Alweer de tweede Euro Americana Chart van dit jaar. Hoog tijd om je cd kast aan te vullen met de nieuwste releases. Deze top 25 van beste albums is samengesteld door kenners en liefhebbers van Americana uit de Europese muziekwereld. Van enkele platen in de chart zijn recensies te vinden op WiM, meerdere volgen later.

1. Gretchen Peters – Hello Cruel World (Scarlet Letter Records/Proper)
2. The Kenneth Brian Band – Welcome To Alabama (Southern Shift Records)
3. Various Artists – This One’s For Him, Tribute To Guy Clark (Icehouse Records)
4. John Lilly – Cold Comfort (Self Released)
5. Lincoln Durham – The Shovel vs The Howling Bones (Self Released)
6. Deadman – Take Up Your Mat & Walk (Rootsy.nu)
7. Little Willies – For The Good Times (Milking Bull)
8. Brock Zeman – Me Then You (Mud Records)
9. Darrel Scott – Long Ride Home (Full Light)
10. Louis Johnson – Old Friend (Self Released)
11. Nanci Griffith – Intersection (Proper Records)
12. The James Low Western Front – Whiskey Farmer (Union Made Records)
13. First Aid Kit – The Lion’s Roar (Wichita Recording)
14. Victor Camozzi – Roadside Paradise (Volco Records)
15. Amelia White – Beautiful and Wild (Proper Records)
16. Anais Mitchell – Young Man In America (Wilderland Records)
17. Bob Livingston – Gypsy Alibi (New Wilderness Records)
18. Randy Thompson – Collected (Jackpot Records)
19. Matt Andersen – Coal Mining Blues (Bustes Flat Records)
20. Kelly Pardekooper – Yonder (Leisure Time Records)
21. Kevn Kinney & The Golden Palominos, A Good Country Mile (Self Released)
22. The Pines – Dark So Gold (Red House Records)
23. Eric Athey – Going & Gone (Self Released)
24. Three Metre Day – Coasting Notes (Self Released)
25. Dave Desmelik – Deep Down The Definition (Stereophonic Records)

Op 26 maart zal het vierde album van Cowboy Junkies binnen 18 maanden gaan uitkomen. The Wilderness is het laatste deel in de ijzersterke serie The Nomad Series, waarop alle kwaliteiten van Cowboy Junkies optimaal voor het voetlicht komen.

De serie begon in mei 2010 met het fraaie Renmin Park, vervolgde in februari 2011 met Demons en Sing In My Meadow verscheen vlak na die zomer. Alle drie de album laten een Cowboy Junkies vol inspiratie horen die niet alleen muzikaal spannender dan ooit klinken maar met de prachtstem van Margo Timmins nog steeds een ultiem trademark hebben. Man achter het Nomad Series Michael Timmins, de man die ook het leeuwendeel van de songs voor alle voorgaande albums schreef.

Michael Timmins: “I began work on many of the songs that found their way onto The Wilderness in late 2007 and early 2008, months before my family and I took off for China, the trip that would inspire Renmin Park, the album that would kick off The Nomad Series. Some of these songs made it as far as the concert stage, and throughout the spring and summer of 2008 we performed them on tour. But, I could never get a handle on the collection of songs that was beginning to emerge. They never felt part of a single “piece”; I couldn’t figure out what tied them all together and therefore, had no direction to chase them.”

“Without a direction it seemed pointless to try and form them into a defined collection of songs. But then my trip to China intervened and with that came a whole set of new ideas and the preliminary concept for the Nomad Series. From the outset it was determined that many of the songs that we had been working on before China would be set aside until Volume 4. We figured that with the luxury of time and distance we would be able to get some perspective on these songs and so, we put them away.”

Ongelooflijk eigenlijk hoe de band zich na 12 albums met The Nomad Series volledig opnieuw uitvond en bewees nog steeds een band te zijn waar flink rekening mee gehouden dient te worden. Waren de eerste 3drie delen van deze serie al prachtig, zeer benieuwd hoe deze serie zich afsluit.

Tracklisting The Wilderness:

1. Unanswered Letter (For JB)
2. Idle Tales
3. We Are The Selfish Ones
4. Angels In The Wilderness
5. Damaged From The Start
6. Fairytale
7. Staring Man
8. The Confession Of Georgie E
9. I Let Him In
10. Fuck, I Hate The Cold

Een mooi maar onevenwichtig eerbetoon aan Bob Dylan door bijna 80 artiesten die zijn liedjes coveren, dat is het vier cd’s tellende Chimes Of Freedom.

Wie is Bob Dylan? Wat is Bob Dylan? Over een paar honderd jaar zullen we wellicht denken over Dylan wat sommigen nu ook over Shakespeare zeggen. Dat ‘de man’ nooit bestaan heeft. De schrijver is verworden tot een mythe. Omdat zijn werk zo vaak opnieuw geïnterpreteerd is door anderen. Omdat zijn werk juist door anderen tot een mythische status verheven is. Het is nu al zo. Wie Dylan ziet optreden, ziet een man die volledig in zijn eigen universum opereert. Een man die in niets meer lijkt op de troubadour, dan wel rocker, dan wel de rebel of ‘Born Again Christian’ die hij ooit geweest is. Of alle andere vormen van Dylan die we door de decennia heen langs hebben zien schuiven. Dus als Dylan al Dylan niet meer is, wie of wat is het dan nog wel?

Het antwoord zal altijd ‘de liedjes’ blijven. Want die blijven legendarisch en zijn ook door anderen niet stuk te krijgen. Sterker nog, vaak glimmen ze juist nog meer als anderen er mee aan de haal gaan. Er is namelijk niemand meer die direct ‘Dylan’ roept zodra The Byrds’ versie van Mr. Tambourine Man op de radio voorbij komt, of Jimi Hendrix’ gierende versie van All Along The Watchtower. Of zelfs meer recent Adele met Make You Feel My Love. En dus is een album vol covers misschien wel een meer een logisch carrièreoverzicht aan een daadwerkelijke ‘Greatest Hits’.

Zodoende is dit over vier cd’s verspreidde Amnesty International benefiet boven alles heel bijzonder, met name vanwege de imposante omvang. Een omvangrijke dwarsdoorsnede van ’s werelds beste muzikanten brengt een eerbetoon aan Dylan en de reeks uitgekozen muzikanten lopen behoorlijk uiteen. Aan de ene kant piepjong (de al genoemde Adele, met een live uitvoering van Make You Feel My Love, maar ook bijvoorbeeld hitparadesterretjes als Ke$ha en de 19-jarige Miley Cyrus) aan de andere kant stokoud (Pete Seeger is met zijn 92 jaar de oudst bijdragende muzikant). Vervolgens gaat het echt alle kanten op. Van oude rotten als Johnny Cash, Sting, Mark Knopfler en Brian Ferry tot (punk)rockers als Flogging Molly, The Gaslight Anthem, My Chemical Romance, Bad Religion of Queens Of The Stone Age tot de soul van Raphael Saadiq, de reggae van Ziggy Marley, de hiphop van K’naan, de jazz van Diana Krall of de poprock van Lenny Kravitz. Om er slechts een handvol te noemen. Allen pakken ze het werk van Dylan op en zetten ze het volledig naar hun eigen hand.

Het moet gezegd, met zo’n 80 meewerkende artiesten zijn sommige tracks beter dan anderen en dat maakt het beluisteren van deze collectie ook wel een beetje zapgevoelig. Zo is de versie die Sting doet van Girl From The North Country mooi, maar ook wat saai. En is Lenny Kravitz op Rainy Day Women #12 & 35 iets te jolig om ‘m nog ene tweede draaibeurt te geven. Daar tegenover staan echter prachtige tracks van onder meer My Chemical Romance ( Desolation Row – ook te vinden op de soundtrack van Watchmen trouwens), Kronos Quartet (Don’t Think Twice, It’s All Right in een ouderwets klinkend, bijna ’stomme film achtig’ arrangement) en K’naan (die op imposante wijze With God On Our Side declameert). Queens Of The Stone Age’ versie van Outlaw Blues ronkt ook lekker door, terwijl de bluegrass van Dierks Bentley op Senor ook erg smaakvol te noemen is. Het is dus zoeken naar de pareltjes en die verschillen per luisteraar. Of per luisterbeurt, want de magie van de liedjes is en blijft dat er steeds weer iets in te ontdekken valt. Of dat je vervolgens weer naar je platenkast rent om een andere versie van hetzelfde liedje op te zoeken, zodat Dylans werk er nog meer verdieping door krijgt. Het is daarom lastig om een algeheel oordeel te vellen. Muzikaal schiet deze verzamelaar zo veel kanten op, dat eenduidigheid ver te zoeken is. Terwijl de hand van de meester wel in ek nummer duidelijk voelbaar is. In die zin is Chimes Of Freedom: The Songs Of Bob Dylan boven alles een testament van zijn schrijverstalent. En doordat het alle kanten op stuft begin je daadwerkelijk te twijfelen of er wel één Dylan is… of was… Feit is, het maakt helemaal niet uit!

CD1:

1. Johnny Cash + The Avett Brothers – One Too Many Mornings
2. Raphael Saadiq – Leopard-Skin Pill-Box Hat
3. Patti Smith – Drifter’s Escape
4. Rise Against – Ballad of Hollis Brown
5. Tom Morello The Nightwatchman – Blind Willie McTell
6. Pete Townshend – Corrina, Corrina
7. Bettye LaVette – Most of the Time
8. Charlie Winston – This Wheel’s on Fire
9. Diana Krall – Simple Twist of Fate
10. Brett Dennen – You Ain’t Goin’ Nowhere
11. Mariachi El Bronx – Love Sick
12. Ziggy Marley – Blowin’ in the Wind
13. The Gaslight Anthem – Changing of the Guards
14. Silversun Pickups – Not Dark Yet
15. My Morning Jacket – You’re a Big Girl Now
16. The Airborne Toxic Event – Boots of Spanish Leather
17. Sting – Girl from the North Country
18. Mark Knopfler – Restless Farewell

CD2:

1. Queens Of The Stone Age – Outlaw Blues
2. Lenny Kravitz – Rainy Day Women #12 & 35
3. Steve Earle – One More Cup of Coffee (Valley Below)
4. Blake Mills – Heart of Mine
5. Miley Cyrus – You’re Gonna Make Me Lonesome When You Go
6. Billy Bragg – Lay Down Your Weary Tune
7. Elvis Costello – License to Kill
8. Angelique Kidjo – Lay, Lady, Lay
9. Natasha Bedingfield – Ring Them Bells
10. Jackson Browne – Love Minus Zero / No Limit
11. Joan Baez – Seven Curses [Live]
12. The Belle Brigade – No Time to Think
13. Sugarland – Tonight I’ll Be Staying Here with You [Live]
14. Jack’s Mannequin – Mr. Tambourine Man
15. Oren Lavie – 4th Time Around
16. Sussan Deyhim – All I Really Want to Do
17. Adele – Make You Feel My Love [Recorded Live at WXPN]

CD3:

1. K’naan – With God on Our Side
2. Ximena Sariñana – I Want You
3. Neil Finn – She Belongs to Me
4. Bryan Ferry – Bob Dylan’s Dream
5. Zee Avi – Tomorrow Is a Long Time
6. Carly Simon – Just Like a Woman
7. Flogging Molly – The Times They Are A-Changin’
8. Fistful Of Mercy – Buckets of Rain
9. Joe Perry – Man of Peace
10. Bad Religion – It’s All Over Now, Baby Blue
11. My Chemical Romance – Desolation Row [Live]
12. RedOne + Nabil Khayat – Knockin’ on Heaven’s Door
13. Paul Rodgers – Abandoned Love
14. Darren Criss (with Chuck Criss & Freelance Whales) – New Morning
15. Cage the Elephant – The Lonesome Death of Hattie Carroll
16. Band of Skulls – It Ain’t Me, Babe
17. Sinéad O’Connor – Property of Jesus
18. Ed Roland and The Sweet Tea Project – Shelter from the Storm
19. Ke$ha – Don’t Think Twice, It’s All Right
20. Kronos Quartet – Don’t Think Twice, It’s All Right

CD4

1. Maroon 5 – I Shall Be Released
2. Carolina Chocolate Drops – Political World
3. Seal – Like a Rolling Stone
4. Taj Mahal – Bob Dylan’s 115th Dream
5. Dierks Bentley – Senor (Tales of Yankee Power) [Live]
6. Mick Hucknall – One of Us Must Know (Sooner or Later)
7. Thea Gilmore – I’ll Remember You
8. State Radio – John Brown
9. Dave Matthews Band – All Along the Watchtower [Live]
10. Michael Franti – Subterranean Homesick Blues
11. We Are Augustines – Mama, You Been on My Mind
12. Lucinda Williams – Tryin’ to Get to Heaven
13. Kris Kristofferson – Quinn the Eskimo (The Mighty Quinn)
14. Eric Burdon – Gotta Serve Somebody
15. Evan Rachel Wood – I’d Have You Anytime
16. Marianne Faithfull – Baby Let Me Follow You Down [Live]
17. Pete Seeger – Forever Young

Met het binnenhalen van Mumford & Sons heeft Pinkpop een publiekslieveling veilig weten te stellen. Meer dan 20.000 stemmers gaven via de Pinkpop website hun ‘Gouden Tip’ door aan de organisatie. Was die zogenaamde Gouden Tip eerder bedoeld als middel om relatief onder de radar opererende bands op het festival te krijgen, is het nu uitgegroeid tot een soort openbaar verlanglijstje. Uit al deze inzendingen probeert de organisatie ieder jaar weer enkele bands te contracteren die dus daadwerkelijk worden ‘gewenst’ door het publiek. Mumford & Sons staat hoog op de lijst van 2012 (naar verluid op nummer 2) dus door de komst van het Britse country, bluegrass en folk combi combo rond Marcus Mumford worden veel mensen blij. Mumford & Sons brengt later dit jaar de opvolger uit van het succesvolle debuut Sigh No More (wereldwijd meer dan 4 miljoen exemplaren verkocht) en zal op Pinkstermaandag (28 mei) als één na laatste band op het hoofdpodium aantreden. Bruce Springsteen sluit die dag af.

Een andere band die vandaag ‘bevestigd’ werd was de Limburgse punktrots Heideroosjes, dat dit jaar definiotief afzwaait. Geen mooier podium om dat te doen dan Pinkpop, het was tenslotte op dat festival waar ze doorbraken ook in de jaren ‘90. Buro Pinkpop heeft hen nog niet bevestigd per persbericht, maar Pinkpopbaas Jan Smeets bevestigde het vandaag het wel aan lokale omroep L1.

Pinkpop 2012 zal plaatsvinden tijdens het Pinksterweekend op zaterdag 26, zondag 27 en maandag 28 mei. De traditionele perspresentatie met bekendmaking van het complete programma, vindt plaats op woensdag 29 februari 2012 in poptempel Paradiso te Amsterdam. WrittenInMusic.com zal daar die dag verslag van doen.

Zonder veel aankondiging is daar plotseling het tweede album van The Liitle Willies. De band rondom Norah Jones die in 2003 startte en de liefde voor country als basis heeft, overtuigt wederom met een reeks fijn gekozen songs.

Na het grote succes van Norah’s debuutalbum Come Away With Me (2002) verschoof haar muzikale pallet op haar tweede album Feels Like Home (2004) meer van jazzy naar country. Haar grote liefde voor country en bluegrass besloot ze vervolgens ook vanaf een zijproject optimaal voor het voetlicht te brengen. Met haar toenmalige vriendje Lee Alexander op bas, singer-songwriter Richard Julian op gitaar en zang, Jim Campilongo ook op gitaar en Dan Reiser op drums had ze de ideale muzikanten om The Little Willies te startten. Het gelijknamige debuutalbum uit 2006 voelde als een fijne verzameling songs die een andere kant van Jones lieten horen. Door het grote succes van het album waren de country elementen ook nog goed op haar derde solo album te horen, voordat ze met haar laatste album The Fall (2010) echt een andere kant opdook.

Het nieuwe album For The Good Times van The Little Willies verschijnt nu bijna 6 jaar na hun debuut. Het is wederom een prettige verzameling countrysongs waarvan de schrijvers nu ondermeer Johnny Cash, Loretta Lynn, Dolly Parton en net als op het debuut van Kris Kristofferson zijn. En waar de band op het vorige album nog een viertal eigen songs had bijgesloten is dat er nu nog maar eentje: Tommy Rockwood van Jim Campilongo. Het maakt voor de kwaliteit van het album niets uit. Met het door Cal Martin geschreven Diesel Smoke, Dangerous Curves, het door Norah Jones naar heerlijke hoogten gezongen titelnummer en het door Richard Julian op fenomenale wijze gezongen Permanently Lonely zijn er al behoorlijk wat hoogtepunten te noemen. Ook albumafsluiter Jolene, zo ongelooflijk bekend gemaakt door Dolly herself, krijgen een echte TLW bewerking, en dat is een heel fijne! De rest van het album is ook prima in orde. De ‘coverband’ weet zich duidelijk in elke song in te leven en met klasse deze een fijne nieuwe versie mee te geven. Luister in dat geval ook even naar hun versie van Scott Wiseman’s Remember Me, Hank Williams’ Lovesick Blues en Johnny Cash’s Wide Open Road die met heerlijk gitaarwerk van Campilongo naar grote hoogten wordt gestuwd.

Tracklisting For The Good Times:

1. I Worship You
2. Remember Me
3. Diesel Smoke, Dangerous Curves
4. Lovesick Blues
5. Tommy Rockwood
6. Fist City
7. Permanently Lonely
8. Foul Owl On the Prowl
9. Wide Open Road
10. For the Good Times
11. If You’ve Got the Money I’Ve Got the Time
12. Jolene

In de drie jaar sinds de release van zijn album Hold Time heeft de uit Portland afkomstige troubadour M Ward overal ter wereld opgetreden, twee albums gemaakt als de mannelijke helft van She & Him en met een getalenteerde groep vrienden onder de naam Monsters Of Folk een plaat uitgebracht. Op 9 april verschijnt zijn zesde album A Wasteland Companion, M Wards eerste voor Bella Union/Cooperative Music. Voor A Wasteland Companion heeft M Ward zich laten inspireren door de vele omzwervingen die hij in die 36 maanden over de wereld maakte:

‘Between now and when I made Hold Time there has been a lot of travelling which requires a lot of reckoning with what to leave behind and what to carry – material and otherwise – and thinking about what I want versus what I need, creatively and otherwise. I wanted to get a reflection of that on the album. It was a process of stripping away my security blanket, which is the same four walls I always record in.’

A Wasteland Companion telt twaalf tracks, werd gemaakt met achttien muzikanten en opgenomen in acht verschillende studio’s in bijna evenzo veel steden waaronder Portland, Omaha, New York City, Los Angeles, Austin en Bristol. Zijn zoetgevooisde vocalen, gitaarstijl, groot gevoel voor melodie en diepgravende teksten hebben van M Ward een van de meest gerespecteerde Amerikaanse songwriters van het moment gemaakt. Een reputatie die met A Wasteland Companion alleen maar zal groeien, want M Ward heeft zich compositorisch weer overtroffen. Weer heeft hij nieuwe wegen weten te vinden om de kleuren op zijn muzikale palet zo optimaal en doeltreffend mogelijk te gebruiken. Om maar te zwijgen over zijn talenten als producer, arrangeur, gitarist en zanger die bij elk album meer ontluiken.

Na twee eerder opgenomen EP’s en twee in eigen beheer uitgebrachte albums komt Lindi Ortega nu met een volledig album genaamd Little Red Boots. Met haar karakteristieke country stem zal ze meer dan alleen de countryliefhebbers veroveren. Haar debuutalbum staat vol met countrypop en een beetje rebellie en is vanaf 6 februari in Nederland te verkrijgen. These Little Red Boots are not only made for walking

Met haar Iers-Mexicaanse afkomst heeft de Canadese een zeer aparte achtergrond. Haar countrystem is met dat extra rauwe randje meer dan  aangenaam om naar te luisteren en brengt het echte country en Nashville gevoel goed over.

Als een echte vamp in rode laarzen en ruby red lips bezingt ze in het album onder andere Elvis en James Dean. Bij deze laatste is het goed mogelijk dat daar die fascinatie voor rood vandaan komt. Met ‘The original rebel without a cause’, verwijst ze met een citaat uit het nummer ‘Jimmy Dean’, naar James Dean, en zijn red leather jacket..

Door de songteksten toont ze meer dan een glimp van haar identiteit. Op het album bezingt ze de liefde, de verleidelijke leugen en de bittere waarheid. Met I’m no Elvis Presley laat ze horen dat ze eigenlijk maar heel gewoontjes is, terwijl ze met Black Fly flirt met de aantrekkelijke duistere kanten van het leven. Daarentegen heeft het titelnummer Little Red Boots net die sfeer van een Quinten Tarantino film.

Liefdesverdriet en eenzaamheid, rebel, of gewoon een girl next door met een heerlijke zwoele countrystem. Het is gelukkig niet alleen kommer en kwel wat ze bezingt. Naast liefdesverdriet en eenzaamheid zijn er gelukkig ook dromen. Lindi’s droom is in ieder geval uitgekomen.

Met Little Red Boots leren we de mysterieuze Lindi Ortega een beetje kennen. Met de country riffs, de mondharmonica, drums en vooral die aangename zwoele stem levert het album genoeg warmte af om de komende winter goed door te komen.

Twaalf februari staat Lindi Ortega in Ancienne Belgique in Brussel en dertien februari staat deze dame met vlammende lippen en red boots in Paradiso, Amsterdam

You gonna know her by her Little Red Boots.

Tracklist

1. Little Lie
2. When All The Stars Align
3. Blue bird
4. Angels
5. I’m No Elvis Presley
6. Little Red boots
7. Dying Of Another Broken Heart
8. All My Friends
9. Fall Down Or Fly
10. Jimmy dean
11. Black Fly
12. So Sad

Canadees Doug Tielli, vooral bekend als lid van The Silt, een band die klinkt als de Beach Boys meets Palace Brothers, brengt voor het eerst een soloplaat uit: Swan Sky Sea Squirrel. Een vreemde titel voor een eveneens vreemd album, of beter gezegd: excentriek album.

Tielli nam Swan Sky Sea Squirrel in drie maanden in zijn eentje op in een oud schoolgebouwtje op Toronto Island. Alle instrumenten speelde hij zelf in en ook nam hij bijna alle zangpartijen voor zijn rekening, behalve op Deer waar naast de singer-songwriter ook een zangeres te horen is en op Yes, I am Lonely, waarin hij een koor laat opdraven. Voor de rest weet hij met overdubs een volwaardig album te maken.

Het excentrieke van deze plaat begint al bij Tielli’s opmerkelijk hoge stemgeluid dat veel weg heeft van de stem van zanger Antony Hegarty (van Antony and The Johnsons), en dat vervolgens overgaat in een sound a la Justin Vernon van Bon Iver, maar soms heeft de Canadees juist weer een heel donker stemgeluid. Ook zijn muziek is apart en niet voor iedereen weggelegd. Je moet ervoor open staan. Het is melancholisch, rustiek, rommelige en soms is er door het freakende gepingel geen touw aan vast te knopen. Het is een tikkie vreemd maar wel lekker. Het is erg gedurfd om in deze tijd, waarin de muziekbusiness op z’n kont ligt door alle download sites en platforms waar je gratis muziek kunt luisteren, zulke moeilijke en ontoegankelijke muziek te maken. Het staat hem te prijzen dat hij niet kiest voor populariteit en het grote geld, maar zijn hart volgt en datgene maakt wat hij interessant en mooi vindt. Uiteraard zullen er genoeg fijnproevers zijn die Tielli’s sound kunnen waarderen, maar wat die sound nu precies inhoudt, valt dan weer niet te definiëren. Het is een mix van roots, folk en soul en heeft een zeker ‘kamermuziek’ gehalte vanwege de vele akoestische instrumenten en rustieke melodieën. Deze elementen samen geven de cd een intiem karakter.

Doug Tielli heeft een ongrijpbare eigen sound en is in staat om met zijn breekbare melancholische liedjes, zoals het prachtige The Deepest End, mensen te ontroeren en in vervoering te brengen. De jankende zaag die bij dit nummer gebruikt wordt, helpt ook een handje mee in die droefenis. Met Swan Sky Sea Squirrel heeft Tielli een troosteloos landschap weten te creëren waarvan je de naweeën, nadat je hem geluisterd hebt, nog een hele poos voelt.

Tracklisting:

1. Yes I Am Lonely
2. When The Sky Opens
3. Riversea
4. Deer
5. Swan
6. Squirrel Tips
7. Santia
8. Lilia
9. Let Go Of The Vast Dark
10. Dear Gone One
11. The Deepest End

Ken je dat gevoel, wanneer je een cd in je handen gedrukt krijgt van een voor jou onbekende band en wanneer je dan naar de hoes kijkt, je eigenlijk al weet dat je goud in handen hebt? Dat deze muziek je aan zal spreken en je vervolgens nooit meer los zal laten? Dat gevoel dat had ik ook toen ik Take Up Your Mat & Walk van Deadman in handen kreeg. Het hoesje was weinig bijzonder en sprong er dus niet uit en toch wist ik dat het een bijzonder album zou zijn. Ik besloot hem nog niet te luisteren om de spanning hoog te houden, ik wilde de hoop vasthouden dat mijn verwachting waargemaakt zou worden en legde het weg tussen de stapels platen die ik al op mijn bureau had liggen. Iedere keer als ik langs die stapels liep werd mijn aandacht naar dit album gezogen. Ik kon de verleiding niet langer weerstaan, griste de cd tussen de ene stapel vandaan en zette vol verwachting de plaat op… Al bij de eerste klanken wist ik dat ik gelijk had gehad, ik heb inderdaad goud in mijn handen. Vanaf dat moment heb ik de cd niet meer afgezet.

Al bij het eerste nummer If I Lay Down In The River is het mij duidelijk dat de leden van Deadman stuk voor stuk getalenteerde musici zijn. Het daarop volgende Till The Morning Comes bevestigt dit nog eens extra. Je hoort aan de eerste twee songs al dat het een veelzijdige band is die heel verschillende geluiden kan laten horen. Het eerste nummer heeft ontzettend veel weg van plaatsgenoot The Band of Heathens, en het tweede nummer klinkt als Ryan Adams & The Cardinals. En daarmee houden de vergelijkingen nog niet op, want ook de befaamde jaren 70 bands Little Feat en The Band klinken door in de sound van Deadman. Maar natuurlijk klinken de heren ook vooral als zichzelf.

Deadman weet met een verscheidenheid aan instrumenten (denk onder andere aan: elektrische en akoestische gitaar, hollow-body gitaar, mandoline, accordeon en hammond) een nostalgisch en puur geluid te creëren. Het album is zeer afwisselend en geen nummer is hetzelfde, wat het spannend en fris houdt. Take Up Your Mat & Walk is een ijzersterke plaat van hoge kwaliteit die geen seconde verveelt en waarvan iedere song aanspreekt en blijft hangen. Voor deze cd kun je nooit genoeg lovende woorden hebben.

Frontman Steven Patrick Collins richtte twaalf jaar geleden Deadman op en heeft onder deze naam eerder al een viertal studioplaten uitgebracht. De band bestond toentertijd uit vier leden, waaronder zijn vrouw Sherilyn op de toetsen. De band bracht een EP uit en in 2002 kwam het debuut Paramour uit, geproduceerd door Mark Howard (U2, Bob Dylan, Lucinda Williams). Ondanks dat het album geproduceerd werd door Howard, verdween het al snel uit de schappen. Opvolger Our Eternal Ghosts uit 2005, eveneens geproduceerd door Howard, richtte zich meer op het echtpaar en betekende ook een andere sound: meer alt country en folk. Daarna was het een tijdje stil rondom Deadman. Pas in 2008, nadat Steven Collins gescheiden was van zijn vrouw en van Dallas verhuisde naar Austin, verscheen in de zomer van dat jaar Severe Mercy. En nu, drie jaar later, is daar het vijfde studioalbum Take Up Your Mat & Walk, ingespeeld door een zeskoppige nieuwe band. De helft van de nummers, allen geschreven door Collins, zijn ook te vinden op het album Live At The Saxon Pub dat vorig jaar uitkwam, maar in ruwere, groovier, gospel-getinte live versies. Nu klinken de songs rustiger en melancholischer en hebben een Southern Rock, Texas Folk, Country Rock en jaren ’70 old school Rock ’N Roll karakter. Kortom Americana dus. En Deadman maakt Americana zoals Americana bedoeld is: met hart en ziel, puur, rauw en vol emotie.

Tracklisting:

1. If I Lay Down In The River
2. Till The Morning Comes
3. Don’t Do This
4. This Old World’s Not Gonna Change
5. Oh Delilah!
6. I’m Not Who You Think I Am
7. Ain’t No Music
8. Gilead
9. We All Need Love
10. Take Up Your Mat And Walk

Ashes & Fire dat in 2011 uitkwam en werd geproduceerd door Glyn Jones, die onder andere werkte met The Beatles, Bob Dylan en The Rolling Stones, werd zeer goed ontvangen. Dit prachtige nieuwe album bracht Ryan Adams datzelfde jaar al twee maal onze kant op. Na een uitverkocht concert in het Concertgebouw in Amsterdam in juni volgde een tweede concert in het Chassé Theater in Breda afgelopen november, waar zowel oud materiaal van Whiskeytown en oude solo nummers voorbij kwam tot nieuw materiaal van Ashes & Fire.

Nog even wachten tot het voorjaar dus en dan kan Ryan Adams weer schitteren op het podium. Enkel zichzelf begeleidend op gitaar of piano zal het Koninklijk Theater Carré, dat dit jaar haar 125 jarig bestaan viert, op 6 mei door Ryan Adams op koninklijke wijze betovert worden.

Ryan Adams – An Acoustic Performance
Zondag 6 mei 2012
Koninklijk Theater Carré – Amsterdam
De kaartverkoop voor dit concert start aanstaande vrijdag om 10.00 uur via Livenation, Ticketmaster en 0900 – 300 1250 (45 cpm)