Een mooi maar onevenwichtig eerbetoon aan Bob Dylan door bijna 80 artiesten die zijn liedjes coveren, dat is het vier cd’s tellende Chimes Of Freedom.

Wie is Bob Dylan? Wat is Bob Dylan? Over een paar honderd jaar zullen we wellicht denken over Dylan wat sommigen nu ook over Shakespeare zeggen. Dat ‘de man’ nooit bestaan heeft. De schrijver is verworden tot een mythe. Omdat zijn werk zo vaak opnieuw geïnterpreteerd is door anderen. Omdat zijn werk juist door anderen tot een mythische status verheven is. Het is nu al zo. Wie Dylan ziet optreden, ziet een man die volledig in zijn eigen universum opereert. Een man die in niets meer lijkt op de troubadour, dan wel rocker, dan wel de rebel of ‘Born Again Christian’ die hij ooit geweest is. Of alle andere vormen van Dylan die we door de decennia heen langs hebben zien schuiven. Dus als Dylan al Dylan niet meer is, wie of wat is het dan nog wel?

Het antwoord zal altijd ‘de liedjes’ blijven. Want die blijven legendarisch en zijn ook door anderen niet stuk te krijgen. Sterker nog, vaak glimmen ze juist nog meer als anderen er mee aan de haal gaan. Er is namelijk niemand meer die direct ‘Dylan’ roept zodra The Byrds’ versie van Mr. Tambourine Man op de radio voorbij komt, of Jimi Hendrix’ gierende versie van All Along The Watchtower. Of zelfs meer recent Adele met Make You Feel My Love. En dus is een album vol covers misschien wel een meer een logisch carrièreoverzicht aan een daadwerkelijke ‘Greatest Hits’.

Zodoende is dit over vier cd’s verspreidde Amnesty International benefiet boven alles heel bijzonder, met name vanwege de imposante omvang. Een omvangrijke dwarsdoorsnede van ’s werelds beste muzikanten brengt een eerbetoon aan Dylan en de reeks uitgekozen muzikanten lopen behoorlijk uiteen. Aan de ene kant piepjong (de al genoemde Adele, met een live uitvoering van Make You Feel My Love, maar ook bijvoorbeeld hitparadesterretjes als Ke$ha en de 19-jarige Miley Cyrus) aan de andere kant stokoud (Pete Seeger is met zijn 92 jaar de oudst bijdragende muzikant). Vervolgens gaat het echt alle kanten op. Van oude rotten als Johnny Cash, Sting, Mark Knopfler en Brian Ferry tot (punk)rockers als Flogging Molly, The Gaslight Anthem, My Chemical Romance, Bad Religion of Queens Of The Stone Age tot de soul van Raphael Saadiq, de reggae van Ziggy Marley, de hiphop van K’naan, de jazz van Diana Krall of de poprock van Lenny Kravitz. Om er slechts een handvol te noemen. Allen pakken ze het werk van Dylan op en zetten ze het volledig naar hun eigen hand.

Het moet gezegd, met zo’n 80 meewerkende artiesten zijn sommige tracks beter dan anderen en dat maakt het beluisteren van deze collectie ook wel een beetje zapgevoelig. Zo is de versie die Sting doet van Girl From The North Country mooi, maar ook wat saai. En is Lenny Kravitz op Rainy Day Women #12 & 35 iets te jolig om ‘m nog ene tweede draaibeurt te geven. Daar tegenover staan echter prachtige tracks van onder meer My Chemical Romance ( Desolation Row – ook te vinden op de soundtrack van Watchmen trouwens), Kronos Quartet (Don’t Think Twice, It’s All Right in een ouderwets klinkend, bijna ’stomme film achtig’ arrangement) en K’naan (die op imposante wijze With God On Our Side declameert). Queens Of The Stone Age’ versie van Outlaw Blues ronkt ook lekker door, terwijl de bluegrass van Dierks Bentley op Senor ook erg smaakvol te noemen is. Het is dus zoeken naar de pareltjes en die verschillen per luisteraar. Of per luisterbeurt, want de magie van de liedjes is en blijft dat er steeds weer iets in te ontdekken valt. Of dat je vervolgens weer naar je platenkast rent om een andere versie van hetzelfde liedje op te zoeken, zodat Dylans werk er nog meer verdieping door krijgt. Het is daarom lastig om een algeheel oordeel te vellen. Muzikaal schiet deze verzamelaar zo veel kanten op, dat eenduidigheid ver te zoeken is. Terwijl de hand van de meester wel in ek nummer duidelijk voelbaar is. In die zin is Chimes Of Freedom: The Songs Of Bob Dylan boven alles een testament van zijn schrijverstalent. En doordat het alle kanten op stuft begin je daadwerkelijk te twijfelen of er wel één Dylan is… of was… Feit is, het maakt helemaal niet uit!

CD1:

1. Johnny Cash + The Avett Brothers – One Too Many Mornings
2. Raphael Saadiq – Leopard-Skin Pill-Box Hat
3. Patti Smith – Drifter’s Escape
4. Rise Against – Ballad of Hollis Brown
5. Tom Morello The Nightwatchman – Blind Willie McTell
6. Pete Townshend – Corrina, Corrina
7. Bettye LaVette – Most of the Time
8. Charlie Winston – This Wheel’s on Fire
9. Diana Krall – Simple Twist of Fate
10. Brett Dennen – You Ain’t Goin’ Nowhere
11. Mariachi El Bronx – Love Sick
12. Ziggy Marley – Blowin’ in the Wind
13. The Gaslight Anthem – Changing of the Guards
14. Silversun Pickups – Not Dark Yet
15. My Morning Jacket – You’re a Big Girl Now
16. The Airborne Toxic Event – Boots of Spanish Leather
17. Sting – Girl from the North Country
18. Mark Knopfler – Restless Farewell

CD2:

1. Queens Of The Stone Age – Outlaw Blues
2. Lenny Kravitz – Rainy Day Women #12 & 35
3. Steve Earle – One More Cup of Coffee (Valley Below)
4. Blake Mills – Heart of Mine
5. Miley Cyrus – You’re Gonna Make Me Lonesome When You Go
6. Billy Bragg – Lay Down Your Weary Tune
7. Elvis Costello – License to Kill
8. Angelique Kidjo – Lay, Lady, Lay
9. Natasha Bedingfield – Ring Them Bells
10. Jackson Browne – Love Minus Zero / No Limit
11. Joan Baez – Seven Curses [Live]
12. The Belle Brigade – No Time to Think
13. Sugarland – Tonight I’ll Be Staying Here with You [Live]
14. Jack’s Mannequin – Mr. Tambourine Man
15. Oren Lavie – 4th Time Around
16. Sussan Deyhim – All I Really Want to Do
17. Adele – Make You Feel My Love [Recorded Live at WXPN]

CD3:

1. K’naan – With God on Our Side
2. Ximena Sariñana – I Want You
3. Neil Finn – She Belongs to Me
4. Bryan Ferry – Bob Dylan’s Dream
5. Zee Avi – Tomorrow Is a Long Time
6. Carly Simon – Just Like a Woman
7. Flogging Molly – The Times They Are A-Changin’
8. Fistful Of Mercy – Buckets of Rain
9. Joe Perry – Man of Peace
10. Bad Religion – It’s All Over Now, Baby Blue
11. My Chemical Romance – Desolation Row [Live]
12. RedOne + Nabil Khayat – Knockin’ on Heaven’s Door
13. Paul Rodgers – Abandoned Love
14. Darren Criss (with Chuck Criss & Freelance Whales) – New Morning
15. Cage the Elephant – The Lonesome Death of Hattie Carroll
16. Band of Skulls – It Ain’t Me, Babe
17. Sinéad O’Connor – Property of Jesus
18. Ed Roland and The Sweet Tea Project – Shelter from the Storm
19. Ke$ha – Don’t Think Twice, It’s All Right
20. Kronos Quartet – Don’t Think Twice, It’s All Right

CD4

1. Maroon 5 – I Shall Be Released
2. Carolina Chocolate Drops – Political World
3. Seal – Like a Rolling Stone
4. Taj Mahal – Bob Dylan’s 115th Dream
5. Dierks Bentley – Senor (Tales of Yankee Power) [Live]
6. Mick Hucknall – One of Us Must Know (Sooner or Later)
7. Thea Gilmore – I’ll Remember You
8. State Radio – John Brown
9. Dave Matthews Band – All Along the Watchtower [Live]
10. Michael Franti – Subterranean Homesick Blues
11. We Are Augustines – Mama, You Been on My Mind
12. Lucinda Williams – Tryin’ to Get to Heaven
13. Kris Kristofferson – Quinn the Eskimo (The Mighty Quinn)
14. Eric Burdon – Gotta Serve Somebody
15. Evan Rachel Wood – I’d Have You Anytime
16. Marianne Faithfull – Baby Let Me Follow You Down [Live]
17. Pete Seeger – Forever Young

Met zijn geweldige nieuwe album Be Good vanaf 17 februari in de winkels en een tweetal Nederlandse concerten, rond de release van het album, zal de maand februari volop in het teken staan van Gregory Porter, de man die soul en jazz zo glorieus weet te versmelten.

Zoals zoveel artiesten kreeg Gregory Porter de liefde voor muziek thuis met de paplepel ingegoten. Zijn grote held in z’n jeugd was Nat King Cole, wiens stemgeluid Porter dan ook regelmatig voor de badkamerspiegel imiteerde. Toch leek het er lang op dat de in Los Angeles geboren bariton op een heel ander podium zou schitteren. Porter was als tiener namelijk een zeer getalenteerd American Football-speler, tot een slepende schouderblessure zijn sportcarrière dwarsboomde.

Gelukkig heeft Porter, die toen al in kleine jazzclubs optrad, altijd de connectie met de muziekwereld behouden en heeft hij nu op de bühne het succes waar hij als kind van droomde. Porter’s mooie stem is donker, warm en opzwepend tegelijk. Daarbij heeft de Amerikaan, die in 2010 zijn debuutalbum Water uitbracht, een technische perfecte zangstijl, die ergens zweeft tussen jazz en soul. Met zijn debuut wist hij reeds een publiek aan zich te binden. Met zijn nieuw te verschijnen fantastische album Be Good zal dat publiek uitzonderlijk gaan groeien.

• Donderdag 16 februari – Lantaren/Venster, Rotterdam
• Vrijdag 17 februari – Bitterzoet, Amsterdam
• (beide concerten zijn reeds lange tijd uitverkocht)

Met The Dreamer/The Believer is Common (gelukkig) weer helemaal terug. Met oude held No I.D. meesterlijk achter het productiepaneel heeft Common zich hervonden in vakkundige, inventieve en sociaal bewuste raps.

Een nieuwe Common is altijd iets om naar uit te kijken. De man heeft een fantastische flow en heeft altijd wat te vertellen. Sinds zijn entree in de muziek met Can I Borrow A Dollar? in 1992 (toen nog als Common Sense) weet hij steeds de juiste mensen om zich heen te verzamelen die hem aan de juiste beats en samples helpen, waardoor hij zijn teksten op een optimale manier voor het voetlicht kan brengen. De man heeft een eerlijke rapflow die een achtergrond heeft in de jazzhiphop die we kennen van ondermeer A Tribe Called Quest en De la Soul. Hij vond in ?uestlove van The Roots een ware soulmate. Vanuit de underground kon hij rustig werken aan een overweldigend oeuvre. Eigenlijk al zijn albums worden gezien als erg goed maar vooral met de briljante albums Resurrection (1994), One Day It’ll All Make Sense (1998), Like Water For Chocolate (2000), Electric Circus (2002) en Be (2005) maakte hij zijn naam als belangwekkend rapper duidelijk.

Het eerste wat tegenvallende album dat hij uitbracht was Universal Mind Control (1998), een album dat grotendeels werd geproduceerd door The Neptunes, die toen eigenlijk al over hun hoogtepunt heen waren. Zoals we Common mogen geloven was een nieuwe platendeal en een vertrouwde omgeving nodig om hem weer omhoog te duwen. En daar heeft hij de afgelopen jaren de tijd voor genomen. Met zijn nieuwe album The Dreamer/The Believer herpakt hij zich namelijk geweldig. Daarbij zijn zeker de productie-skills van oude bekende No I.D. van doorslaggevende betekenis geweest. Hij komt steeds met de juiste sounds en beats om de songs de juiste sfeer mee te geven. Hoe raar moet het zijn geweest om een sample van Electric Light Orchestra te pakken en deze op een geloofwaardige manier in een prima track te verwerken. Want de track  Blue Sky werkt optimaal. Maar veel beter nog zijn de Curtis Mayfield I Loved And I Lost- sample in het moddervette Lovin’ I Lost en het zeer verrassende Ghetto Dreams waarin Nas’ Hope en Let’s Make It Last van The Fellows als basis dienen. Nas levert zelf een mooie gastbijdrage.

Andere hoogtepunten op dit album zijn The Believer waarin ook John Legend weer eens laat horen waarom hij zo’n geweldige zanger is. Ook Gold is een absolute classic waarin de hilarische tekst perfect samenvalt met een dikke sample van The Jam van Graham Central Station. Common is met The Dreamer/The Believer weer terug van even ‘weggeweest’. Een slimme move om oude held No I.D. weer terug te halen en hem een smetteloze prominente productie te laten doen. Common heeft met hem, overduidelijk het heilige vuur, met sociaal bewuste en intelligente teksten, hervonden en dat is erg fijn om te merken.

Tracklisting The Dreamer/The Believer:

1. The Dreamer
2. Ghetto Dreams
3. Blue Sky
4. Sweet
5. Gold
6. Lovin’ I Lost
7. Raw (How You Like It)
8. Cloth
9. Celebrate
10. Windows
11. The Believer
12. Pops Belief

Op 26 januari speelt Lefties Soul Connection op het International Film Festival Rotterdam, tijdens de VPRO Filmnacht. Eind vorig jaar kwam het derde album van de band uit: One Punch Pete.  De hoogste tijd om deze plaat nog even de welverdiende aandacht te geven.

Het eerste dat opvalt bij beluistering is het voor Lefties Soul Connection-begrippen vocale karakter van het album. Muzikaal gezien worden we wederom getrakteerd op een lekker scala aan soul- en funkgrooves gelardeerd met flinke doses Hammond-orgel. Met de variatie en spanningsboog – voorheen soms een aandachtspuntje – zit het aardig snor op One Punch Pete. Dat is te danken aan de variaties in tempo maar vooral aan de afwisseling tussen instrumentaal en vocaal.

De Amerikaanse zangeres Michelle David, die in Nederland reeds haar sporen verdiende met diverse muzikale producties, kun je om een boodschap sturen. De opruiende openingstrack Shake It Up, Burn It Loose trapt de deur overtuigend open en dat is vooral te danken aan de aanwezigheid van David. Op het rustigere U Got Me mag ze de strijd aangaan met het orgel. Hammond wint op punten. Michelle David trekt de melancholieke en klassieke soulkraker Baby Come Back aan het einde van de plaat echter overtuigend naar zich toe.

Voor het album als geheel mogen de vocale tracks dan wel een aanwinst zijn, dat betekent nog niet dat ze allen zonder meer tot de hoogtepunten op One Punch Pete behoren. Er staan namelijk een aantal dampende instrumentals op de plaat: het superieure Code 99 swingt als de neten en is nog melodieus ook en op The Hump doen de Lefties de Mississippi-delta én de hogere registers van de Hammond aan.

Halverwege het album komen er nog een paar vocale bijdragen voorbij. De Britse Corrinna Greyson is minder uitbundig dan Michelle David maar haar licht hese voordracht is prima. In het warme en toch ruige You Don’t Know brengen Greyson en band achteloos de vroege jaren zeventig terug. Oude garagerocksferen heersen op de Sonics-cover Have Love Will Travel. Wat een goed idee om deze er halverwege even tussen te prakken! Zang is hier afkomstig van de uit Bremen afkomstige soulzanger Flo Mega.

Het zijn echter toch de instrumentals als het eerder genoemde Code 99 en The Hump en vooral Buckaloose (full version) die de show stelen op One Punch Pete. Laatstgenoemde is een spannende en eigenwijze track die alle kanten op groovet in de bijna zes minuten die de band hier claimt. Lefties Soul Connection bewijst hier – maar ook op een flink aantal andere tracks – dat ze tot memorabele dingen in staat zijn.

Tracklisting One Punch Pete:

1. Shake It Up, Burn It Loose
2. She’s Not Answering
3. Code 99
4. The Hump
5. U Got Me
6. Have Love Will Travel
7. Cover My Eyes
8. You Don’t Know
9. Rimfire
10. Buckaloose (Full Version)
11. Ridin’ On Candy
12. One Punch Pete
13. Baby Come Back

Steevast uitverkocht met 90 bands in 11 zalen, was Noorderslag 2012 wederom een ware happening zo aan het begin van het jaar. Er waren deze editie opvallend weinig gevestigde namen aanwezig; het was vooral een ode aan succesvolle nieuwkomers van afgelopen jaar, zoals Gers Pardoel,Eefje de Visser, Chef’ Special Deluxe en Krystl. Goed, we slaan bekende gezichten als Spinvis en Roosbeef over, op zoek naar nieuwe samenwerkingen en vers bloed. Eerstgenoemde was te vinden in de dampende binnenzaal bij dj Kypski & Het Matangi Quartet. Muzikaal klopte alles, de vier strijkers speelden alles uit het hoofd en hadden een aanstekelijke interactie met de man achter de draaitafel. De wisselwerking onderling is mooi in balans; de ene keer een feature voor violen en cello, de andere keer stond Kypski in het middelpunt. Toch kwam het optreden niet helemaal los en er was te weinig contact met het publiek. Misschien volgende keer wat later programmeren en meer de wilde haren losgooien, dan heeft dit project veel potentie.

Russische Tsarina

Op het 3FM Serious Talent podium trok zangeres Chagall alleen al met haar outfit- een beige bontmuts en dito mantel- alle aandacht naar zich toe. Als een soort Russische Tsarina hield ze zich met catchy poprock songs staande en sloeg bij het tweede nummer overtuigend de zware mantel van zich af, waardoor een strakke gouden broek en sexy shirtje tevoorschijn kwam. Deze dame gaat voor commercieel, in the picture staan, maar muzikaal is ze zeker. Zo blijkt bijvoorbeeld wanneer ze haar eigen koortjes inzingt en loupt en daaroverheen een stevige zangpartij neerzet. Het ging er rustiger aan toe in het Patio, waar singer-songwriter Case Mayfield intieme sfeervolle Americana songs neerzette. Zijn kwintet klonk fraai gebalanceerd en zijn minimalistische en open klanken vullen zijn gevoelige stem goed aan.

Wie wilde swingen zat vooral goed bij het podium van Radio 6, waar de meer jazzy en funkbands te zien waren. De tienkoppige formatie van The very Next met frontman Paul van Kessel, had het muzikaal allemaal prima voor elkaar. Elk nummer had een feature voor een ander instrument; meestal een van de vele blazers. Toch spetterde het te weinig, alsof er op de automatische piloot werd gespeeld. Zonde, want we weten wat er met grote formaties zoals Kyteman of New Cool Collective (big band) kan gebeuren. Volgende keer graag nog iets meer gas dus. De mannen van Lefties Soul Connection hadden het gaspedaal volledig ingetrapt met hun dampende soul- en funkgrooves en scheurende hammond sound. Diverse rappers en soulzangeres Michelle David stalen de show, waardoor het accent soms iets te veel op de gasten lag dan op de band zelf.

Diepe indruk

De grote belofte van Noorderslag 2012 is zonder twijfel singer-songwriter Yori Swart. Deze dame won de afgelopen jaren al diverse popprijzen en laat dan ook een diepe indruk achter na dit live concert. Alles klopte aan haar optreden: mooie uitgesponnen nummers, vol van warme melodieën en harmonieën die perfect bij haar heldere zang aansluiten. Swarts’ stem is de ene keer gevoelig, de andere keer knalt ze en lijkt ze uit haar tenen te zingen. Pure emotie en een eigen sound. Daarnaast is haar band zeer goed op elkaar ingespeeld en een van de weinigen die op dit festival aandacht aan dynamiek besteedt. De singer-songwriter speelt overigens ook nog verdienstelijk (slide) gitaar en heeft een naturelle podiumuitstraling. Kortom, deze dame moet ongetwijfeld heel ver gaan komen. Begin maart is haar cd-presentatie in Paradiso.

Ook de inmiddels bekende Blaudzun dwingt respect af in de overvolle kleine zaal. Met zijn theatrale , bij vlagen orkestrale songs windt hij gemakkelijk het publiek om zijn vinger. Hij toont lef door zichzelf alleen te begeleiden met een piccologitaartje. Een idioot vindt het nodig om respectloos “Stoppen!” te schreeuwen, maar gelukkig trekt de muzikant zich daar niets van aan. Ondertussen stroomt langzamerhand de grote zaal vol voor de uitreiking van de Popprijs. Al snel gonst het in de gangen dat rapgroep De Jeugd van Tegenwoordig dit jaar de eer – en vette check- krijgt. Dat klopt als een bus en zodra het hoge woord eruit is en liters bier over het podium vliegen, beginnen Willie Wartaal, Vjeze Fur, Faberyayo en Bas Bron hun feestje. De jury omschrijft de mannen als een “Zeldzaam aanstekelijk viertal, dat zich bewezen heeft als grote inspirators voor niet alleen aankomende raptalenten, maar voor iedereen die van muziek houdt.”

Over dat laatste argument zijn de meningen wellicht verdeeld. Hoe dan ook, er gebeurde meer. Roosbeef, Nobody Beats the Drum 333, Concrete Sneaker en Bruut! sprongen het meest in het oog. Het hoogtepunt van de avond, Yori Swart, werd niet meer overtroffen. Gezellig was het wel in de late uurtjes, mede ook dit jaar weer dankzij veel jong en divers publiek. De 26e editie van Noorderslag was zeker niet de beste van de afgelopen jaren, toch zijn er weer een aantal parels ontdekt. En dat is altijd een mooi begin van een nieuw jaar.

Het nieuwe Glasper album Black Radio zal op 28 februari verschijnen maar er zijn als 2 tracks in omloop. Het absoluut briljante Afro Blue met Erykan Badu en Always Shine met Lupe Fiasco en Bilal. Met die tracks ligt de lat voor het album hoog maar wij mogen je alvast verklappen dat ook de andere tracks van het album van waanzinnige kwaliteit zijn.

Tracklisting Black Radio:

1. Lift Off/Mic Check (featuring Shafiq Husayn)
2. Afro Blue (featuring Erykah Badu)
3. Cherish The Day (featuring Lalah Hathaway)
4. Always Shine (featuring Lupe Fiasco & Bilal)
5. Gonna Be Alright (F.T.B.) (featuring Ledisi)
6. Move Love (featuring KING)
7. Ah Yeah (featuring Musiq Soulchild & Chrisette Michele)
8. Consequence Of Jealousy (featuring Meshell Ndegeocello)
9. Why Do We Try (featuring Stokley Williams)
10. Black Radio (featuring Mos Def)
11. Letter to Hermoine (featuring Bilal)
12. Smells Like Teen Spirit

De jury noemt Willie Wartaal, Vjeze Fur, Faberyayo en Bas Bron een ‘zeldzaam aanstekelijke viertal, dat zich bewezen heeft als grote inspirators voor niet alleen aankomende raptalenten, maar voor iedereen die van muziek houdt.’

De Popprijs wordt uitgereikt aan de band of artiest die in het afgelopen jaar de belangrijkste bijdrage heeft geleverd aan de Nederlandse popmuziek. Daarbij spelen zaken als bijzondere artistieke prestaties, nationaal en internationaal succes of een langdurige carrière allen een rol, maar geen daarvan is doorslaggevend: het uiteindelijke oordeel is aan de jury. De Popprijs is de belangrijkste prijs voor popmuziek in Nederland en de uitreiking is een vast onderdeel van Noorderslag.

De prijs bestaat uit een beeld van Theo Mackaay en een cheque ter waarde van € 10.000, is een initiatief van BV Pop en wordt uitgereikt door Buma Cultuur met steun van Sena Performers. Buma Cultuur ondersteunt en promoot het Nederlands muziekauteursrecht in zowel Nederland als in de belangrijkste exportmarkten voor de Nederlandse (niet per se Nederlandstalige) muziek. Sena Performers is de sectie uitvoerenden van Sena, de organisatie die de naburige rechten voor uitvoerende kunstenaars en platenproducenten in Nederland incasseert en verdeelt. Het beeld van Theo Mackaay en het prijzengeld van € 10.000 worden beschikbaar gesteld door Buma Cultuur en Sena Performers.

Vorig jaar viel de Popprijs 2010 ten deel aan Caro Emerald. Andere Popprijswinnaars tot nu toe zijn Mathilde Santing (1986), The Nits (1987), Claw Boys Claw (1988), Herman Brood (1989), Urban Dance Squad (1990), The Ex (1991), The Scene (1992), Bettie Serveert (1993), 2 Unlimited (1994), Osdorp Posse (1995), Eboman (1996), Marco Borsato (1997), Junkie XL (1998), Postmen (1999), Arling & Cameron (2000), Anouk (2001), Tiësto (2002) , Bløf (2003), Ali B (2004) , Within Temptation (2005), Spinvis (2006), Armin van Buuren (2007), De Dijk (2008) en Kyteman’s Hiphop Orkest (2009).

Met The Fame Studios Story. 1961-1973 (Home of the Muscle Shoals Sound) hebben we de perfecte soundtrack van de geschiedenis van het bekende FAME-label en meteen één van de beste compilaties van 2011 te pakken. Het verhaal begon in 1959 toen Tom Stafford een eigen muziekuitgeverij oprichtte en samen met de twee talentvolle, veelbelovende tekstschrijvers Rick Hall en Billy Sherill de eerste studio realiseerden, in een kamer boven Florence City Drugstore, waarvan de vader van Tom de eigenaar was. Hij noemde de onderneming Florence  Alabama Music Enterprises (FAME).

Toen Tom Stafford zich na een aantal jaar terugtrok uit de onderneming en Billy Sherill een succesvolle carrière in Nashville verkoos boven FAME, vestigde Ron Hall zich in een oude tabaksfabriek in de buurt van Muscle Shoals, waar hij een eigen platenmaatschappij begon, gebruikmakend van de naam FAME.

De eerste artiest die Hall opnam was Arthur Alexander, overgenomen van het label van Pat Boone, die met You Better Move On meteen de landelijke pop top 30 haalde en hiermee FAME  duidelijk op de muziekkaart zette. Zelfs grote bands als de Beatles en The Rolling Stones waren enthousiast over Alexander en gingen zijn vervolgens zijn nummers coveren. En zo nam de bekendheid van FAME uiteraard snel toe en groeide Muscle Shoals halverwege de jaren zestig uit tot een soort creatief pelgrimsoord waar iedereen, blank en zwart,gebroederlijk muzikaal kon samenwerken. Dat was opmerkelijk omdat die streek doorgaans in één naam genoemd werd met geweld in verband met de strijd om gelijke (burger)rechten.

Als gevolg van het succes en de steeds grotere naamsbekendheid moest moest Ron Hall regelmatig zeer creatief zijn want hij raakte meerdere malen zijn (huis)ritmesectie kwijt omdat zij elders een lucratiever aanbod kregen. Desondanks kreeg hij het telkens weer voor elkaar om uitstekende muzikanten te vinden en zo de Muscle Shoals Sound voor langere tijd te waarborgen. De bekendste artiesten die zich aan het FAME-label verbonden voor één of meerdere opnamen zijn Joe Tex, Candi Staton, Arthur Conley, Wilson Pickett, Otis Redding, Aretha Franklin, Etta James, Lou Rawls, Bettye Swann en Little Richard. Al deze grote namen zijn uiteraard te horen op deze drie heerlijke cd’s die een keurig chronologisch overzicht geven van de muzikale schatkamer die FAME rijk is.

Naast de bekendere nummers treffen we ook veel prachtige, nog niet eerder uitgebrachte songs aan op dit drieluik en trekt er een keurkorps aan relatief onbekend talent voorbij. Luister bijvoorbeeld eens naar Thread The Needle van Clarence & Calvin of het nummer met de ludieke titel Wanted: Lover (No Experience Necessary) van James Govan. Maar met het noemen van enkele voorbeelden doe je eigenlijk meteen de andere (soul)klassiekers tekort. Maar liefst 75 prachtsongs komen langs op The Fame Studios Story. 1961-1973 (Home of the Muscle Shoals Sound). Het levert een even geweldig als tijdloos document op!

Tracklisting The Fame Studio Story:

Cd 1

1. Arthur Alexander – You Better Move On (Dot 16309) 1962
2. The Tams – Laugh It Off (ABC Paramount 10502) 1963
3. The Mark 5 – Night Rumble (ABC-Paramount 10433) 1963
4. Tommy Roe – Everybody (ABC-Paramount 10478) 1963
5. Arthur Alexander – I Hope They Get Their Eyes Full (previously unissued) 2011
6. Jimmy Hughes – Steal Away (Fame 6401) 1964
7. Dan Penn – Let Them Talk (Fame 6402) 1965
8. Joe Tex – Hold What You’ve Got (Dial 4001) 1964
9. Barbara Perry – A Man Is A Mean, Mean Thing [Alternate Take] (previously unissued) 2011
10. The Del-Rays – Fortune Teller (R & H 1005) 1963
11. Bobby Marchan – Funny Style (Dial 4007) 1965
12. June Conquest – Almost Persuaded (Fame 6406) 1965
13. The Entertainers – Too Much (Chess 1951) 1966
14. James Barnett – Keep On Talking (Fame 1001) 1966
15. Bobby Moore & The Rhythm Aces – Searching For My Love (Checker 1129) 1966
16. Spooner & The Spoons – Wish You Didn’t Have To Go (Fame 6405) 1965
17. Joe Simon – Let’s Do It Over (Vee Jay 694) 1965
18. Jimmy Hughes – Neighbor, Neighbor (Fame 1003) 1966
19. Billy Young – Feed The Flame (previously unissued) 2011
20. James & Bobby Purify – I’m Yout Puppet (Bell 648) 1966
21. Arthur Conley – I Can’t Stop (No, No, No) (Fame 1007) 1966
22. Terry Woodford – Gonna Make You Say Yeah (Fame 1002) 1966
23. Spooner’s Crowd – Two In The Morning (Cadet 5533) 1966
24. James Gilreath – Why Not Tonight (previously unissued) 2011
25. Wilson Pickett – Land Of 1000 Dances (Atlantic 2348) 1966

Cd 2

1. Otis Redding – You Left The Water Running (Stone 209) 1976
2. Clyde McPhatter – A Shot Of Rhythm & Blues (Amy 968) 1966
3. Art Freeman – Slippin’ Around Without You (Fame 1008) 1966
4. Kip Anderson – Without A Woman (Checker 1145) 1966
5. Arthur Conley – Sweet Soul Music (Atco 6463) 1967
6. Clarence & Calvin – Thread The Needle [unedited version] (Kent LTDEP009) 2011
7. Aretha Franklin – I Never Loved A Man (The Way I Love You) (Atlantic 2386) 1967
8. Ted Taylor – Miss You So (Ronn 15) 1967
9. Don Covay & The Good Timers – You Put Something On Me (Atlantic 2340) 1966
10. Etta James – Tell Mama (Cadet 5578) 1967
11. Terry & The Chain Reaction – Keep Your Cool (United Artists 50199) 1967
12. Jeanie Greene – Don’t Make Me Hate Loving You (previously unissued) 2011
13. Irma Thomas – Cheater Man (Chess 2010) 1967
14. Linda Carr – Everytime (Bell 658) 1967
15. The Wallace Brothers – I Stayed Away Too Long (Jewel 800) 1969
16. Laure Lee – As Long As I Got You (Chess 2041) 1968
17. The Blues Busters – Don’t Lose Your Good Things (Shout 235) 1968
18. Clarence Carter – Slip Away [demo] (previously unissued) 2011
19. Otis Clay – Do Right Woman, Do Right Man (Cotillion 44009) 1968
20. Spencer Wiggins – Once In A While (Is Better Than Never At All) (Goldwax 337) 1968
21. Ben & Spence – Thief In The Night (Kent LTDEP009) 2011
22. Mitty Collier – Take Me Just As I Am (previously unissued) 2011
23. Maurice & Mac – Why Don’t You Try Me (Checker 1206) 1968
24. George Jackson – Search Yor Heart (Kent LTDEP009) 2011
25. David & The Giants – Ten Miles High (Crazy Horse 1300) 1968

Cd 3

1. Lowell Fulson – Lady In The Rain (Jewel 801) 1969
2. Wilson Pickett – Hey Jude (Atlantic 2591) 1969
3. Unknown Female – Another Mans Woman, Another Womans Man (previously unissued) 2011
4. Clarence Carter – Snatchin’ It Back (Atlantic 2605) 1969
5. Etta James – I Got Your Babe (Cadet 5606) 1968
6. James Govan – Wanted: Lover (No Experience Necessary) (Fame 1461) 1969
7. George Jackson – Find ‘Em, Fool ‘Em And Forget ‘Em (Fame 1457) 1969
8. Candi Staton – I’m Just A Prisoner (Of Your Good Lovin’) (Fame 1460) 1969
9. The Fame Gang – Grits And Gravy (Fame 1458) 1969
10. The Osmonds – One Bad Apple (MGM 14193) 1970
11. Brothers Unlimited – Take Me Back (Capitol LP 600 “Who’s For The Young”) 1970
12. Spencer Wiggins – I’d Rather Go Blind (Fame 1470) 1970
13. Willie Hightower – Walk A Mile In My Shoes (Fame 1465) 1970
14. Clarence Carter – Patches (Atlantic 2748) 1970
15. Bobbie Gentry – Fancy (Capitol 2675) 1969
16. George Jackson – Double Lovin’ (previously unissued) 2011
17. Little Richard – Greenwood, Mississippi (Reprise 0942) 1970
18. Roscoe Robinson – What Colour Is Love (Fame 1469) 1970
19. Lou Rawls – Bring It On Home To Me (Capitol 2856) 1970
20. Bettye Swann – I Can’t Let You Break My Heart (Fame 1479) 1971
21. Willie Hightower – Back Road Into Town (Fame 1477) 1971
22. Candi Staton – The Thanks I Get For Lovin’ You (Fame 91009) 1972
23. George Soule – Get Involved (Fame 302) 1973
24. Clarence Carter – Put On Your Shoes And Walk (Fame 179) 1973
25. Travis Wammack – You Better Move On (Fame LP 1801 “Travis Wammack”) 1972

1. Bon Iver – Bon Iver
2. Kate Bush – 50 Words For Snow
3. dEUS – Keep You Close
4. James Blake – James Blake
5. P.J. Harvey – Let England Shake
6. Fatoumata Diawara – Fatou
7. Amon Tobin – ISAM
8. Tinariwen – Tassili
9. The War On Drugs – Slave Ambient
10. Wolfert Brederode – Post Scriptum
11. Gillian Welch – The Harrow & The Harvest
12. Ryan Adams – Ashes And Fire
13. The Black Keys – El Camino
14. Destroyer – Kaputt
15. Noel Gallagher’s High Flying Birds
16. Jonathan Wilson – Gentle Spirit
17. Laura Marling – A Creature I Don’t Know
18. Rival Sons – Pressure & Time
19. Foo Fighters – Wasting Light
20. Danger Mouse And Daniele Luppi – Rome
21. Wilco – The Whole Love
22. Marcin Wasilewski Trio – Faithful
23. Feist – Metals
24. Selah Sue – Selah Sue
25. Tineke Postma – The Dawn Of Light

Natuurlijk hebben we ook specifieke genrelijstjes en deze kan je de komende periode op de site zien verschijnen. Mocht je hierop niet kunnen wachten kan je ook alvast de poster die bij Sounds Delft in de winkel hangt en wordt uitgedeeld bekijken.