In maart 2011 kondigde the Darkness aan dat ze weer in originele bezetting bij elkaar kwamen en het eerste resultaat is de single Nothing’s Gonna Stop Us.  De video clip is gemaakt door Illustrator Thom Lessner en regisseur Ted Passon.

Als de eerste single een voorbode is voor het nieuwe album dan mogen we daar heel wat van verwachten. met Nothing’s Gonna Stop Us is The Darkness weer helemaal terug

Bekijk hier de video

Het best bewaarde gitaargeheim van Belgie wordt Horses On Fire genoemd. De band werd in 2008 opgericht door Michélé De Feudis en Thijs de Cloedt. Die laatste is een paar jaar gitarist geweest bij Aborted. Inderdaad die Belgische death metal band. Als dat je genre niet is, niet meteen stoppen met lezen, want Horses On Fire tapt muzikaal uit een heel ander vaatje.

HOF is een pure gitaarrock band met een voorliefde voor jaren 70 en dessert rock, maar die voorliefde hebben ze wel vertaald naar een geluid van nu. Wel is het album voor een groot gedeelte analoog opgenomen. De nummers op dit debuut bieden voldoende afwisseling en in bijna ieder nummers zitten muzikaal echt spannende dingen. Er wordt gespeeld met tempowisselingen, verschillende effecten over het gitaargeluid en zang en stevige songs zoals Season To Hate, Getting Closer en Raw Meat worden afgewisseld met rustige en spannende nummers als Wolfman In Disguise en I Miss To Hate You

Een beetje QOTSA, een beetje Kings Of Leon, maar vooral veel Horses On Fire. De stevige compacte rocksongs laten een eigen geluid horen waarin ruimte is voor experiment, maar dit leidt nergens tot moeilijkdoenerij. De band weet het grootste gedeelte van de nummers spannend te houden en geeft niet onmiddellijk alles prijs waardoor je hongerig naar meer blijft. Horses On fire is zo’n band waar je benieuwd naar bent hoe ze zich gaan ontwikkelen.

Tracklisting Horses On Fire:

1. Violent Highs
2. Draw The Line
3. Raw Meat
4. Your Blood
5. Wolfman In disguise
6. Closer
7. Machete Machine
8. I Miss To Hate You
9. Monster
10. Better Than You
11. Glassmate Giants
12. Plagued By Virtigo
13. Season To Hate

Aan het einde van 1979 kwam er regelmatig een opvallend lied langs op de radio. Een song waarin ernstige zang van volwassenen werd afgewisseld met een kinderkoor. Op tv ging het nummer vergezeld van een indrukwekkende, bijna angstaanjagende clip. Een animatiefilmpje vol intimiderende beelden, dat net zoveel indruk op me maakte als de clip bij Eve Of The War van Jeff Wayne een jaar eerder had gedaan.

Het ging om Another Brick In The Wall van Pink Floyd. Pink Floyd, het was geen nieuwe band, maar wat ze eerder hadden gedaan was mij onbekend. Hun muziek en beelden stonden in ieder geval haaks op de belegen hits van de Kelly Family en Julio Iglesias. En de groep bleef ook een flink eind van net doorgebroken bands als The Police en Madness verwijderd.

In het begin van de jaren tachtig kwam ik de witte, geblokte uitklaphoes van The Wall regelmatig tegen in winkels en in de platenkast bij familie maar verder hoorde ik niet veel meer van Pink Floyd. Maar ineens, in 1984, dook er een leuk nummer op, een nummer van een oude rot zo te horen: 5.01 AM (The Pros And Cons Of Hitchhiking). Het was Roger Waters, van Pink Floyd. Of was het voorheen van Pink Floyd? Ook hier weer een opvallende clip en dito artwork, al waren de beelden beduidend minder interessant dan die van The Wall.

Weer hoorde ik vervolgens jaren niets van Pink Floyd. Tot 1987. Ineens dook er in advertenties (en in de ECI-gids) een opvallende cd-hoes op. Een hoes met daarop tientallen bedden. Het ging om de nieuwe plaat van Pink Floyd. Ineens was de band weer volop in het nieuws en dat was te danken aan het album A Momentary Lapse Of Reason. Pink Floyd zou prominent aanwezig blijven in de media eind jaren tachtig.

Januari 1990 was het toch wel eens tijd om een album van Pink Floyd aan te schaffen. De band had in de jaren ervoor drie keer in Nederland gespeeld: twee maal in de Kuip (1988) en eenmaal in Nijmegen (1989). Het concert in Venetië werd in juli 1989 op tv uitgezonden. De optredens van Pink Floyd bleken nog steeds gigantische spektakels. En een stad als Venetië sprak natuurlijk extra tot de verbeelding. Alle reden om Delicate Sound Of Thunder aan te schaffen, de live-elpee met opnamen uit New York, augustus 1988. Een plaat met opvallend artwork; een man behangen met gloeilampen. Interessant! Maf! Vervolgens ook maar een tour-shirt gekocht. Nederlands bleef een lastige taal kennelijk, want de rugprint van het shirt bevatte een pracht van een spelfout: Nyjmegen.

Hoe dan ook, Delicate Sound Of Thunder was een goede live-plaat waarop je bij vlagen lekker uit je dak kon gaan of prima kon wegtrippen. Vergeleken met oude nummers als Shine On You Crazy Diamond en One Of These Days waren de nieuwere tracks echter vrij log en weinig opzienbarend, hoewel het lekker zweven was op Learning To Fly en de gitaar van Sorrow monumentaal klonk. Al met al heb ik deze plaat, de eerste Pink Floyd-elpee in mijn collectie, toch grijsgedraaid.

Het hek was van de dam en in de jaren hierna heb ik mij regelmatig ondergedompeld in een Pink Floyd-bad. Hoewel ik nooit blind al hun werk heb omarmd, wist de groep op elk album wel met boeiende muziek en unieke sfeerscheppingen te komen. Pink Floyd kon je op reis nemen, op reis naar verre oorden, naar de stratosfeer en naar het onderbewuste. En ook de waanzin, de gekte lag altijd op de loer. Dat gaf de muziek, die soms verleidelijk en zoet kon zijn, een zekere onderstroom. Pink Floyd was erin geslaagd een eigen universum van memorabele muziek te scheppen. Muziek die eigenlijk niet te bestempelen viel; progrock was een te gemakkelijke benaming, psychedelica dekte de lading slechts den ten dele en termen als rock, blues of pop schoten ook tekort.

Het lange Echoes uit 1971 was ideaal nachtelijk luistervoer na een avond stappen. Dark Side Of The Moon combineerde futuristische muziek (On The Run) met de schoonheid van Great Gig In The Sky. Wat moest de radio toch altijd met Money? Er stonden zat betere nummers op deze soms zoetgevooisde en soms ronduit verontrustende plaat. Ook Atom Heart Mother was zo’n vreemd werkstuk dat bleef intrigeren; bij vlagen orkestraal, dan weer folky. Maar met een flinke dosis experimenteerzucht en gekte. En dat laatste gold zeker voor het debuutalbum Piper At The Gates Of Dawn, grotendeels ontsproten aan het brein van Syd Barrett. Om maar te zwijgen over de pretentieuze maar oh zo verslavende beelden van Pink Floyd in Pompeï, een vooruitstrevende, invloedrijke filmregistratie. Andere werelden, andere tijdperken ontvouwden zich voor je ogen.

Obscured By Clouds was een van de eerste cd’s die zijn weg naar mijn platenkast vond. Voorheen was het toch vooral vinyl dat de klok sloeg. Een gevarieerde soundtrack die zich niet kon meten met bovengenoemde werken, maar die boeiend genoeg was om mijn belangstelling voor Pink Floyd levend te houden. Wat dat laatste betrof deed ook Animals goed werk, want die donkere plaat, uitgebracht aan het begin van 1977, voordat The Clash en de Sex Pistols een nieuw tijdperk inluidden, bleek verrassend sterk. Een consistent, misantropisch album met het indrukwekkende Dogs als mijlpaal. Muziek, teksten en artwork balden zich samen tot een onontkoombaar statement.

In 1994 riep Pink Floyd zijn in het verleden zwelgende volgelingen tot de orde: er kwam een nieuw album aan. Gezien het muzikaal veilige en weinig prikkelende vorige album – inmiddels ook alweer 7 jaar oud – verwachtte ik er niet zo veel van. Niet dat het veel uitmaakte, ik associeerde Pink Floyd vooral met de periode 1967-1977. Dat zou toch nooit veranderen. The Division Bell heb ik nooit gekocht. Een kopie op cassette via een vriend deed mij niet naar de winkel spoeden, een paar mooie momenten zoals Marooned en High Hopes daargelaten. De hoes met de twee sculpturen – traditiegetrouw kwam het artwork weer van Storm Thorgerson – was daarentegen weer vintage Pink Floyd.

Interessanter was de aankondiging van concerten in De Kuip in september van 1994. Hup, kaartje gekocht en met een groep vrienden ernaartoe. Eindelijk, na al die jaren konden we Pink Floyd in levende lijve aanschouwen. Een enkeling was al in 1988 (Rotterdam) of 1989 (Nijmegen) geweest  maar voor de meesten was dit toch de eerste keer.  En we stonden lekker op het veld, ideaal. De beste plek om alles lekker over je heen te laten komen en dat gebeurde dan ook: de lichtshow natuurlijk, het vliegtuigje dat over het veld scheerde en de enorme glitterbol die ineens omhoogkwam op het veld.

Eerst de effecten, dan de muziek; zo werkt mijn geheugen nog steeds als het om dit concert gaat. Muzikaal was het mooi, maar stiekem had ik op een paar stekelige verrassingen gehoopt. David Gilmour maakte zelfs nog een foutje. Geen groot probleem natuurlijk, maar in een state-of-the-art rockshow van Pink Floyd net even opvallender. Als gastheer was Gilmour onberispelijk: ieder applaus werd beantwoord met een beleefd: “Thank you very much indeed”.

En dat is dan ook waarmee ik graag afsluit, terugkijkend op al die bijzondere luisterervaringen dankzij Pink Floyd: thank you very much indeed.

Het mag rustig een klein mirakel worden genoemd. Van Halen is erin geslaagd om de vierde dimensie te overstijgen zonder GH Wells-achtig vehikel. A Different Kind Of Truth is te vergelijken met een scene in de pixar film Ratatouille. In die film beleeft een zeer kritische restaurantcriticus een bijzonder moment. Een hap van een ratatouille maaltijd transporteert hem in een keer terug naar zijn jeugd, naar het moment dat zijn moeder zijn favoriete hapje op tafel zette. Van Halen bezorgt fans van hun muziek met A Different Kind Of Truth meer dan eens een Ratatouille moment.

Jarenlang werd er uitgekeken naar een reünie van Van Halen met zanger/showman David Lee Roth. In 1996 was er een kortstondige samenwerking die slechts twee nummers opleverde. Aan het begin van deze eeuw liep een tweede poging op niets uit, maar in 2007 was de hereniging eindelijk een feit. Een echte reünie werd het niet want bassist Michael Anthony was vervangen door Edward’s zoon Wolfgang. Na de zeer succesvolle tournee in 2007/2008 door de VS en Canada ging men aan de slag met een nieuw album dat door allerlei medische ellende lang op zich liet wachten. Begin februari verschijnt eindelijk het nieuwe album.

Vooraf waren er veel bedenkingen en was er kritiek van voormalig zanger Sammy Hagar. De twijfels werden veroorzaakt door leeftijd (28 jaar na 1984 zouden de broertjes Van Halen en Roth te oud zijn) levensstijl, gebrek aan creativiteit, Roth’s stem, de rol van de ontbrekende Anthony (zijn achtergrondvocalen zouden onmisbaar zijn voor het bandgeluid) en interne strubbelingen. De eerste single Tattoo viel enigszins tegen, maar wat blijkt? A Different Kind Of Truth is een klassieke Van Halen plaat geworden! Edward van Halen is bijzonder goed op dreef en soleert als vanouds, de drums van de altijd solide Alex van Halen klinken beter dan ooit, Roth heeft niet meer de kracht van dertig jaar geleden maar zingt veel beter dan verwacht en Wolfie blijkt een natuurtalent op de bas. De band heeft gekozen voor een mix van nieuw materiaal en bewerkingen van oude demo’s waardoor de plaat de sfeer ademt van classic Van Halen.

De plaat trapt af met de single Tattoo dat drijft op een stuwende riff die losjes is gebaseerd op de riff van de oude demo Down In Flames. De tekst is leuk, het dubbele refrein enigszins kinderachtig. De productie is krachtig en zuiver. She’s The Woman komt van de demo uit 1976 die de band destijds een platencontract opleverde. De swingende bas- en gitaarlijn zorgen voor een springerig ritme met een lekkere groove. Het resultaat is een lekkere mix van hardrock, funk en boogie-woogie. Het derde nummer heet You And Your Blues en is helemaal nieuw. Het ligt bijzonder goed in het gehoor en zal ongetwijfeld vaak op de radio te horen zijn. Roth zingt prima en ook de achtergrondvocalen zijn dik in orde. Op China Town wordt het gaspedaal flink ingedrukt en krijgen we een snel hardrocknummer met strakke riffs. Dit klinkt als Van Halen begin jaren tachtig. De solo is vingervlug en waarschijnlijk een van de snelste die Edward ooit speelde. Wat een energie. Het navolgende Blood & Fire zal een glimlach op veel gezichten toveren. Dat gitaargeluid is 1984 ten voeten uit en de compositie is vintage Van Halen. De compositie is gebaseerd op het instrumentale Ripley dat ooit te horen was in de film The Wild Life. Op Bullethead is het weer volle kracht vooruit. De originele versie dateert uit 1977 en nog steeds luistert het nummer lekker weg. As Is is een nieuw nummer waarvan de riff vorig jaar al te horen was in de serie Two And A Half Men (Two Burritos And A Root Beer Float). Het is een razende boogie-woogie met vingervlug gitaarspel en een kolossaal drumintro. Deze kraker bewijst eens te meer dat Van Halen muzikaal nog net zo goed is als in hun hoogtijdagen. Honeybabysweetiedoll begint met veel effecten en ontwikkelt zich tot de meest duistere track van het album. Het gitaargeweld is alomtegenwoordig en herinnert enigszins aan Act Like It Hurts dat nooit werd uitgebracht. Iedereen die een gladde, commerciële plaat verwachtte zal zich nu wel even achter de oren krabben. The Trouble With Never is een nieuw nummer met een leuke tekst waarin Roth terugkijkt op de jaren die achter ons liggen. Vader en zoon strooien scheutig met riffs en licks. De laatste vier nummers zijn een feest waarin de band helemaal los gaat en waarop fans van het oude werk extatisch zullen reageren. Outta Space is een bewerking van de oude demo Let’s Get Rockin’. Vermoedelijk het beste demonummer dat tot op heden niet was uitgebracht. Een geweldige rocker waar de energie vanaf spat. Wat een genot om dit met een goede productie te horen. Kippenvel! Stay Frosty is een volledig nieuw nummer dat qua opbouw sterk herinnert aan Ice Cream Man. Na een akoestisch begin explodeert de track. Het navolgende Big River is eigenlijk Big Trouble van de demo uit 1976. Een heerlijk nummer dat de pan uitswingt en bij menig trouwe fan voor tranen van vreugde zal zorgen. Het afsluitende Beats Workin’ is een bewerking Put Out the Lights en klinkt als Van Halen zoals Van Halen hoort te klinken.

De stoutste dromen van verstokte Van Halen fans zijn uitgekomen. Het legendarische Sixpack is uitgebreid tot de Sacred Seven. A Different Kind Of Truth lost de verwachtingen over een terugkeer van The Mighty Van Halen volledig in. Koning Edward kan na lange tijd zijn troon weer bestijgen en Roth zorgt voor een heerlijk nostalgische sfeer. De band levert een brok positieve energie af en zorgt voor vele uurtjes luisterplezier. Het bandgeluid roept associaties op met mooie meiden, lekker weer, strand, wilde feestjes, uitbundigheid en misschien zelfs wel losbandigheid. Hopelijk komt de band ditmaal wel naar Europa om deze glorieuze terugkeer ook op het podium te vieren.

PS

Laten we hopen dat dit niet het laatste Van Halen studio-album is. Dit smaakt naar meer en per slot van rekening zijn er nog zat onuitgebrachte juweeltjes uit de begindagen over zoals Eyes Of The Night, Babe Don’t Leave Me Alone, We Die Bold, 79th And Sunset en Young & Wild.

Tracklisting A Different Kind Of Truth

1. Tattoo
2. She’s The Woman
3. You And Your Blues
4. China Town
5. Blood And Fire
6. Bullethead
7. As Is
8. Honeybabysweetiedoll
9. The Trouble With Never
10. Outta Space
11. Stay Frosty
12. Big River
13. Beats Workin’

Een mooi maar onevenwichtig eerbetoon aan Bob Dylan door bijna 80 artiesten die zijn liedjes coveren, dat is het vier cd’s tellende Chimes Of Freedom.

Wie is Bob Dylan? Wat is Bob Dylan? Over een paar honderd jaar zullen we wellicht denken over Dylan wat sommigen nu ook over Shakespeare zeggen. Dat ‘de man’ nooit bestaan heeft. De schrijver is verworden tot een mythe. Omdat zijn werk zo vaak opnieuw geïnterpreteerd is door anderen. Omdat zijn werk juist door anderen tot een mythische status verheven is. Het is nu al zo. Wie Dylan ziet optreden, ziet een man die volledig in zijn eigen universum opereert. Een man die in niets meer lijkt op de troubadour, dan wel rocker, dan wel de rebel of ‘Born Again Christian’ die hij ooit geweest is. Of alle andere vormen van Dylan die we door de decennia heen langs hebben zien schuiven. Dus als Dylan al Dylan niet meer is, wie of wat is het dan nog wel?

Het antwoord zal altijd ‘de liedjes’ blijven. Want die blijven legendarisch en zijn ook door anderen niet stuk te krijgen. Sterker nog, vaak glimmen ze juist nog meer als anderen er mee aan de haal gaan. Er is namelijk niemand meer die direct ‘Dylan’ roept zodra The Byrds’ versie van Mr. Tambourine Man op de radio voorbij komt, of Jimi Hendrix’ gierende versie van All Along The Watchtower. Of zelfs meer recent Adele met Make You Feel My Love. En dus is een album vol covers misschien wel een meer een logisch carrièreoverzicht aan een daadwerkelijke ‘Greatest Hits’.

Zodoende is dit over vier cd’s verspreidde Amnesty International benefiet boven alles heel bijzonder, met name vanwege de imposante omvang. Een omvangrijke dwarsdoorsnede van ’s werelds beste muzikanten brengt een eerbetoon aan Dylan en de reeks uitgekozen muzikanten lopen behoorlijk uiteen. Aan de ene kant piepjong (de al genoemde Adele, met een live uitvoering van Make You Feel My Love, maar ook bijvoorbeeld hitparadesterretjes als Ke$ha en de 19-jarige Miley Cyrus) aan de andere kant stokoud (Pete Seeger is met zijn 92 jaar de oudst bijdragende muzikant). Vervolgens gaat het echt alle kanten op. Van oude rotten als Johnny Cash, Sting, Mark Knopfler en Brian Ferry tot (punk)rockers als Flogging Molly, The Gaslight Anthem, My Chemical Romance, Bad Religion of Queens Of The Stone Age tot de soul van Raphael Saadiq, de reggae van Ziggy Marley, de hiphop van K’naan, de jazz van Diana Krall of de poprock van Lenny Kravitz. Om er slechts een handvol te noemen. Allen pakken ze het werk van Dylan op en zetten ze het volledig naar hun eigen hand.

Het moet gezegd, met zo’n 80 meewerkende artiesten zijn sommige tracks beter dan anderen en dat maakt het beluisteren van deze collectie ook wel een beetje zapgevoelig. Zo is de versie die Sting doet van Girl From The North Country mooi, maar ook wat saai. En is Lenny Kravitz op Rainy Day Women #12 & 35 iets te jolig om ‘m nog ene tweede draaibeurt te geven. Daar tegenover staan echter prachtige tracks van onder meer My Chemical Romance ( Desolation Row – ook te vinden op de soundtrack van Watchmen trouwens), Kronos Quartet (Don’t Think Twice, It’s All Right in een ouderwets klinkend, bijna ’stomme film achtig’ arrangement) en K’naan (die op imposante wijze With God On Our Side declameert). Queens Of The Stone Age’ versie van Outlaw Blues ronkt ook lekker door, terwijl de bluegrass van Dierks Bentley op Senor ook erg smaakvol te noemen is. Het is dus zoeken naar de pareltjes en die verschillen per luisteraar. Of per luisterbeurt, want de magie van de liedjes is en blijft dat er steeds weer iets in te ontdekken valt. Of dat je vervolgens weer naar je platenkast rent om een andere versie van hetzelfde liedje op te zoeken, zodat Dylans werk er nog meer verdieping door krijgt. Het is daarom lastig om een algeheel oordeel te vellen. Muzikaal schiet deze verzamelaar zo veel kanten op, dat eenduidigheid ver te zoeken is. Terwijl de hand van de meester wel in ek nummer duidelijk voelbaar is. In die zin is Chimes Of Freedom: The Songs Of Bob Dylan boven alles een testament van zijn schrijverstalent. En doordat het alle kanten op stuft begin je daadwerkelijk te twijfelen of er wel één Dylan is… of was… Feit is, het maakt helemaal niet uit!

CD1:

1. Johnny Cash + The Avett Brothers – One Too Many Mornings
2. Raphael Saadiq – Leopard-Skin Pill-Box Hat
3. Patti Smith – Drifter’s Escape
4. Rise Against – Ballad of Hollis Brown
5. Tom Morello The Nightwatchman – Blind Willie McTell
6. Pete Townshend – Corrina, Corrina
7. Bettye LaVette – Most of the Time
8. Charlie Winston – This Wheel’s on Fire
9. Diana Krall – Simple Twist of Fate
10. Brett Dennen – You Ain’t Goin’ Nowhere
11. Mariachi El Bronx – Love Sick
12. Ziggy Marley – Blowin’ in the Wind
13. The Gaslight Anthem – Changing of the Guards
14. Silversun Pickups – Not Dark Yet
15. My Morning Jacket – You’re a Big Girl Now
16. The Airborne Toxic Event – Boots of Spanish Leather
17. Sting – Girl from the North Country
18. Mark Knopfler – Restless Farewell

CD2:

1. Queens Of The Stone Age – Outlaw Blues
2. Lenny Kravitz – Rainy Day Women #12 & 35
3. Steve Earle – One More Cup of Coffee (Valley Below)
4. Blake Mills – Heart of Mine
5. Miley Cyrus – You’re Gonna Make Me Lonesome When You Go
6. Billy Bragg – Lay Down Your Weary Tune
7. Elvis Costello – License to Kill
8. Angelique Kidjo – Lay, Lady, Lay
9. Natasha Bedingfield – Ring Them Bells
10. Jackson Browne – Love Minus Zero / No Limit
11. Joan Baez – Seven Curses [Live]
12. The Belle Brigade – No Time to Think
13. Sugarland – Tonight I’ll Be Staying Here with You [Live]
14. Jack’s Mannequin – Mr. Tambourine Man
15. Oren Lavie – 4th Time Around
16. Sussan Deyhim – All I Really Want to Do
17. Adele – Make You Feel My Love [Recorded Live at WXPN]

CD3:

1. K’naan – With God on Our Side
2. Ximena Sariñana – I Want You
3. Neil Finn – She Belongs to Me
4. Bryan Ferry – Bob Dylan’s Dream
5. Zee Avi – Tomorrow Is a Long Time
6. Carly Simon – Just Like a Woman
7. Flogging Molly – The Times They Are A-Changin’
8. Fistful Of Mercy – Buckets of Rain
9. Joe Perry – Man of Peace
10. Bad Religion – It’s All Over Now, Baby Blue
11. My Chemical Romance – Desolation Row [Live]
12. RedOne + Nabil Khayat – Knockin’ on Heaven’s Door
13. Paul Rodgers – Abandoned Love
14. Darren Criss (with Chuck Criss & Freelance Whales) – New Morning
15. Cage the Elephant – The Lonesome Death of Hattie Carroll
16. Band of Skulls – It Ain’t Me, Babe
17. Sinéad O’Connor – Property of Jesus
18. Ed Roland and The Sweet Tea Project – Shelter from the Storm
19. Ke$ha – Don’t Think Twice, It’s All Right
20. Kronos Quartet – Don’t Think Twice, It’s All Right

CD4

1. Maroon 5 – I Shall Be Released
2. Carolina Chocolate Drops – Political World
3. Seal – Like a Rolling Stone
4. Taj Mahal – Bob Dylan’s 115th Dream
5. Dierks Bentley – Senor (Tales of Yankee Power) [Live]
6. Mick Hucknall – One of Us Must Know (Sooner or Later)
7. Thea Gilmore – I’ll Remember You
8. State Radio – John Brown
9. Dave Matthews Band – All Along the Watchtower [Live]
10. Michael Franti – Subterranean Homesick Blues
11. We Are Augustines – Mama, You Been on My Mind
12. Lucinda Williams – Tryin’ to Get to Heaven
13. Kris Kristofferson – Quinn the Eskimo (The Mighty Quinn)
14. Eric Burdon – Gotta Serve Somebody
15. Evan Rachel Wood – I’d Have You Anytime
16. Marianne Faithfull – Baby Let Me Follow You Down [Live]
17. Pete Seeger – Forever Young

Paul Weller is net een fles goede wijn. Hij wordt hoe ouder hoe beter. Verfijnder. Krachtiger. En zodoende lijkt hij al een paar jaar op een creatieve piek te zitten. Het puike 22 Dreams uit 2008 galmde nog na toen daar het net zo fijne Wake Up The Nation in 2010 overheen kwam. WEller houdt zijn tweejaarlijkse productiviteit vast en komt op 26 maart met Sonik Kicks.

De voormalig frontman van The Jam en The Style Council geldt ook als solo artiest als onbetwistbare aarstvader van de Britse popmuziek. Geen wonder dat op Sonik Kicks, zijn elfde soloalbum, ook weer ‘jonge broekies’ (die overigens ook niet zo piep meer zijn) staan te trappelen om mee te doen. Onder meer Noel Gallagher en Graham Coxon zullen op het veertien nummers tellende album te horen zijn. Naar eigen zeggen heeft Weller op dit album alles wat hij weet en kent overhoop gegooid en daar nog meer van zijn uiteenlopende invloeden toegevoegd. Sonik Kicks mixt art-pop met soul, dub met messcherpe melodieën, brengt jazzy en psychedelica bij elkaar en creëert abstracte muzikale landschappen met een folk-inslag. “It’s very electronic sounding…good melodies, quite experimental in places. I don’t think there’s anything else around that sounds like it. It’s quite unique sounding, personally. Groundbreaking maybe, possibly. For me it is”, zo stelt hij in muziekblad NME. Het album komt 26 maart uit. Later dit jaar zal Weller op tournee gaan ter promotie. Een video van het psychedelische nieuwe nummer Around The Lake zie je na de tracklist van het album.

Paul Weller – Sonik Kicks:

1. Green
2. The Attic
3. Kling I Klang
4. Sleep of the Serene
5. By the Waters
6. That Dangerous Age
7. Study in Blue
8. Dragonfly
9. When Your Gardens Overgrown
10. Around the Lake
11. Twilight
12. Drifters
13. Paperchase
14. Be Happy Children

Met het binnenhalen van Mumford & Sons heeft Pinkpop een publiekslieveling veilig weten te stellen. Meer dan 20.000 stemmers gaven via de Pinkpop website hun ‘Gouden Tip’ door aan de organisatie. Was die zogenaamde Gouden Tip eerder bedoeld als middel om relatief onder de radar opererende bands op het festival te krijgen, is het nu uitgegroeid tot een soort openbaar verlanglijstje. Uit al deze inzendingen probeert de organisatie ieder jaar weer enkele bands te contracteren die dus daadwerkelijk worden ‘gewenst’ door het publiek. Mumford & Sons staat hoog op de lijst van 2012 (naar verluid op nummer 2) dus door de komst van het Britse country, bluegrass en folk combi combo rond Marcus Mumford worden veel mensen blij. Mumford & Sons brengt later dit jaar de opvolger uit van het succesvolle debuut Sigh No More (wereldwijd meer dan 4 miljoen exemplaren verkocht) en zal op Pinkstermaandag (28 mei) als één na laatste band op het hoofdpodium aantreden. Bruce Springsteen sluit die dag af.

Een andere band die vandaag ‘bevestigd’ werd was de Limburgse punktrots Heideroosjes, dat dit jaar definiotief afzwaait. Geen mooier podium om dat te doen dan Pinkpop, het was tenslotte op dat festival waar ze doorbraken ook in de jaren ‘90. Buro Pinkpop heeft hen nog niet bevestigd per persbericht, maar Pinkpopbaas Jan Smeets bevestigde het vandaag het wel aan lokale omroep L1.

Pinkpop 2012 zal plaatsvinden tijdens het Pinksterweekend op zaterdag 26, zondag 27 en maandag 28 mei. De traditionele perspresentatie met bekendmaking van het complete programma, vindt plaats op woensdag 29 februari 2012 in poptempel Paradiso te Amsterdam. WrittenInMusic.com zal daar die dag verslag van doen.

Riot verwierf eind jaren zeventig en begin jaren tachtig faam dankzij fantastische albums als Rock City (1977), Narita (1979) en vooral de klassieker Fire Down Under (1981). Na het vertrek van origineel zanger Guy Speranza, die in 2003 overleed aan kanker, raakte de band enigszins uit zicht, maar tot tweemaal toe maakte de band een sterke comeback. Eerst met de klapper Thundersteel en vorig jaar nog met het sterke Immortal Soul.

Reale’s overige bandleden meldden het volgende: “To friends and fans of Mark Reale and RIOT, we are deeply saddened to confirm that Mark has lost his battle with a lifelong illness. Your thoughts and prayers are appreciated by Mark’s family, friends, and bandmates at this difficult time.”

Brian Slagel, CEO van Metal Blade Records zei, “I was a huge fan of RIOT’s ‘Fire Down Under’ album and got to interview them for my fanzine. Great guys and I was lucky enough to finally reissue ‘Fire Down Under’ and the other early RIOT albums on Metal Blade. We signed the band for their second run, so to speak, and put out some records in the ’90s that did well, especially in Europe and Japan. It was a pleasure working with them and Mark was always a kind soul — an AMAZING player who really has a big time place in the history of metal. One of the really nice guys who put out some incredible stuff.”

Mark Reale werd 56 jaar.

In maart van dit jaar verschijnen deluxe edities van Fighting en Nightlife. Beide albums worden als dubbel cd uitgebracht en bevatten veel bonusmateriaal in de vorm van alternatieve versies en niet eerder uitgebrachte liedjes. Nightlife was het vierde album van Thin Lizzy dat oorspronkelijk in 1974 verscheen en de start markeerde van een roemruchte periode met gitaristen Scott Gorham en Brian Robertson. Bekendste liedjes zijn She Knows, Showdown, It’s Only Money en ‘Sha-la-la.

Tracklisting Nightlife:

CD 1
She Knows
Night Life
It’s Only Money
Still In Love With You
Frankie Carroll
Showdown
Banshee
Philomena
Sha-La-La
Dear Heart

CD 2
She Knows (BBC Session 3/10/1974)
Sha-La-La (BBC Session 3/10/1974)
It’s Only Money (BBC Session 3/10/1974)
Philomena (BBC Session 3/10/1974)
Dear Heart (BBC Session 23/10/1974)
Banshee (BBC Session 23/10/1974)
Showdown (Demos With Gary Moore)
Still In Love With You (Demos With Gary Moore)
It’s Only Money (Demos With Gary Moore)
Showdown (Unreleased Alternate Take)
Still In Love With You (Unreleased Alternate Take)

Fighting was het vijfde album van de band en stamt uit 1975. Thin Lizzy wordt in het algemeen gezien als het doorbraakalbum door de geslaagde mix van hard rock, folk, pop en R&B. Fighting was een stuk ruiger en harder dan voorganger Nightlife zowel qua muziek als tekst. Het album start met een cover van de Bob Seger klassieker Rosalie en bevat krakers als Suicide en Wild One. Ook Fighting is voorzien van niet eerder uitgebracht materiaal waarvan je sommige liedjes zoals Blues Boy al via YouTube kunt luisteren.

Tracklisting Fighting:

CD 1
Rosalie
For Those Who Love To Live
Suicide
Wild One
Fighting My Way Back
King’s Vengeance
Spirit Slips Away
Silver Dollar
Freedom Song
Ballad Of A Hard Man

CD 2
Half Caste (B Side Rosalie)
Rosalie (US Album Mix)
Half Caste (BBC Session 29/05/1975 )
Rosalie (BBC Session 29/05/1975)
Suicide (BBC Session 29/05/1975)
Ballad Of A Hard Man (Unreleased Alternate Take)
Try A Little Harder (Unreleased)
Fighting My Way Back (Unreleased Alternate Take)
Song For Jesse (Unreleased)
Leaving Town (Unreleased)
Blues Boy (Unreleased)
Leaving Town (Unreleased)
Spirit Slips Away (Unreleased Alternate Take)
Wild One (Unreleased Alternate Take)
Bryan’s Funky Fazer [Silver Dollar] (Unreleased)

Naast al die muziek die op cd verschijnt, kun je de huidige versie van de band ook op het podium gaan bekijken want op dinsdag 7 februari spelt de band in het Patronaat in Haarlem. De bezetting bestaat vandaag de dag uit originele bandleden gitarist Scott Gorham, drummer Brian Downey en toetsenist Darren Wharton aangevuld met gitarist Vivian Campbell (Def Leppard), bassist Marco Mendoza (ex Whitesnake) en voormalig zanger van The Almighty Ricky Warwick. Uiteraard is Thin Lizzy zonder wijlen Philip Lynott een andere band,maar met een arsenaal aan tijdloze rocksongs zijn de heren nog altijd in staat tot een zeer vermakelijke show.

Het Zweedse Mando Diao heeft over de afgelopen 10 jaar een fijne reputatie over de wereld opgebouwd. Met hun energieke, door de sixties beïnvloede, gitaarrock bouwden ze met een flinke trits hitsingles en enerverende live optredens een fijne reputatie op.

De band formeerde in 1999 in het ten noordwesten van Stockholm gelegen Borlänge en maakte al snel indruk. In eerste instantie vanuit de eigen woonplaats naar Stockholm en vervolgens ook in Duitsland en Japan, Met elk album werden meer Europese landen en ook Amerika veroverd. De sterk door sixties pop en rock beïnvloede songs die de songs schrijft worden dan ook buitengewoon energiek gebracht. De in-your-face zang van Mando Diao voormannen Gustaf Noren en Bjorn Dogard.

Op dubbelalbum Greatest Hits Volume 1 zijn de belangrijkste tracks en singles verzameld van de 5 tot nu toe verschenen albums. Waar hun albums nog wel eens wat minder knallende tracks heeft is deze verzamelaar een erg fijne koppeling van hun lekkerste, meest aansprekende tracks. Een extra schijf met live opnamen en videoclips laat ook in beeld de progressie van de band in volle glorie zien. Fijne compilatie.

Tracklisting Mando Diao – Greatest Hits Volume 1:

CD

1. Dance With Somebody (Radio Version)
2. Long Before Rock’n'roll
3. Down In the Past
4. Sheepdog
5. God Knows
6. Welcome Home, Luc Robitaille
7. Gloria
8. If I Don’t Live Today, Then I Might Be Here Tomorrow
9. Mean Street
10. The Band
11. Never Seen the Light of Day
12. Tv & Me
13. You Can’t Steal My Love (Radio Edit)
14. Mr Moon (2002 Digital Remaster) (2002 – Remaster)
15. All My Senses
16. Paralyzed
17. Christmas Could Have Been Good
18. Ochrasy
19. Clean Town
20. Good Morning,Herr Horst
21. Motown Blood
22. Dalarna

DVD

1. Tony Zoulias (Lustful Life) (Ode To Ochrasy Tour, Live at Zenith, Muni
2. Ochrasy (Ode To Ochrasy Tour, Live at Zenith, Munich 2006)
3. The New Boy (Ode To Ochrasy Tour, Live at Zenith, Munich 2006)
4. Long Before Rock’n'roll (Ode To Ochrasy Tour, Live at Zenith, Munich 2
5. Chi Ga (Ode To Ochrasy Tour, Live at Zenith, Munich 2006)
6. Clean Town (Ode To Ochrasy Tour, Live at Zenith, Munich 2006)
7. Let#s Leave (Outro From the Ode To Ochrasy Tour By Mando Diao)
8. Mr Moon (2002 Digital Remaster) (2002 – Remaster)
9. The Band
10. Sheepdog
11. Paralyzed
12. Clean Town
13. God Knows
14. Down In the Past
15. You Can’t Steal My Love
16. Long Before Rock’n'roll
17. Tv & Me
18. Good Morning, Herr Horst (Single Edit)
19. The Wildfire (If It Was True)
20. Ochrasy (Video)
21. If I Don’t Live Today, Then I Might Be Here Tomorrow
22. Never Seen the Light of Day
23. Train On Fire
24. Dance With Somebody (Video)
25. Paralyzed (Alternative Version)
26. Never Seen the Light of Day (Video)
27. Train On Fire (Directors Cut) (Video)
28. Dance With Somebody (Video)
29. Paralyzed (Alternative Version)