Aan het einde van 1979 kwam er regelmatig een opvallend lied langs op de radio. Een song waarin ernstige zang van volwassenen werd afgewisseld met een kinderkoor. Op tv ging het nummer vergezeld van een indrukwekkende, bijna angstaanjagende clip. Een animatiefilmpje vol intimiderende beelden, dat net zoveel indruk op me maakte als de clip bij Eve Of The War van Jeff Wayne een jaar eerder had gedaan.

Het ging om Another Brick In The Wall van Pink Floyd. Pink Floyd, het was geen nieuwe band, maar wat ze eerder hadden gedaan was mij onbekend. Hun muziek en beelden stonden in ieder geval haaks op de belegen hits van de Kelly Family en Julio Iglesias. En de groep bleef ook een flink eind van net doorgebroken bands als The Police en Madness verwijderd.

In het begin van de jaren tachtig kwam ik de witte, geblokte uitklaphoes van The Wall regelmatig tegen in winkels en in de platenkast bij familie maar verder hoorde ik niet veel meer van Pink Floyd. Maar ineens, in 1984, dook er een leuk nummer op, een nummer van een oude rot zo te horen: 5.01 AM (The Pros And Cons Of Hitchhiking). Het was Roger Waters, van Pink Floyd. Of was het voorheen van Pink Floyd? Ook hier weer een opvallende clip en dito artwork, al waren de beelden beduidend minder interessant dan die van The Wall.

Weer hoorde ik vervolgens jaren niets van Pink Floyd. Tot 1987. Ineens dook er in advertenties (en in de ECI-gids) een opvallende cd-hoes op. Een hoes met daarop tientallen bedden. Het ging om de nieuwe plaat van Pink Floyd. Ineens was de band weer volop in het nieuws en dat was te danken aan het album A Momentary Lapse Of Reason. Pink Floyd zou prominent aanwezig blijven in de media eind jaren tachtig.

Januari 1990 was het toch wel eens tijd om een album van Pink Floyd aan te schaffen. De band had in de jaren ervoor drie keer in Nederland gespeeld: twee maal in de Kuip (1988) en eenmaal in Nijmegen (1989). Het concert in Venetië werd in juli 1989 op tv uitgezonden. De optredens van Pink Floyd bleken nog steeds gigantische spektakels. En een stad als Venetië sprak natuurlijk extra tot de verbeelding. Alle reden om Delicate Sound Of Thunder aan te schaffen, de live-elpee met opnamen uit New York, augustus 1988. Een plaat met opvallend artwork; een man behangen met gloeilampen. Interessant! Maf! Vervolgens ook maar een tour-shirt gekocht. Nederlands bleef een lastige taal kennelijk, want de rugprint van het shirt bevatte een pracht van een spelfout: Nyjmegen.

Hoe dan ook, Delicate Sound Of Thunder was een goede live-plaat waarop je bij vlagen lekker uit je dak kon gaan of prima kon wegtrippen. Vergeleken met oude nummers als Shine On You Crazy Diamond en One Of These Days waren de nieuwere tracks echter vrij log en weinig opzienbarend, hoewel het lekker zweven was op Learning To Fly en de gitaar van Sorrow monumentaal klonk. Al met al heb ik deze plaat, de eerste Pink Floyd-elpee in mijn collectie, toch grijsgedraaid.

Het hek was van de dam en in de jaren hierna heb ik mij regelmatig ondergedompeld in een Pink Floyd-bad. Hoewel ik nooit blind al hun werk heb omarmd, wist de groep op elk album wel met boeiende muziek en unieke sfeerscheppingen te komen. Pink Floyd kon je op reis nemen, op reis naar verre oorden, naar de stratosfeer en naar het onderbewuste. En ook de waanzin, de gekte lag altijd op de loer. Dat gaf de muziek, die soms verleidelijk en zoet kon zijn, een zekere onderstroom. Pink Floyd was erin geslaagd een eigen universum van memorabele muziek te scheppen. Muziek die eigenlijk niet te bestempelen viel; progrock was een te gemakkelijke benaming, psychedelica dekte de lading slechts den ten dele en termen als rock, blues of pop schoten ook tekort.

Het lange Echoes uit 1971 was ideaal nachtelijk luistervoer na een avond stappen. Dark Side Of The Moon combineerde futuristische muziek (On The Run) met de schoonheid van Great Gig In The Sky. Wat moest de radio toch altijd met Money? Er stonden zat betere nummers op deze soms zoetgevooisde en soms ronduit verontrustende plaat. Ook Atom Heart Mother was zo’n vreemd werkstuk dat bleef intrigeren; bij vlagen orkestraal, dan weer folky. Maar met een flinke dosis experimenteerzucht en gekte. En dat laatste gold zeker voor het debuutalbum Piper At The Gates Of Dawn, grotendeels ontsproten aan het brein van Syd Barrett. Om maar te zwijgen over de pretentieuze maar oh zo verslavende beelden van Pink Floyd in Pompeï, een vooruitstrevende, invloedrijke filmregistratie. Andere werelden, andere tijdperken ontvouwden zich voor je ogen.

Obscured By Clouds was een van de eerste cd’s die zijn weg naar mijn platenkast vond. Voorheen was het toch vooral vinyl dat de klok sloeg. Een gevarieerde soundtrack die zich niet kon meten met bovengenoemde werken, maar die boeiend genoeg was om mijn belangstelling voor Pink Floyd levend te houden. Wat dat laatste betrof deed ook Animals goed werk, want die donkere plaat, uitgebracht aan het begin van 1977, voordat The Clash en de Sex Pistols een nieuw tijdperk inluidden, bleek verrassend sterk. Een consistent, misantropisch album met het indrukwekkende Dogs als mijlpaal. Muziek, teksten en artwork balden zich samen tot een onontkoombaar statement.

In 1994 riep Pink Floyd zijn in het verleden zwelgende volgelingen tot de orde: er kwam een nieuw album aan. Gezien het muzikaal veilige en weinig prikkelende vorige album – inmiddels ook alweer 7 jaar oud – verwachtte ik er niet zo veel van. Niet dat het veel uitmaakte, ik associeerde Pink Floyd vooral met de periode 1967-1977. Dat zou toch nooit veranderen. The Division Bell heb ik nooit gekocht. Een kopie op cassette via een vriend deed mij niet naar de winkel spoeden, een paar mooie momenten zoals Marooned en High Hopes daargelaten. De hoes met de twee sculpturen – traditiegetrouw kwam het artwork weer van Storm Thorgerson – was daarentegen weer vintage Pink Floyd.

Interessanter was de aankondiging van concerten in De Kuip in september van 1994. Hup, kaartje gekocht en met een groep vrienden ernaartoe. Eindelijk, na al die jaren konden we Pink Floyd in levende lijve aanschouwen. Een enkeling was al in 1988 (Rotterdam) of 1989 (Nijmegen) geweest  maar voor de meesten was dit toch de eerste keer.  En we stonden lekker op het veld, ideaal. De beste plek om alles lekker over je heen te laten komen en dat gebeurde dan ook: de lichtshow natuurlijk, het vliegtuigje dat over het veld scheerde en de enorme glitterbol die ineens omhoogkwam op het veld.

Eerst de effecten, dan de muziek; zo werkt mijn geheugen nog steeds als het om dit concert gaat. Muzikaal was het mooi, maar stiekem had ik op een paar stekelige verrassingen gehoopt. David Gilmour maakte zelfs nog een foutje. Geen groot probleem natuurlijk, maar in een state-of-the-art rockshow van Pink Floyd net even opvallender. Als gastheer was Gilmour onberispelijk: ieder applaus werd beantwoord met een beleefd: “Thank you very much indeed”.

En dat is dan ook waarmee ik graag afsluit, terugkijkend op al die bijzondere luisterervaringen dankzij Pink Floyd: thank you very much indeed.

Het Zweedse Mando Diao heeft over de afgelopen 10 jaar een fijne reputatie over de wereld opgebouwd. Met hun energieke, door de sixties beïnvloede, gitaarrock bouwden ze met een flinke trits hitsingles en enerverende live optredens een fijne reputatie op.

De band formeerde in 1999 in het ten noordwesten van Stockholm gelegen Borlänge en maakte al snel indruk. In eerste instantie vanuit de eigen woonplaats naar Stockholm en vervolgens ook in Duitsland en Japan, Met elk album werden meer Europese landen en ook Amerika veroverd. De sterk door sixties pop en rock beïnvloede songs die de songs schrijft worden dan ook buitengewoon energiek gebracht. De in-your-face zang van Mando Diao voormannen Gustaf Noren en Bjorn Dogard.

Op dubbelalbum Greatest Hits Volume 1 zijn de belangrijkste tracks en singles verzameld van de 5 tot nu toe verschenen albums. Waar hun albums nog wel eens wat minder knallende tracks heeft is deze verzamelaar een erg fijne koppeling van hun lekkerste, meest aansprekende tracks. Een extra schijf met live opnamen en videoclips laat ook in beeld de progressie van de band in volle glorie zien. Fijne compilatie.

Tracklisting Mando Diao – Greatest Hits Volume 1:

CD

1. Dance With Somebody (Radio Version)
2. Long Before Rock’n'roll
3. Down In the Past
4. Sheepdog
5. God Knows
6. Welcome Home, Luc Robitaille
7. Gloria
8. If I Don’t Live Today, Then I Might Be Here Tomorrow
9. Mean Street
10. The Band
11. Never Seen the Light of Day
12. Tv & Me
13. You Can’t Steal My Love (Radio Edit)
14. Mr Moon (2002 Digital Remaster) (2002 – Remaster)
15. All My Senses
16. Paralyzed
17. Christmas Could Have Been Good
18. Ochrasy
19. Clean Town
20. Good Morning,Herr Horst
21. Motown Blood
22. Dalarna

DVD

1. Tony Zoulias (Lustful Life) (Ode To Ochrasy Tour, Live at Zenith, Muni
2. Ochrasy (Ode To Ochrasy Tour, Live at Zenith, Munich 2006)
3. The New Boy (Ode To Ochrasy Tour, Live at Zenith, Munich 2006)
4. Long Before Rock’n'roll (Ode To Ochrasy Tour, Live at Zenith, Munich 2
5. Chi Ga (Ode To Ochrasy Tour, Live at Zenith, Munich 2006)
6. Clean Town (Ode To Ochrasy Tour, Live at Zenith, Munich 2006)
7. Let#s Leave (Outro From the Ode To Ochrasy Tour By Mando Diao)
8. Mr Moon (2002 Digital Remaster) (2002 – Remaster)
9. The Band
10. Sheepdog
11. Paralyzed
12. Clean Town
13. God Knows
14. Down In the Past
15. You Can’t Steal My Love
16. Long Before Rock’n'roll
17. Tv & Me
18. Good Morning, Herr Horst (Single Edit)
19. The Wildfire (If It Was True)
20. Ochrasy (Video)
21. If I Don’t Live Today, Then I Might Be Here Tomorrow
22. Never Seen the Light of Day
23. Train On Fire
24. Dance With Somebody (Video)
25. Paralyzed (Alternative Version)
26. Never Seen the Light of Day (Video)
27. Train On Fire (Directors Cut) (Video)
28. Dance With Somebody (Video)
29. Paralyzed (Alternative Version)

Het lijkt lang geleden dat het apartheidsregime nog de norm was in Zuid-Afrika. Juist in die periode trok Paul Simon die kant op om zijn album Graceland op te nemen. Met dat album bracht Paul Simon de muziek van het Afrikaanse continent naar de massa en door enkel en alleen met lokale muzikanten op te nemen (en het toen heersende VN embargo ten opzichte van Zuid-Afrika aan zijn laars lapte) brak hij een lans voor wat we tegenwoordig ‘wereldmuziek’  noemen. “Prior to Graceland, the music of South Africa was largely unknown outside the country, except to a small minority of world music fans…”, zo somt Peter Gabriel het op in de door Joe Berlinger geregisseerde documentaire, die verder archiefbeeld afwisselt met recent beeld van Paul Simon die terugkeert naar Zuid-Afrika en herinneringen ophaalt aan de opnames. Naast Simon en Gabriel zie je in de film ook Harry Belafonte, Paul McCartney Quincy Jones en David Byrne terug. Ook de in 2002 overleden The Clash-voorman Joe Strummer wordt aangehaald. “I don’t like the idea that people who aren’t adolescents make records. Adolescents make the best records. Except for Paul Simon. Except for Graceland. He’s hit a new plateau there, but he’s writing to his own age group. Graceland is something new”, zo zei hij in een interview met The Los Angeles Times in 1988.

De documentaire Paul Simon’s Graceland Journey: Under African Skies (zoals ‘ie volledig heet) heeft afgelopen weekend op Sundance zijn première gehad, gaat in ‘selected theatres’ een rondje langs de Amerikaanse bioscopen doen en wordt daarna op dvd onderdeel van de Graceland 25 Special Anniversary Box, die in het voorjaar moet gaan verschijnen. Hierin zit een remaster van het originele album, dat wordt aangevuld met bonustracks (welke dat zijn wordt in later stadium bekend gemaakt) en de ‘director’s cut’ van de genoemde documentaire. Meer info: www.graceland25.com

Het was januari 1977 en een mooi moment om met een platenverzameling te beginnen. Het voornemen was om iedere maand één LP van het zuurverkregen zakgeld te kopen. Bij voorkeur een net verschenen en dus nieuw album.

Inmiddels was het alweer april en volgens het aankoopschema betekende dit LP nummer 4. De verzameling groeide gestaag met Low van David Bowie en Machine Head en Fireball van Deep Purple. En werd het na twee maanden weer eens de hoogste tijd voor een nieuwe release. Met het zakgeld in de handen ging dan ook voor de vierde keer een LP worden uitgezocht, alleen was nog niet duidelijk welke dat zou gaan worden. Alhoewel er één titel was die een grote kans had opgenomen te worden in die gestaag groeiende collectie.

Omdat er nog niet echt sprake was van een uitgesproken smaak en er nog niet echt een lijn zat in de tot dan toe enigszins bescheiden platencollectie, werden vooralsnog andere criteria gehanteerd die de basis voor de aankoop vormden. Zoals bijvoorbeeld een opvallende platenhoes.

Ik had wel eens van Pink Floyd gehoord, maar was nog onbekend met hun muziek. Wel vielen altijd die rare hoezen op, die de nieuwsgierigheid naar de muziek alleen maar groter maakten. In een rare hoes zit vast een LP met interessante muziek was de gedachte toen. Een hoes waarop een koe op was afgebeeld kon toch niet anders betekenen dat de muziek ook niet was thuis te brengen? En voor de zoveelste keer werd de aandacht die maand getrokken door die titelloze hoes, waarop een fabriek en een varken was te zien en het een raadsel was wat voor soort muziek erop te vinden was. Een blik op de achterkant van de hoes maakte duidelijke dat het lange liedjes waren, die over dieren gingen. Tenminste als de titel de lading dekte. Het ging om Animals, de nieuwste LP van Pink Floyd. Het besluit liet niet lang op zich wachten: dit werd LP nummer 4. Voor de prijs van 13 guldens en negentig cent. Dat was al een behoorlijke dumpprijs voor die tijd. En om in dezelfde sferen te blijven werd deze geheimzinnige LP ook op een onvoorspelbare plek gekocht: een supermarkt met een klein hoekje waar LP’s werden verkocht tegen achterlijk lage prijzen. Het zou ook de plek zijn waar enkele maanden later Never Mind The Bollocks gekocht zou worden en die een ommekeer betekende in niet enkel de tot dan toe opgebouwde platencollectie (waar inmiddels een tweede Pink Floyd LP aan was toegevoegd: Wish You Were Here; LP nummer 11).

Maar eerst moest kennis worden gemaakt met Animals en Pink Floyd. Het bleek al het tiende album te zijn van deze band uit Engeland. Maar voor mij pas de eerste kennismaking. Ja, op de middelbare school waren er wel mensen die zeiden dat Ummagumma te gek was, maar dat was jaren ’60 muziek en als 13-jarige moest je aan die muziek per definitie een hekel hebben. En eigenlijk ook aan al die megalomane bands zoals Pink Floyd, maar toen Animals werd aangeschaft was Never Mind The Bollocks nog niet verschenen, dus waren er ook geen legitieme redenen om bands als Pink Floyd te verketteren. En bovendien was Animals een nieuw album. Van de recensies die in bladen als Muziekkrant Oor en de Muziek Express stonden, snapte ik helemaal niks: het ging daar over conceptalbums, het egotrippen van Roger Waters (die de bassist bleek te zijn) en werd de diepere betekenis van de cryptische teksten geanalyseerd. Het was sowieso een hele toer om de weinige nummers op Animals te leren kennen, want van de vijf nummers die Animals slechts telde, duurden er drie minstens 10 minuten. En zouden de nummers over schapen, honden en varkens gaan, maar bleken er allerlei diepere betekenissen achter te zitten. Het waren in elk geval geen liedjes die je op de radio hoorde. Nee, Pink Floyd was ook anders dan al die bandjes die in de Daverende Dertig waren te vinden. En was het eigenlijk best wel stoer om te zeggen dat je de nieuwste Pink Floyd had gekocht. Want de gemiddelde dertienjarige was meer bezig met speelgoed en teenyboppermuziek, die Aad Hengelaar, zoals hij in de Hitkrant werd genoemd, wekelijks aankondigde in het steeds vreselijker wordende Toppop.

Over Animals werd niet erg positief geschreven door de muziekbladen. De teneur was over het algemeen dat dit toch wel het minste album was van Pink Floyd. Ik was het daar totaal niet mee eens. Omdat ik het wel een goed album vond. Maar ik kende die LP’s niet waar Animals mee werd vergeleken. De nieuwsgierigheid werd echter wel gewekt. Ondanks al die niet opbeurende recensies luisterde ik best wel vaak naar Animals. Omdat ik maar 4 LP’s had. En het was best wel een OK-album. Vooral Sheep zette ik vaak op. Ik had geen idee waar het over ging, maar de muziek was goed. En ook de andere nummers werden steeds meer gewaardeerd. Maar Animals leren kennen was voor een dertienjarige een hele toer: lange nummers, rare teksten en muziek die alle kanten uitwaaierde. Maar langzamerhand werd het steeds een beter te volgen album. Bovendien was er al wat ervaring opgedaan met onalledaagse muziekklanken, want LP nummer 1, David Bowie’s Low, was ook niet een album dat makkelijk wegdraaide, vooral kant 2 niet met al die vreemde en mysterieuze synthesizermuziek. De toon was al aan het begin van die nieuwe platencollectie meteen gezet.

Animals is eigenlijk nooit echt in de platenkast gebleven, maar werd met regelmaat nog maar weer eens beluisterd. En in de bijna 35 jaar waarin praktisch wekelijks de muziekvoorraad (of is het nu collectie?) wordt aangevuld neemt Animals nog steeds een bijzondere plaats in. Omdat het na al die jaren nog steeds een album is wat nog niks aan kracht ingeboet heeft en na al die jaren beluisterd wordt in een geluidskwaliteit en op een geluidsinstallatie die het album nog krachtiger maakt. Maar die eenvoudige setup van toen, bestaande uit een simpele pick-up en radio met pickup-uitgang was genoeg om erachter te komen dat in die rare hoezen interessante muziek schuil ging, die vooral tijdloos bleek te zijn. Waar je jaren later soms pas achter komt.

The Wall verschijnt die 27ste februari overigens in verschillende edities. De ‘gewone’ remaster is vorig jaar al uitgekomen als onderdeel van de Why Pink Floyd? campagne warbinnen het volledige oeuvre opnieuw werd uitgebracht. De eerste en meest betaalbare variant wordt een 3cd ‘Experience’ uitvoering, met naast het originele album ook een flinke verzameling aan demo’s op de derde schijf. Daarnaast is er de 180 grams vinyl uitvoering, die het geremasterde album in al haar glorie verspreid over vier plaatkanten laat horen. De meeste aandacht gaat echter uit naar de zeven schijven tellende Immersion Edition. Deze bevat een keur aan eerder uitgebracht materiaal en tevens een worp niet eerder uitgebracht werk. Verspreid over zes cd’s bevat de set de remaster van het originele album (cd 1 en 2) zoals verleden jaar al uitgebracht, de live-release Is There Anybody Out There? (cd 3 en 4) in een remaster van James Guthrie, en de set The Wall: A Work In Progress Part 1 en Part 2 (cd 5 en 6). Die laatste twee cd’s zijn voor de fans verreweg het meest interessant. Disc 5 bevat (delen van) de demo’s die Roger Waters in 1979 maakte voor het album, evenals demo’s die met de hele band werden opgenomen. Voor zover van toepassing, want de heren hebben amper in de volledige bezetting in de studio gebivakkeerd ten tijde van de opnames. De zesde schijf bevat ook demo’s van Waters en de band, maar ook de Run Like Hell en Comfortably Numb demo’s van David Gilmour.

Pas als we de set daadwerkelijk hebben kunnen beluisteren, is de balans op te maken of deze release zijn geld waard is of niet. Want er circuleren al zeker een jaar of twintig allerhande The Wall demo’s op diverse niet heel legale cd’s. Zijn de demo’s die we te horen krijgen volledig nieuw? Of is het wat de fans al jaren in de kast hebben staan? Maar dan in betere geluidskwaliteit? Want daar schortte het met die onofficiële releases nog wel eens aan. Op de zevende schijf staat niet – zoals velen hadden gehoopt – eindelijk eens de integrale registratie van een The Wall concert. De opnames zijn gemaakt (destijds nog om in de The Wall film te gaan gebruiken, maar daar zijn ze nooit in terecht gekomen) en nooit officieel uitgebracht. Nu ook weer niet, de kopers moeten het met fragmenten uit de show doen, aangevuld met de Behind The Wall documentaire, gerestaureerde videoclips en een interview met Gerald Scarfe, die voor het artwork verantwoordelijk was.

De set wordt afgemaakt met een 44 pagina’s tellend boekwerkje (vormgegeven door Storm Thorgerson) over het album, een fotoboek met niet eerder vertoond materiaal, een 8 pagina’s tellend ‘credits’ boekje met door designer Gerals Scarfe handgeschreven teksten, een ‘art print’, vier fotokaarten met tekst en beeld, replica’s van een The Wall concertticket en backstage pas, een aantal prints van het The Wall podiumdesign van Mark Fisher en en sjaal, acht onderzetters (zijn ze soms bang dat we de cd’s er anders voor gaan gebruiken?) en drie knikkers met muurdesign er op.

Voor de Experience Edition ben je zo’n 25 euro kwijt, de Immersion Edition gaat voor zo’n 120 euro over de toonbank.

THE WALL IMMERSION EDITION

Disc 1 & 2:
The Wall (digitally remastered door James Guthrie, 2011)

Disc 3 & 4:
Is There Anybody Out There: The Wall Live 1980-81 (digitally remastered door James Guthrie, 2011)

Disc 5: The Wall Work In Progress Part 1, 1979
Programme 1, Excerpts from Roger Waters Original Demo (track 1 t/m 22) | Programme 2, Roger Waters Original Demo And Band Demos (track 23 t/m 35)| Programme 3, Band Demos (track 36 t/m 41)

1. Prelude (Vera Lynn)
2. Another Brick In The Wall, Part 2
3. Mother
4. Young Lust
5. Another Brick In The Wall, Part 2
6. Empty Spaces
7. Mother
8. Backs To The Wall
9. Don’t Leave Me Now
10. Goodbye Blue Sky
11. Don’t Leave Me Now
12. Another Brick In The Wall, Part 3
13. Goodbye Cruel World
14. Hey You
15. Is There Anybody Out There?
16. Vera
17. Bring The Boys Back Home
18. The Show Must Go On
19. Waiting For The Worms
20. Run Like Hell
21. The Trial
22. Outside The Wall
23. Prelude (Vera Lynn) – Roger Waters Original Demo
24. Another Brick In The Wall, Part 1 – Band Demo
25. The Thin Ice – Band Demo
26. Goodbye Blue Sky – Band Demo
27. Teacher, Teacher – Band Demo
28. Another Brick In The Wall, Part 2 – Band Demo
29. Empty Spaces – Band Demo
30. Young Lust – Band Demo
31. Mother – Band Demo
32. Don’t Leave Me Now – Band Demo
33. Sexual Revolution – Band Demo
34. Another Brick In The Wall, Part 3 – Band Demo
35. Goodbye Cruel World – Band Demo
36. In The Flesh? – Band Demo
37. The Thin Ice – Band Demo
38. Another Brick In The Wall, Part 1 – Band Demo
39. The Happiest Days Of Our Lives – Band Demo
40. Another Brick In The Wall, Part 2 – Band Demo
41. Mother – Band Demo

Disc 6: The Wall Work In Progress Part 2, 1979
Programme 1, Roger Waters Original Demos And Band Demos (track 1 t/m 12) | Programme 2 & 3, Band Demos (track 13 t/m 21) | Programme 4, David Gilmour Original Demos (track 22 en 23)

1. Is There Anybody Out There? – Roger Waters Original Demo
2. Vera – Roger Waters Original Demo
3. Bring The Boys Back Home – Roger Waters Original Demo
4. Hey You – Band Demo
5. The Doctor (Comfortably Numb) – Band Demo
6. In The Flesh – Band Demo
7. Run Like Hell – Band Demo
8. Waiting For The Worms – Band Demo
9. The Trial – Band Demo
10. The Show Must Go On – Band Demo
11. Outside The Wall – Band Demo
12. The Thin Ice Reprise – Band Demo
13. Outside The Wall – Band Demo
14. It’s Never Too Late – Band Demo
15. The Doctor (Comfortably Numb) – Band Demo
16. One Of My Turns – Band Demo
17. Don’t Leave Me Now – Band Demo
18. Empty Spaces – Band Demo
19. Backs To The Wall – Band Demo
20. Another Brick In The Wall, Part 3 – Band Demo
21. Goodbye Cruel World – Band Demo
22. Comfortably Numb – David Gilmour Original Demo
23. Run Like Hell – David Gilmour Original Demo

Disc 7: dvd

1. The Happiest Days Of Our Lives
2. Pink Floyd The Wall – Earls Court, 1980 (Film archive courtesy of Roger Waters)
3. Another Brick In The Wall, Part 2 promotional video restored in 2011
4. Behind The Wall Documentary
5. Gerald Scarfe Interview

En voor de compleetheid:

THE WALL EXPERIENCE EDITION

Disc 1 & 2:
The Wall (digitally remastered door James Guthrie, 2011)

Disc 3:
Programme 1 – Band Demos and Roger Waters Original Demo (track 1 t/m 13) | Programme 2 & 3 – Band Demos (track 14 t/m 27)

1. Prelude (Vera Lynn) – Roger’s Original Demo
2. Another Brick in The Wall, Part 1 – Band Demo
3. Thin Ice – Band Demo
4. Goodbye Blue Sky – Band Demo
5. Teacher, Teacher – Band Demo
6. Another Brick in The Wall, Part 2 – Band Demo
7. Empty Spaces – Band Demo
8. Young Lust – Band Demo
9. Mother – Band Demo
10. Don’t Leave Me Now – Band Demo
11. Sexual Revolution – Band Demo
12. Another Brick in The Wall, Part 3 – Band Demo
13. Goodbye Cruel World – Band Demo
14. In The Flesh? – Band Demo
15. Thin Ice – Band Demo
16. Another Brick in The Wall, Part 1 – Band Demo
17. The Happiest Days of Our Lives – Band Demo
18. Another Brick in The Wall, Part 2 – Band Demo
19. Mother – Band Demo
20. One Of My Turns – Band Demo
21. Don’t Leave Me Now – Band Demo
22. Empty Spaces – Band Demo
23. Backs To The Wall – Band Demo
24. Another Brick In The Wall, Part 3 – Band Demo
25. Goodbye Cruel World – Band Demo
26. The Doctor (Comfortably Numb) – Band Demo
27. Run Like Hell – Band Demo

Dat R.E.M. dit jaar afscheid van het publiek nam is een van de meest verdrietige zaken die er muzikaal dit jaar gebeurden. Part Lies, Part Heart, Part Truth, Part Garbage, 1982 – 2011 is het allerlaatste album wat er van R.E.M. zal verschijnen. Een 40 tracks tellende verzameling op 2 volle schijven van een van de meest belangwekkende bands die er de afgelopen decennia heeft bestaan.

Met een overzicht op de volledige catalogus van IRS label (1982-1987) en Warner Bros. Records (1988-2011) en drie nieuwe songs (A Month Of Saturdays, Hallejujah en We All Go Back To Where We Belong) is het album een indrukwekkend overzicht geworden.

R.E.M. werd in 1980 opgericht in Athens, Georgia (Verenigde Staten). De eerste single was Radio Free Europe (1981) gevolgd door Chronic Town EP (1982). De daarop volgende albums Murmer en Reckoning waren ware revolutionaire meesterwerken. Door de karakteristieke zang en mysterieuze teksten van Michael Stipe, het briljante gitaarwerk van Peter Buck, de geweldige achtergrondzang van bassist Mike Mills, het steady drumwerk van Bill Berry en de stijlvolle combinatie van folk & rock werd R.E.M. een van de meest invloedrijke Amerikaanse alternatieve rock band van de laatste decennia. De band bracht hun eerste albums uit via het IRS label van Miles Copeland (The Police Stewart’s broer), verkaste begin jaren 90 voor heel erg veel geld naar Warner Records en werd vervolgens wereldberoemd met de single Losing My Religion. Met het daarop volgende album Out Of Time brak de band vervolgens door naar een miljoenen publiek. Een publiek wat de band tot hun afscheid bleef bedienen met geweldige concerten en gave albums.

Part Lies, Part Heart, Part Truth, Part Garbage, 1982 – 2011 biedt een collectie singles van 15 studio albums: Murmur (1983), Reckoning (1984), Fables of the Reconstruction (1985), Lifes Rich Pageant (1986), Document (1987), Green (1988), Out of Time (1991), Automatic For The People (1992), Monster (1994), New Adventures in Hi-Fi (1996), Up (1998), Reveal (2001), Around the Sun (2004), Accelerate (2008), en Collapse Into Now (2011).

Dit verzamelde afscheid laat nogmaals horen hoe ontzettend goed en invloedrijk R.E.M. was. Echt elke track op dit album is raak. En hoe opvallend voor een band die eigenlijk pas met hun 7de album echt doorbraken klinken alle tracks ook echt als singles. Briljant!

Tracklisting Part Lies, Part Heart, Part Truth, Part Garbage 1982 – 2011

CD 1:

1. Gardening At Night
2. Radio Free Europe
3. Talk About The Passion
4. Sitting Still
5. So. Central Rain
6. (Don’t Go Back To) Rockville
7. Driver 8
8. Life And How To Live It
9. Begin The Begin
10. Fall On Me
11. Finest Worksong
12. It’s The End Of The World As We Know It (And I Feel Fine)
13. The One I Love
14. Stand
15. Pop Song 89
16. Get Up
17. Orange Crush
18. Losing My Religion
19. Country Feedback
20. Shiny Happy People
21. The Sidewinder Sleeps Tonite

CD 2:

1. Everybody Hurts
2. Man On The Moon
3. Nightswimming
4. What’s The Frequency, Kenneth?
5. New Test Leper
6. Electrolite
7. At My Most Beautiful
8. The Great Beyond
9. Imitation Of Life
10. Bad Day
11. Leaving New York
12. Living Well Is The Best Revenge
13. Supernatural Superserious
14. Überlin
15. Oh My Heart
16. Alligator_Aviator_Autopilot_Antimatter
17. A Month Of Saturdays
18. We All Go Back To Where We Belong
19. Hallelujah

Mijn persoonlijke Pink Floyd ervaringen liggen lang terug in de tijd naar de begintijd van de band in de jaren zestig. Ik woonde toen nog in Den Haag bij mijn ouders, zat op de middelbare school en maakte bewust de opkomst van The Beatles en The Rolling Stones mee. Ik luisterde naar Radio Veronica (toen nog op zee), Radio Noordzee en Radio Luxemburg.

Op die radiostations heb ik Pink Floyd voor het eerst gehoord met de singles Arnold Layne en See Emily Play. Pink Floyd was een van de Engelse bands die ik op de radio hoorde naast The Beatles, The Rolling Stones, The Kinks, The Who, The Hollies etc. Maar ik was meer een fan van Amerikaanse bands als The Lovin’ Spoonful (Summer In The City), The Byrds (Eight Miles High) en eind jaren zestig Santana (Jing-o-loba); en als Haagse jongere maakte ik de opkomst van Den Haag als Beatstad No. 1 mee en raakte vooral verslingerd aan Q 65 (The Life I Live) en Supersister (She Was Naked). The Byrds en Santana zou ik zomer 1970 op het popfestival in het Kralingse Bos zien. Ik was toen 17. Met middelbare schoolvrienden ging ik op de Puch van Den Haag naar Rotterdam.

Het was de tijd van Easy Rider en we hadden allemaal ons haar laten groeien en van die lange stagen achter ons zadel. Mungo Jerry’s In The Summertime, Mother Nohead van Groep 1850, Jefferson Airplane’s White Rabbit moesten het afleggen tegen Santana’s Soul Sacrifice en Pink Floyd’s Set The Controls For The Heart Of The Sun dat ze maandagochtend inzetten na het optreden van Soft Machine (met Robert Wyatt) dat ik al slapend half had gemist. Astronomy Domine en Saucerful of Secrets kan ik me nog herinneren. Ik rookte nog geen hasjiesj of marihuana maar de psychedelische sound van Pink Floyd sprak me meteen aan. En Set The Controls For The Heart Of The Sun blijft mijn all-time Pink Floyd favoriet.

Kralingen veranderde toendertijd mijn kijk op het leven en op muziek en daar hoorde Pink Floyd zeker bij. Thuis zette ik de soundtrack voor de film More en de twee albums van Ummagumma altijd keihard aan, maakte mijn ouders er gek mee, mijn moeder noemde het ‘jungle muziek’. In 1971 zag ik Pink Floyd weer, nu in het Amsterdamse Bos met America (A Horse With No Name) en Humble Pie; daarna bleef ik ze volgen: Atom Heart Mother zag ik live in de Ahoy, Pink Floyd trad er op met een heel orkest en koor, ik vond het prachtig. Daarna Meddle, Dark Side of The Moon, Wish You Were Here en Animals. De live-uitvoering van dat laatste album heb ik live meegemaakt, eveneens in de Ahoy in 1977. Wat ik me goed herinner is het kolossale varken dat aan een touw door de lucht van de ene kant van de Ahoy naar de andere kant werd getransporteerd.

Het zou mijn laatste concert van Pink Floyd worden, bij The Wall was ik door Roger Waters’ egocentrisme al afgehaakt. Maar dat was het niet alleen, na de opkomst van punk en new wave werd de vernieuwende muzikale impuls die Pink Floyd mij begin jaren zeventig had gegeven overgenomen door de Talking Heads, Television (met Tom Verlaine) en later Echo & The Bunnymen. Pink Floyd was voor mij van de muzikale eye-opener begin jaren zeventig geworden tot een muzikale kolos begin jaren tachtig. En toen ik in de jaren tachtig de Afrikaanse en Latijns Amerikaanse muziek ontdekte doordat ik zelf inmiddels fanatiek percussie was gaan spelen, verdween ook de ‘jungle muziek’ van de vroege Pink Floyd naar de achtergrond.

Nu ik voor Written In Music de soundtrack voor de film More en Ummagumma opnieuw beluisterd heb, hoor ik datgene terug dat me toendertijd als 17-jarige zo geraakt heeft: het experimentele, de undergroundsfeer, de magische soundscapes, de psychedelische tijdgeest en vooral de verrassing- die later verdween. En al vinden ze zelf die albums minder geslaagd, een deel van More en Ummagumma laat nog steeds horen dat de vroege Pink Floyd haar tijd vooruit was!

Exact op het moment dat Pink Floyd in november 1974 de concertreeks in het Londense Wembley gaf waarvan de opnames nu verspreid over de Immersion Editions van Dark Side Of The Moon en Wish You Were Here zijn verschenen, zag ik het levenslicht. Leuk detail, maar het betekent ook dat ik de hoogtijdagen van de band nooit bewust heb meegekregen. Mijn liefde voor muziek begon zich pas goed te ontwikkelen op het moment dat de band al aan interne strubbelingen ten onder gegaan leek. Maar goed, dat wist ik toen nog niet. Pink wie?

Als puber met een behoorlijk zwartgallige kijk op het leven, werd mijn aandacht eind jaren tachtig getrokken door allerhande briefkaarten die in de locale platenwinkel werden verkocht met daarop de tekeningen van Gerald Scarfe, afkomstig uit de geanimeerde delen van de The Wall film. Pink Floyd kende ik op dat moment alleen van het hitje Learning To Fly, wat ik maar saai vond. Maar die kaarten maakten me nieuwsgierig naar meer. The Wall werd aangeschaft, tegelijk met Animals, een album dat ik puur op basis van de prachtige hoes wilde hebben. Mijn aanvankelijke aantrekkingskracht tot de band zat ‘m dus niet eens zozeer in de muziek, het waren de tot de verbeelding sprekende albumhoezen. De albums deden me inhoudelijk echter meteen het artwork vergeten en spraken voor een licht depressieve puber met een grote afkeer van andere mensen enorm tot de verbeelding. Het zijn nog altijd mijn favoriete twee Pink Floyd albums, al is Animals in de loop der jaren het album geworden dat het meest regelmatig uit de speakers komt rollen. Tekstueel is het nog steeds ijzersterk, maar Roger Waters’ bijtende cynisme is muzikaal nog niet zo misantropisch ingekleurd als de twee albums die zouden volgen, waardoor dat ‘mijn’ ultieme Pink Floyd beleving is.

Doordat ik de band net te laat ontdekt had, zag ik ze in 1994 voor het eerst (en het laatst) live in De Kuip. Waters was er toen natuurlijk niet bij, Gilmour leidde de band. Maar dat deerde niet. Twee avonden, waarbij ik de eerste helemaal vooraan stond en zo de helft van het visuele spektakel miste. Pas op de tweede dag (toen Pink Floyd Dark Side Of The Moon integraal speelde) zag ik vanaf de tribune bijvoorbeeld dat er een grote glitterbal in het midden van het veld omhoog rees tijdens Comfortably Numb. Was me op dag een gewoonweg ontgaan omdat ik naar de musicerende bandleden stond te turen. Maar het was sowieso nooit het visuele spektakel dat me aantrok in de band. Het was altijd de muziek. Al vond ik het een jaar later wel erg geinig dat de varkens uit de show, die tijdens One Of These Days aan weerszijden van het podium bungelden, doodleuk door Mojo Concerts/Loc7000 ter aankleding van het Lowlands terrein waren gebruikt.

Mijn persoonlijk mooiste Pink Floyd live ervaring stamt uit 2001. Roger Waters was op dat moment al twee jaar bezig geweest met het herwinnen van ‘zijn’ stukje Pink Floyd historie en deed dat iets te agressief naar mijn smaak door zichzelf te adverteren als ‘the creative genius of Pink Floyd’. Dit terwijl David Gilmour zijn interesse in muziek verloren leek te hebben. Toen was daar in mei 2001 ineens het bericht dat laatstgenoemde een maand later zou optreden als onderdeel van het door Robert Wyatt (Soft Machine) gecureerde Meltdown Festival in de Londense Royal Festival Hall, met nota bene het machtig mooie Sparklehorse als voorprogramma. Het bemachtigen van kaartjes bleek tegen alle verwachting in behoorlijk makkelijk en zodoende zat ik 22 juni 2001 op het balkon, eerste rij toen Gilmour met alleen een akoestische gitaar het podium op stapte. Na wat gepingel hoorde ik pas dat hij gewoon in zijn eentje, akoestisch Shine On You Crazy Diamond had ingezet. Een magische uitvoering, met originele Dark Side Of The Moon/Wish You Were Here saxofonist Dick Parry die het nummer ‘uitblies’, gevolgd door Syd Barrets Terrapin, waarna als klap op de vuurpijl het van Atom Heart Mother afkomstige Fat Old Sun gespeeld werd. Het optreden was pas drie nummers oud en je kon me al wegdragen. Prachtig! Opvallend genoeg lag de nadruk die avond verder op covers en veel materiaal van The Division Bell. Die relatief uitgeklede uitvoeringen waren zo veel mooier dan de bombastische versies die Gilmour met Pink Floyd in 1994 ten gehore bracht, dat daardoor de muziek op dat laatste Floyd album voor mij persoonlijk een enorme opwaardering heeft gekregen. Het was een magische avond.

In januari 2002 deed Gilmour het kunstje nog eens drie maal over in dezelfde Royal Festival Hall. Weer naar Londen gevlogen, maar ondanks gastbijdragen van Kate Bush, Bob Geldof en Pink Floyd toetsenist Richard Wright wist Gilmour de magie van die eerste keer niet meer te herpakken. Gilmour pakte mij persoonlijk live daarna nooit meer zo in als toen die zomeravond in Londen. Ook tijdens zijn twee shows in de Heineken Music Hall in 2006 verslapte mijn aandacht regelmatig (al waren de sublieme uitvoeringen van Pink Floyd-klassieker Echoes alleen al de prijs van het kaartje waard). Roger Waters deed het bij mij live niet veel beter, wat ik persoonlijk jammer vond. Inhoudelijk was ik namelijk altijd meer ‘kamp Waters’ dan ‘kamp Gilmour’ geweest. Waters’ Amused To Death is een van de beste albums van de jaren ’90, maar lijkt veel mensen te zijn ontgaan. Ik zou het bijna ‘het beste album dat Pink Floyd nooit maakte’ willen noemen. Hoe dan ook, live wist hij het tussen 2002 en 2008 bij mij steeds niet waar te maken doordat er tijdens zijn shows te veel op tape stond, je toch de gitaar van Gilmour miste in de Floyd nummers en hij wel erg opzichtig op oude roem teerde.

Vol scepsis ging ik dan ook naar het GelreDome eerder dit jaar, waar Waters integraal The Wall opvoerde. The Wall was tenslotte het album waarmee mijn liefde voor Pink Floyd startte, dus niet gaan was geen optie. Ook hier weer stond veel op tape, ook hier miste je her en der Gilmours gitaar en ja, Waters stond daadwerkelijk met een ‘surrogate band’ op het podium. Maar verdorie, wat een impact maakte de show. The Wall live is zo’n volledig andere beleving dan The Wall op LP, als film of op cd. Het is – als gezegd – nooit het visuele spektakel dat me getrokken heeft in Pink Floyd. Maar feit is dat de muziek van het The Wall album aangedikt met krachtige en soms schokkende beelden geprojecteerd op een tientallen meters hoge en brede muur alleen maar aan kracht wint. Een ultieme stadionshow, die bijzonder genoeg is ontstaan omdat Waters eind jaren ’70 zelf zo’n hekel aan onpersoonlijke stadions had. Die paradox maakte het een ervaring die surrealistisch was. Zelden had zo’n grote show op mij het effect van een intiem en bijna persoonlijk optreden. Met een klein traantje in de ooghoek verliet ik het GelreDome weer. Die had ik niet aan zien komen!

Net als Gish, is ook Siamese Dream van Smashing Pumpkins opnieuw uitgebracht in kloeke box, als remaster met bonustracks en met live-dvd. Maar wat gaan we daar nu eens over schrijven wat we in een eerdere recensie niet schreven??

Want eerlijk is eerlijk, we zouden op deze plek gewoon de recensie die we over Gish maakten kunnen kopiëren en alleen wat titels veranderen. Want deze set is evenzo glorieus. Alles wat voor die puike re-release geldt, geldt ook voor Siamese Dream. Met dat verschil dat Siamese Dream op zich een meer legendarisch album is, omdat het nu eenmaal de doorbraak van Smashing Pumpkins forceerde.

De remaster van Siamese Dream is, dusdanig smaakvol dat de nummers zoals je ze in je hoofd hebt zitten nog volledig intact zijn, maar ze hebben nu een extra volle laag meegekregen die maar moeilijk in woorden is uit te drukken. Het beste is om eerst eens opener Cherub Rock van je oude vertrouwde cd op te zetten. Daarna even laten bezinken en de remaster van hetzelfde nummer op zetten. Alsof kleine handjes een voor een je nekharen overeind plaatsen en je tegelijk een welgemikte trap in de maag krijgt. Subtiel, maar oh zo doeltreffend klaargemaakt voor de 21ste eeuw. Dat geldt eigenlijk voor elk nummer, waardoor klassiekers al Disarm en Today kakelvers uit je speakers rollen, alsof je ze voor het eerst hoort. Terwijl fanfavorieten als Geek U.S.A., Mayonaise en vooral Spaceboy in deze frisse opgepoetste versies niet alleen hun tijdloosheid bewijzen, maar ook laten horen waarom Smashing Pumpkins tot een van de belangrijkste bands uit de jaren ’90 gerekend mag worden. Mellon Collie And The Infinate Sadness mag dan door de meeste muziekhistorici als ‘hun absolute meesterwerk’ worden gerekend, Siamese Dream geldt als het enige album in de catalogus van Billy Corgan en de zijnen dat werkelijk van begin tot eind helemaal raak was. Of beter, raak IS!

De bonus-schijfjes in de set zijn voor veel verzamelaars niet heel spannend te noemen. Veel van de demoversies circuleren al jaren en de demo’s die dat niet doen wijken niet heel veel af van de circulerende versies. Ook de BBC tracks zijn bekend, maar het doet je tegelijk afvragen waarom een (overigens in Nederland opgenomen) sessiewerkje als Dancing In The Moonlight, dat verder alleen verkrijgbaar is op moeilijk te vinden promo-cd’s, er dan weer net weer niet op staat. De dvd is ook niet heel nieuw. De audio ervan geldt vanwege de hoge geluidskwaliteit als een van de populairste Smashing Pumpkins bootlegs uit die periode en het beeld was – zij het in beroerde VHS kwaliteit – ook al ruim 15 jaar ‘op de zwarte markt’. De upgrade die het beeldmateriaal nu gekregen heeft, maakt het echter helemaal de moeite waard en de dvd laat een band zien die op de pieken van zijn kunnen presteert. Ze hebben er nog lol in, gaan er vol in en laten het podium na een bijna kwartier durend armageddon dat Silverfuck heet als smeulende ruïne achter.

Net als Gish komt Siamese Dream in een prachtige box, boekje met uitgebreide liner-notes er bij en een flinke stapel ‘art cards’. Prima verzorgde re-issue, welke als geinig detail heeft dat ‘ie ook de actuele stand van zaken binnen Smashing Pumpkins aanstipt. Want de voorste van de twee meisjes op de hoes is Nicole Fiorentino. Zij is inmiddels volwassen en speelt bas bij… Smashing Pumpkins!

Siamese Dream

CD1:

1. Cherub Rock
2. Quiet
3. Today
4. Hummer
5. Rocket
6. Disarm
7. Soma
8. Geek U.S.A.
9. Mayonaise
10. Spaceboy
11. Silverfuck
12. Sweet Sweet
13. Luna

CD2:

1. Pissant [Siamese Dream Sessions Rough Mix]
2. Siamese Dream [Broadway Rehearshal]
3. Stp [Rehearsal Demo]
4. Frail and Bedazzled [Soundworks Demo]
5. Luna [Home Demo]
6. Quiet [BBC Session]
7. Moleasskiss [Soundworks Demo]
8. Hello Kitty Kat [Soundworks Demo]
9. Today [Broadway Rehearshal]
10. Never Let Me Down Again [BBC Session]
11. Apathy’s Last Kiss [Siamese Dream Sessions Rough Mix]
12. Ache [Silverfuck Rehearsal Demo]
13. U.S.A. [Soundworks Demo]
14. U.S.S.R. [Soundworks Demo]
15. Spaceboy [Acoustic Mix]
16. Rocket [Rehearsal Demo]
17. Disarm [Acoustic Mix]
18. Soma [Instrumental Mix]

Live At The Metro DVD

1. Rocket
2. Quiet
3. Today
4. Rhinoceros
5. Geek U.S.A
6. Soma
7. I Am One
8. Disarm
9. Spaceboy
10. Starla
11. Cherub Rock
12. Bury Me
13. Hummer
14. Siva
15. Mayonaise
16. Drown
17. Silverfuck

Little Feat geldt nog steeds als een van de meest vernieuwende bands van de jaren 70 met Lowell George, een geniaal muzikant en songschrijver, als boegbeeld.

Met het verschijnen van 40 Feat: The Hot Tomato Anthology, vol live opnamen, wordt weer een fanwens vervuld. Het was Little Feat die, vanaf de start in 1969, nooit voorspelbare optredens gaf en er altijd op het podium flink op los experimenteerde. Niet alleen door de mix van folk, blues, funk, rock, jazz en wat al niet nog meer, die de band geniaal vermengde tot hun eigen Little Feat stijl maar vooral door die immer verrassend optredens werd de band, met Lowell George in de gelederen, een legende. Met het vertrek van George in 1978 verloor de band haar ziel zo bleek al snel. De briljante vermenging van eerder genoemde stijlen was in de laatste George jaren, op aandringen van toetsenman Bill Payne, al meer verschoven naar jazz fusion, iets waar George, een ware blues fan, wars van was.

Op de 3CD live collectie 40 Feat: The Hot Tomato Anthology, is alleen op CD 1 George te horen. En hoewel de geluidskwaliteit niet optimaal is blijft het genieten van hoe de band in de George jaren excellent musiceerde. Niet alleen George maar zeker ook de andere muzikanten rocken en funken alsof het hun ware natuur is. Wat een geweldige tijd moeten de jaren 70 voor LF fans geweest zijn. De 17 songs tellende eerste CD is niet zo fantastisch als het legendarische Waiting For Columbus uit 1978 maar optimaal boeiend is het zeker.

Op CD2 en 3 is Little Feat in de jaren na George te horen. Het blijft een rare aangelegenheid omdat de band eerst in George jeugdvriend Paul Barrere, een George verwante zanger had maar later moeite had de juiste voorman te vinden. Opvallend genoeg werd de band met voormannen Craig Fuller en Shaun Murphy, wel populairder dan ooit en nog vreemder was, dat dit op basis van de oude, vaak door George geschreven, songs van de band, was. CD 2 en 3 zijn dus voor het grootste gedeelte gevuld met die songs. Hoe goed de muzikanten de songs ook spelen, hoe goed er soms ook gezongen wordt, het wordt nooit meer zo spannend als in die energieke beginjaren. Want dat laat CD1 juist zo goed horen!

Tracklisting 40 Feat: The Hot Tomato Anthology

CD1

1. Crack In Your Door
2. The Fan
3. Trouble
4. Cat Fever
5. Texas Rose Cafe
6. Lafayette Railroad
7. Hamburger Midnight Blues
8. Apolitical Blues
9. Fat Man In The Bathtub
10. Cold Cold Cold
11. Dixie Chicken
12. Sailin’ Shoes
13. Teenage Nervous Breakdown
14. Long Distance Love
15. Down Below The Borderline
16. Rocket In My Pocket
17. Tripe Face Boogie

CD2

1. Rock And Roll Doctor
2. Long Time ‘Til I Get Over You
3. Daily Grind
4. Feelin’s All Gone
5. Shake Me Up
6. Strawberry Flats
7. Borderline Blues
8. Ain’t Had Enough Fun
9. This Land Is Your Land
10. Hate To Lose Your Lovin’
11. One Clear Moment
12. Willin’
13. Hoy Hoy

CD3

1. Skin It Back
2. Cajun Girl
3. Oh Atlanta
4. Time Loves A Hero
5. Spanish Moon
6. Old Folks Boogie
7. Let It Roll
8. Feats Don’t Fail Me Now
9. Bill’s River Blues
10. Roll Um Easy
11. Down On The Farm
12. Candy Man