uitzinnig, oftewel bijvoorbeeld van Argentijnse milonga naarPeruaanse festejo. Maar net zo makkelijk flirt ze met rumba flamenco, zamba, aguabajo en vallenato, om maar eens een reeks betreffende latin-stijlen op te sommen. De intensiteit die van het puur vocale hoogstandje Canción De Cuna A Mercedes, Muerta en Murió Al Amanecer afdruipt is bewonderenswaardig. Daarnaast gaat de zon spontaan feller schijnen wanneer La Solea, Casida De Las Palomas Oscuras en Arbolé, Arbolé door de speakers schallen.

Een beter postuum eerbetoon had Frederico García Lorca zich niet kunnen wensen. Uiteraard zijn we benieuwd hoe Marta Gómez dit bijzonder ge(s)laagde project live presenteert. Klik voor meer informatie op deze link.

World Sessions Tour Marta Gómez:

Tracklisting El Corazón Y El Sombrero:

1. Es Verdad (Carvavalito)
2. Cancioncilla Del Primer Deseo (Vallenato)
3. Canción De Cuna A Mercedes, Muerta (Aguabajo)
4. Gacela Del Amor Desesperado (Cueca)
5. Tierra, Tan Sólo (Milonga Campera)
6. Casida De Las Palomas Oscuras (Festejo)
7. Murió Al Amanecer (Zamba)
8. La Solea (Aire De Rumba Flamenca)
9. Y Después (Balada)
10. Arbolé, Arbolé (Puya)
11. Por Tu Amor Me Duele El Aire (met Javier Ruibal)
12. Canción De La Muerta Pequeña (Zamba Carpera)
13. Canción Del Naranjo Seco (Zamba)
14. Granada (Aire de 6/8 Flamenco)

Met haar indrukwekkende debuutalbum Fatou voegde Fatoumata vorig jaar de daad bij het woord. De samen met Nick Gold geproduceerde prachtplaat eindigde niet alleen hoog in onze jaarlijst maar kreeg ook in veel andere lijsten terecht een prominente plek toebedeeld.

Afgelopen weekend was Fatoumata in ons land voor twee concerten. De ideale mogelijkheid om te kijken hoe de songs van Fatou live tot hun recht komen. Omdat het eerstgeplande concert van de Malinese zangeres Fatoumata Diawara op 28 januari in het Amsterdamse Tropentheater in rap tempo was uitverkocht, werd besloten om een extra zondagmiddagconcert te geven op 29 januari. Met de populariteit van de 29-jarige en immer goedlachse zangeres zit het dus wel goed. Ook het tweede concert raakte uitverkocht.

WiM was aanwezig bij dit tweede optreden in Amsterdam. ‘Fatou’ liet zich begeleiden door Mamadou Kouyaté (gitaar), Jean-Baptiste Gbadoé (drums), Jean-Alain Hohy (bas) en Corine Thuy-Thy (achtergrondzang).  Als Fatoumata opkomt is het net alsof de zon opkomt, zo straalt ze! En net als de zon, die langzaam gedurende de dag aan kracht wint, moest ook Fatoumata enigszins warmdraaien in het Tropentheater. Ze kwam op met een mooie oogverblindende creatie van een gele en een rode hoofddoek, keurig in elkaar gestrengeld, gecombineerd met een mooie zwarte rok, van voren kort, van achteren iets langer. Uiteraard staat de muziek centraal maar de ongetwijfeld ook modebewuste zangeres let ook goed op de visuele aspecten.

Tijdens de eerste, voornamelijk rustige, nummers lijkt het alsof Fatoumata langzaam maar zeker de juiste, ontspannen sfeer neerzet om vervolgens het tempo (en de publieksparticipatie) rustig op te voeren. Ze speelt, zoals verwacht en gehoopt, veel nummers van haar album. Na de start met onder meer het relaxte Sonkolon, Kanou en het ‘reis’-nummer Clandestin, bouwt ze haar set voor de pauze verder uit met het prachtige uptempo-nummer Sowa, over kinderen die opgroeien zonder ouders, Kèlè en de soepel swingende tracks Bakanoba en Bissa.

Na de pauze start ze zeer overtuigend met het rustieke Wililé, gevolgd door een zeer indrukwekkende vertolking van Boloko, een nummer over vrouwenbesnijdenis.  Met het sprankelende Alama voert Fatoumata het tempo nog iets op om met een typisch ´Wassoulou´-nummer, dat niet op het album staat, de mensen nog enthousiaster te krijgen. Het publiek wordt regelmatig verzocht om mee te klappen en te dansen en de stemming zit er goed in in de grote zaal van het Tropentheater. Met haar fabuleuze en unieke danstalent gooit ze al haar ziel en zaligheid in de verschillende passen en ook diverse mensen uit het publiek mogen met haar mee dansen op het podium. Met name de ‘ act’  die twee enthousiast dansende kinderen met haar mogen opvoeren, brengt de zaal in vervoering. Het wordt zelfs nog grappig wanneer ‘ Fatou’  de zaal vraagt of men ook Frans verstaat. Na veel bevestigende antwoorden komt ze tot de conclusie dat ze al veel eerder in het Frans had kunnen praten en het voor haar moeilijke Engels (al blijkt dat reuze mee te vallen) meer achterwege had kunnen laten. Om vervolgens ook in het Frans te ‘ haperen’, ludiek moment!

Tijdens de toegift, in de vorm van een spannende jam, stelt Fatoumata de bandleden voor, die stuk voor stuk nog even mogen soleren voordat men afscheid neemt van het publiek.  Met name de vaak uitmuntend klinkende ritme-tandem van gitarist Kouyaté en drummer Gbadoé drukte zijn stempel op veel live-nummers. Het optreden van Fatoumata en haar band was derhalve een lust voor oor en oog en smaakt naar meer! In mei komt ze terug naar Nederland voor meer optredens. We houden u uiteraard op de hoogte.

Het vijftienjarig bestaan van de Amsterdam Klezmer Band wordt gevierd met het (eerste) sprankelende live-album Mokum. De vuurdoop van dit album vond op 19 januari plaats in hun thuishaven Paradiso, waar ter vergroting van de feestvreugde bovendien het 1000ste concert van de band beleefd werd. Ik zeg ‘beleefd’ want een optreden van de Amsterdam Klezmer Band is met recht een belevenis. Degenen die dit unieke concert hebben gemist dan wel keer op keer willen herbeleven worden op hun wenken bediend met dit in Studio 150 opgenomen live-album.

Voor Mokum is gekozen voor slechts één nummer van hun debuutalbum The Blasius Recordings uit 1999, Di Zilberne Chassene, toen de door Job Chajes opgerichte band nog een kwartet was.  Daarna groeide de band niet alleen muzikaal maar ook in bezetting, uiteindelijk resulterend in het zevental muzikanten dat nu met de Klezmer-scepter zwaait. Mokum biedt een fraaie dwarsdoorsnede van het opgebouwde repertoire en de nummers monden regelmatig uit in een waar volksfeest. De spelvreugde spat werkelijk van het album af, vooral door de vele uptempo nummers die het album bevat.

Van Mala Loka (2000) treffen we (A) Chassid In Amsterdam, Pluk en Koningsplein aan op Mokum. Laatstgenoemd nummer sluit het album stijlvol af en de aankondiging van Job vat de eerste vijftien jaar de band tekstueel in ieder geval goed samen.  Opener Di Naie Chuppe, Noushka en Limonchiki en (wederom) A Chassid In Amsterdam komen van Limonchiki (2001).  Van Son (2005) is de titelsong present, het goed opgebouwde Der Fryske Bulgar, het rustige Blue Hora. Het album Zaraza (2008) is vertegenwoordigd door Takaj Zhizn, de ultieme, nieuwe Nederklezmer-klassieker Op Een Goppe en 7th Seven. Laatste studioalbum Katla doet een muzikale duit in het zakje met (Di) Naie Kashe en de bruisende composities Oscar’s Cocek en Marusja. Tot slot is er de Magnificent Seven Medley, opgebouwd uit Mala Loka van het gelijknamige album, Chajes van Limonchiki en Slaapgebrek en Magnificent Seven van Son.

Met Mokum geeft de Amsterdam Klezmer Band derhalve een uitstekende muzikale samenvatting van hun oeuvre tot op heden en toont men nogmaals, nu ook live op plaat, aan dat de AKB een unieke band is die de Klezmer-en aanverwante muziekstijlen in Nederland naar een steeds hoger niveau blijft tillen en onder de aandacht blijft brengen. Op naar de komende 15 jaar!!

Tracklisting Mokum:

1. Ni Naie Chuppe
2. Takaj Zhizn
3. Der Fryske Bulgar
4. Son
5. Magnificient Seven Medley
6. Di Zilberne Chassene
7. Blue Hora
8. Marusja
9. Op Een Goppe
10. Noushka
11. Naie Kashe
12. Pluk
13. Oscar’s Cocek
14. Chassid In Amsterdam
15. Limonchiki
16. Koningsplein

Galván (1973), telg uit een Sevillaanse flamenco-familie, geldt met zijn choreografieën en zijn dans-performance als één van de grootste en meest eigenzinnige vernieuwers van de flamenco-dans. Hij won zowat alle belangrijke flamencoprijzen. Agerend vanuit de dieptelagen van de flamenco her- groepeert hij diens essentiële elementen in het licht van moderne dans en eigentijdse gecomponeer- de muziek tot beeldende nieuwe expressievormen. Eind jaren 90 richtte hij zijn eigen gezelschap op waarmee hij vanuit een veelvoud van ongewone invalshoeken voorstellingen creëerde.

Voorstellingen als Mira Los Zapatos Rojos, Metamorphosis, een flamenco versie van Kafkas beroemd verhaal Die Verwandlung, Arena, een verrassende voorstelling over het stierengevecht, de barok-flamenco van Tabula Rasa, het dansstuk Solo Flamenco waarin stilte de muziek voor de dans vormt, The Apocalypse, La Edad de Oro en de allernieuwste creatie El Final de este estado de cosas redux die onlangs in de opera La Maestranzain in Sevilla in première ging.

In zijn voorstellingen werkt Galván zowel met artiesten van de klassieke stijl samen als met innovatoren van nieuwe lichtingen als Enrique Morente, Gerardo Núñez, Miguel Poveda, Diego Carrasco, Diego Amador en Alfredo Lagos. Kortom een markant en boeiend nieuw gezicht.

Ze horen sinds 40 jaar tot het hart van de Braziliaanse muziek, Maestro (1948) als multi- instrumentalist (maar vooral bassist), componist en producent van legendarische albums, waaronder Visions of Dawn, Vasconcelos als percussionist en stem, voz van Brazilië bij uitstek. Naná, voluit Juvenal de Holanda Vasconcelos (1944), uit Recife heeft met zijn stem en berimbau niet alleen de muziek van alle grote Braziliaanse zangers van Milton Nascimento, Joyce tot en met Caetano Veloso en Marisa Monte gekleurd. Zijn stem is even duidelijk in muziek van o.a. Pat Metheny, Jack DeJohnette, Jan Garbarek, Egberto Gismonti, Don Cherry, John Zorn en in de films van Jim Jarmusch aanwezig. Legendarisch zijn zijn opnamen met grote orkesten, waarvan de eerste, Saudades, uit 1979, meteen een onuitwisbare indruk achterliet.

Vasconcelos heeft een zeldzame gave het geluid van het leven in zijn omgeving muzikaal uit te beelden. Je hoort bij hem de puls en het geroezemoes van de stad even goed als de symfonieën van het regenwoud. En je herkent zijn signatuur onmiddellijk. Dat is ook hier het geval. Upside Down bevat dan ook (gelukkig) geen verzameling geconfectioneerde en gekaderde Braziliaanse liedjes (voor de Europese of Noord-Amerikaanse markt). Het zijn van de kleurrijke sfeertekeningen met open randen en uitwaaierende golven. Ze gaan speels diep de puls en de flow van het leven in, ritmes en melodieën vloeien vrij. Een soort van diep en tegelijk lichte sound die men ook met termen als ‘psychedelisch’ probeert te vangen. Niets voor vierkante zielen, alhoewel je weet maar nooit.

De 11 stukken zijn behoorlijk gevarieerd met Água Clara, het op bandoneon gespeelde Tango Brazilero en het Engels gezongen Upside Down als meest songachtigen. Op Água Clara is de uitzonderlijk vloeibare zang van Kay Lira te horen, de in New York neergestreken dochter van zanger/componist Carlos Lyra van de oude garde. Het is mooi dat de laatste tijd iets van dit soort in Brazilië geproduceerde muziek de weg hier naar toe vindt. Rondneuzen leert dat er meer recenter materiaal is van deze drie musici. Vooral voor Vasconcelos die sinds tien jaar weer vanuit Brazilië werkt, loont een uitgebreider YouTube-verkenningstocht.

Tracklisting Upside Down:

1. Horizonte
2. Ancient Truth
3. Jungle Bells
4. Agua Clara
5. Canto Do Pajé
6. Todos Os Santos
7. Tango Brasileiro
8. Ciclo Da Vida
9. Ouvindo Estrelas
10. Upside Down
11. Quantas Vezes

Het lijkt lang geleden dat het apartheidsregime nog de norm was in Zuid-Afrika. Juist in die periode trok Paul Simon die kant op om zijn album Graceland op te nemen. Met dat album bracht Paul Simon de muziek van het Afrikaanse continent naar de massa en door enkel en alleen met lokale muzikanten op te nemen (en het toen heersende VN embargo ten opzichte van Zuid-Afrika aan zijn laars lapte) brak hij een lans voor wat we tegenwoordig ‘wereldmuziek’  noemen. “Prior to Graceland, the music of South Africa was largely unknown outside the country, except to a small minority of world music fans…”, zo somt Peter Gabriel het op in de door Joe Berlinger geregisseerde documentaire, die verder archiefbeeld afwisselt met recent beeld van Paul Simon die terugkeert naar Zuid-Afrika en herinneringen ophaalt aan de opnames. Naast Simon en Gabriel zie je in de film ook Harry Belafonte, Paul McCartney Quincy Jones en David Byrne terug. Ook de in 2002 overleden The Clash-voorman Joe Strummer wordt aangehaald. “I don’t like the idea that people who aren’t adolescents make records. Adolescents make the best records. Except for Paul Simon. Except for Graceland. He’s hit a new plateau there, but he’s writing to his own age group. Graceland is something new”, zo zei hij in een interview met The Los Angeles Times in 1988.

De documentaire Paul Simon’s Graceland Journey: Under African Skies (zoals ‘ie volledig heet) heeft afgelopen weekend op Sundance zijn première gehad, gaat in ‘selected theatres’ een rondje langs de Amerikaanse bioscopen doen en wordt daarna op dvd onderdeel van de Graceland 25 Special Anniversary Box, die in het voorjaar moet gaan verschijnen. Hierin zit een remaster van het originele album, dat wordt aangevuld met bonustracks (welke dat zijn wordt in later stadium bekend gemaakt) en de ‘director’s cut’ van de genoemde documentaire. Meer info: www.graceland25.com

Hoewel ze worden overal nog worden omschreven als een zesmans-formatie, staat Che Sudaka momenteel slechts met vijf personen op de nieuwe cd-cover.  De site van de band verduidelijkt dit. Het muzikale hart van de band wordt gevormd door drie Argentijnen (Kachafaz, Leo en Sebastian) en twee Colombianen (Sergio Morales en Jota). Wellicht dat geluidsman Marc of tourmanger Mário vaak als zesde bandlid wordt aangezien?  Het maakt voor de muziek van deze feestband overigens niets uit, die is met of zonder extra bandleden overal net zo lichtvoetig, aangenaam en subtiel swingend.

De muzikanten van Che Sudaka begonnen allen als straatmuzikanten, om in hun levensonderhoud te kunnen voorzien, maar al vrij snel pakte men het professioneel aan. Met een lekkere mestizo-mix van latin, ska, punk en pop weten de allen in Barcelona woonachtige bandleden al snel hun naam te vestigen en inmiddels zijn ze niet meer weg te denken uit de Spaanse mestizo-scene. Hun teksten zijn voornamelijk in het Spaans maar regelmatig wordt er geflirt met de Engelse, Portugese en Franse taal.

Met 10 vieren ze hun tienjarig jubileum, al zag hun eerste album Trippi Town pas in 2003 het levenslicht. Daarna volgden Alerta Bihotza (2004), Mirando El Mundo Al Reves (2007) en Tudo é Possible (2009). 10 bevat, hoe logisch, tien goed in het gehoor liggende en vaak vrolijke songs. Erg diepgaand is het allemaal niet maar je kunt niet ontkennen dat de sfeer er met vooral de heerlijk swingende nummers C’est Plus Beau, Que Viva la Gente en Stress goed in zit. Maar ook de titelsong 10, het relaxte, op reggae-leest gestoelde Ya Nunca Me Verás Caer, het frivole Love Is Strong en Desearía worden smaakvol gepresenteerd.

Eind januari is Che Sudaka in Nederland voor een serie concerten, waarbij het ongetwijfeld één groot feest gaat worden.

Che Sudaka live:

• 24 januari Arnhem – Willemeen
• 25 januari Maastricht – Studium Generale
• 26 januari Utrecht – Tivoli De Helling
• 27 januari Den Bosch – W2
• 28 januari Amsterdam – Melkweg
• 29 januari Groningen – Simplon

Tracklisting 10:

1. 10
2. Inmigrant Soul
3. C’est Plus Beau
4. Love Is Strong
5. Desearía
6. Que Viva La Gente
7. Ya Nunca Me Verás Caer
8. Stress
9. Hombre Libre
10. Crisis De Amor

Achter de artiestennaam Zaz gaat de 31-jarige zangeres Isabelle Geffroy schuil. In 2010 debuteerde zij met het gelijknamige album Zaz, dat zowel in België als in Frankrijk de eerste plaats van de albumlijsten bereikte. De muziek van Zaz zou je kunnen omschrijven als een vlotte, vaak vrolijke en voornamelijk akoestische mix van Franse chansons en pop met een vleugje jazz. De grote hit Je Veux betekende haar grote doorbraak en bezorgde vele fans en luisteraars een grote glimlach op het gezicht. Daarna volgden bescheiden successen met de nummers Le Long De La Route en La Fée.

Sans Tsu Tsou is een sprankelende verzameling nummers van de live tour, waarbij het complete repertoire van het debuutalbum (letterlijk) de revue passeert. Met een ongekende gretigheid en vol enthousiasme weet Zaz keer op keer te overtuigen. Soms slaat ze iets door in haar presentatie door overdreven hard het publiek toe te spreken (zelfs gillen), maar door de ontstane dynamiek en chemie waan je jezelf als luisteraar tussen het publiek en neig je spontaan naar meezingen, voor zover de Franstalige teksten natuurlijk blijven hangen.

Het album luistert als een ware (live)-trip door de Franse muziekkeuken en meteen vanaf de uitstekende start met Les Passants zit de sfeer er goed in. Nu is het studio album al een goed voorbeeld van een ‘feel good’ plaat, op Sans Tsu Tsou wordt dat stempel zelfs uitvergroot. Van bijna elk nummer spat de vrolijkheid en de energie af. De reeds genoemde singles staan natuurlijk al garant voor een waar volksfeest maar ook bijvoorbeeld Prend Garde A Ta Langue, Ni Oui Ni Non en het nieuwe Pray The Sunshine baden in speelvreugde. Voeg daarbij toe de relaxte, naar Piaf neigende prachtsong Port Coton en de stevig rockende afsluiter Aux Détenteurs en je weet dat het ook met de veelzijdigheid van Zaz wel goed zit.

Op de bonus DVD treffen we ook verrassende nummers aan. Zo is daar een prima cover van Corcovado van Tom Jobim, duikt zangeres Angelique Kidjo op tijdens een spontane improvisatie van de Gershwin-klassieker Summertime en zijn er fraaie vertolkingen van songs van Serge Gainsbourg, Charles Aznavour en Jacques Brel.

Zaz is een zangeres waar we de komende jaren nog veel van gaan horen. Haar reeds goed gevulde prijzenkast (Platina en Gouden platen) door spraakmakende verkoopcijfers (al meer dan 800.000 albums in Frankrijk en ruim 500.000  export) zal haar alleen nog maar sterken in de overtuiging dat haar speelse, vrolijke en veelzijdige muziek door een groot publiek wordt gewaardeerd.

Tracklisting Sans Tsu Tsou:

1. Le Passants
2. J’ Aime A Nouveau
3. Le Long De La Route
4. Prends Garde A Ta Langue
5. Dans Ma Rue
6. Port Coton
7. La Fée
8. Ma Folie
9. Trop Sensible
10. J’ Arrive Pas
11. Eblouie Par La Nuit
12. Je Veux
13. Je Saute Partout
14. Pray The Sunshine
15. Ni Oui Ni Non
16. Aux Détenteurs

Bonus DVD:

• La Cuica Family: Corcovado
• Tsu Tsou A New York

1. Oublie Loulou
2. Prends Garde A Ta Langue
3. Ces Petits Riens
4. Ni Oui Ni Non
5. Summertime (met Angelique Kidjo)

• Le Cri D’Animooooooool
• Zap Tsou: Ne Me Quitte Pas (met Grand Corps Malade)

Samen met Zucchero ‘Sugar’ Fornaciari is de Italiaanse zangeres Laura Pausini al vele jaren een constante waarde wanneer het internationaal vertegenwoordigen van de Italiaanse popmuziek centraal staat. Daar waar Zucchero de laatste jaren, juist vanwege het internationale succes, steeds meer Engelstalig is gaan zingen, flirtte Laura op vorige albums regelmatig met de Spaanse taal. Zij nam zelfs een aantal van haar complete albums zowel in het Italiaans als in het Spaans op.

Op Inedito blijft ze weer volkomen trouw aan haar moedertaal. Het is alweer haar elfde album sinds zij in 1993 debuteerde met het album Laura Pausini, dat onder meer haar grote hit La Solitudine bevat. Ondanks het feit dat we op Inedito geen grote stijlwijzigingen aantreffen, weet Laura ons toch regelmatig positief te verrassen met een aantal gedurfde keuzes. Zo is het (drum)intro van opener Benvenuto opvallend krachtig, waardoor je als luisteraar toch benieuwd bent of de zangeres nieuwe wegen is ingeslagen. Ook treffen we een bijzonder geslaagd en pittig duet aan met haar landgenote en Italo-rock icoon Gianna Nannini, nota bene de titelsong van het album, Inedito. Ook Bastava is een goede powerpopsong die met veel enthousiasme en toewijding wordt vertolkt.

Verwacht echter geen grote stijlwijzigingen op Inedito. Aan haar handelsmerk, het maken van prachtige ballads en krachtige popnummers, wordt niet getornd. Celeste en afsluiter Ti Dico Ciao zijn hier een prima voorbeeld van: een uitstekende opbouw met op haar lijf geschreven vocale uithalen. Op Troppo Tempo krijgt ze hulp van Ivano Fossatti en met zus Silvia Pausini zingt ze het fraaie duet Nel Primo Sguardo. Tel daarbij op de inhuur van topmuzikanten als bassist Nathan East en drummer Steve Ferrone en je weet dat Laura niets aan het toeval wil overlaten.  In totaal 14 nummers weet Laura Pausini de luisteraar wederom zowel te ontroeren, te raken en te vermaken.

Op 19 mei treedt Laura Pausini op in de Heinken Music Hall te Amsterdam. Ongetwijfeld zal ze een aantal nummers van dit nieuwe album spelen, naast haar vele andere hits.

Tracklist Inedito:

1. Benvenuto
2. Non Ho Mai Smesso
3. Bastava
4. Le Cose Che Non Mi Aspetto
5. Troppo Tempo (feat. Ivano Fossati)
6. Mi Tengo
7. Ognuno Ha La Sua Matita
8. Inedito (duet met Gianna Nannini)
9. Come Vivi Senza Me
10. Nel Primo Sguardo (duet met Silvia Pausini)
11. Nessuno Sa
12. Celeste
13. Tutto Non Fa Te
14. Ti Dico Ciao