Aan het einde van 1979 kwam er regelmatig een opvallend lied langs op de radio. Een song waarin ernstige zang van volwassenen werd afgewisseld met een kinderkoor. Op tv ging het nummer vergezeld van een indrukwekkende, bijna angstaanjagende clip. Een animatiefilmpje vol intimiderende beelden, dat net zoveel indruk op me maakte als de clip bij Eve Of The War van Jeff Wayne een jaar eerder had gedaan.

Het ging om Another Brick In The Wall van Pink Floyd. Pink Floyd, het was geen nieuwe band, maar wat ze eerder hadden gedaan was mij onbekend. Hun muziek en beelden stonden in ieder geval haaks op de belegen hits van de Kelly Family en Julio Iglesias. En de groep bleef ook een flink eind van net doorgebroken bands als The Police en Madness verwijderd.

In het begin van de jaren tachtig kwam ik de witte, geblokte uitklaphoes van The Wall regelmatig tegen in winkels en in de platenkast bij familie maar verder hoorde ik niet veel meer van Pink Floyd. Maar ineens, in 1984, dook er een leuk nummer op, een nummer van een oude rot zo te horen: 5.01 AM (The Pros And Cons Of Hitchhiking). Het was Roger Waters, van Pink Floyd. Of was het voorheen van Pink Floyd? Ook hier weer een opvallende clip en dito artwork, al waren de beelden beduidend minder interessant dan die van The Wall.

Weer hoorde ik vervolgens jaren niets van Pink Floyd. Tot 1987. Ineens dook er in advertenties (en in de ECI-gids) een opvallende cd-hoes op. Een hoes met daarop tientallen bedden. Het ging om de nieuwe plaat van Pink Floyd. Ineens was de band weer volop in het nieuws en dat was te danken aan het album A Momentary Lapse Of Reason. Pink Floyd zou prominent aanwezig blijven in de media eind jaren tachtig.

Januari 1990 was het toch wel eens tijd om een album van Pink Floyd aan te schaffen. De band had in de jaren ervoor drie keer in Nederland gespeeld: twee maal in de Kuip (1988) en eenmaal in Nijmegen (1989). Het concert in Venetië werd in juli 1989 op tv uitgezonden. De optredens van Pink Floyd bleken nog steeds gigantische spektakels. En een stad als Venetië sprak natuurlijk extra tot de verbeelding. Alle reden om Delicate Sound Of Thunder aan te schaffen, de live-elpee met opnamen uit New York, augustus 1988. Een plaat met opvallend artwork; een man behangen met gloeilampen. Interessant! Maf! Vervolgens ook maar een tour-shirt gekocht. Nederlands bleef een lastige taal kennelijk, want de rugprint van het shirt bevatte een pracht van een spelfout: Nyjmegen.

Hoe dan ook, Delicate Sound Of Thunder was een goede live-plaat waarop je bij vlagen lekker uit je dak kon gaan of prima kon wegtrippen. Vergeleken met oude nummers als Shine On You Crazy Diamond en One Of These Days waren de nieuwere tracks echter vrij log en weinig opzienbarend, hoewel het lekker zweven was op Learning To Fly en de gitaar van Sorrow monumentaal klonk. Al met al heb ik deze plaat, de eerste Pink Floyd-elpee in mijn collectie, toch grijsgedraaid.

Het hek was van de dam en in de jaren hierna heb ik mij regelmatig ondergedompeld in een Pink Floyd-bad. Hoewel ik nooit blind al hun werk heb omarmd, wist de groep op elk album wel met boeiende muziek en unieke sfeerscheppingen te komen. Pink Floyd kon je op reis nemen, op reis naar verre oorden, naar de stratosfeer en naar het onderbewuste. En ook de waanzin, de gekte lag altijd op de loer. Dat gaf de muziek, die soms verleidelijk en zoet kon zijn, een zekere onderstroom. Pink Floyd was erin geslaagd een eigen universum van memorabele muziek te scheppen. Muziek die eigenlijk niet te bestempelen viel; progrock was een te gemakkelijke benaming, psychedelica dekte de lading slechts den ten dele en termen als rock, blues of pop schoten ook tekort.

Het lange Echoes uit 1971 was ideaal nachtelijk luistervoer na een avond stappen. Dark Side Of The Moon combineerde futuristische muziek (On The Run) met de schoonheid van Great Gig In The Sky. Wat moest de radio toch altijd met Money? Er stonden zat betere nummers op deze soms zoetgevooisde en soms ronduit verontrustende plaat. Ook Atom Heart Mother was zo’n vreemd werkstuk dat bleef intrigeren; bij vlagen orkestraal, dan weer folky. Maar met een flinke dosis experimenteerzucht en gekte. En dat laatste gold zeker voor het debuutalbum Piper At The Gates Of Dawn, grotendeels ontsproten aan het brein van Syd Barrett. Om maar te zwijgen over de pretentieuze maar oh zo verslavende beelden van Pink Floyd in Pompeï, een vooruitstrevende, invloedrijke filmregistratie. Andere werelden, andere tijdperken ontvouwden zich voor je ogen.

Obscured By Clouds was een van de eerste cd’s die zijn weg naar mijn platenkast vond. Voorheen was het toch vooral vinyl dat de klok sloeg. Een gevarieerde soundtrack die zich niet kon meten met bovengenoemde werken, maar die boeiend genoeg was om mijn belangstelling voor Pink Floyd levend te houden. Wat dat laatste betrof deed ook Animals goed werk, want die donkere plaat, uitgebracht aan het begin van 1977, voordat The Clash en de Sex Pistols een nieuw tijdperk inluidden, bleek verrassend sterk. Een consistent, misantropisch album met het indrukwekkende Dogs als mijlpaal. Muziek, teksten en artwork balden zich samen tot een onontkoombaar statement.

In 1994 riep Pink Floyd zijn in het verleden zwelgende volgelingen tot de orde: er kwam een nieuw album aan. Gezien het muzikaal veilige en weinig prikkelende vorige album – inmiddels ook alweer 7 jaar oud – verwachtte ik er niet zo veel van. Niet dat het veel uitmaakte, ik associeerde Pink Floyd vooral met de periode 1967-1977. Dat zou toch nooit veranderen. The Division Bell heb ik nooit gekocht. Een kopie op cassette via een vriend deed mij niet naar de winkel spoeden, een paar mooie momenten zoals Marooned en High Hopes daargelaten. De hoes met de twee sculpturen – traditiegetrouw kwam het artwork weer van Storm Thorgerson – was daarentegen weer vintage Pink Floyd.

Interessanter was de aankondiging van concerten in De Kuip in september van 1994. Hup, kaartje gekocht en met een groep vrienden ernaartoe. Eindelijk, na al die jaren konden we Pink Floyd in levende lijve aanschouwen. Een enkeling was al in 1988 (Rotterdam) of 1989 (Nijmegen) geweest  maar voor de meesten was dit toch de eerste keer.  En we stonden lekker op het veld, ideaal. De beste plek om alles lekker over je heen te laten komen en dat gebeurde dan ook: de lichtshow natuurlijk, het vliegtuigje dat over het veld scheerde en de enorme glitterbol die ineens omhoogkwam op het veld.

Eerst de effecten, dan de muziek; zo werkt mijn geheugen nog steeds als het om dit concert gaat. Muzikaal was het mooi, maar stiekem had ik op een paar stekelige verrassingen gehoopt. David Gilmour maakte zelfs nog een foutje. Geen groot probleem natuurlijk, maar in een state-of-the-art rockshow van Pink Floyd net even opvallender. Als gastheer was Gilmour onberispelijk: ieder applaus werd beantwoord met een beleefd: “Thank you very much indeed”.

En dat is dan ook waarmee ik graag afsluit, terugkijkend op al die bijzondere luisterervaringen dankzij Pink Floyd: thank you very much indeed.

Rufus zegt dat Out Of the Game de meest pop georiënteerde songs bevat die hij ooit schreef en opnam. Mark Ronson zegt dat het, zonder twijfel, het beste album is wat hij mocht opnemen. Hij zegt dat de combinatie van zijn grooves met de songs van Rufus een ideale combi zijn. Het album werd afgelopen herfst in New York opgenomen en bevat 12 nieuwe songs.

Van de uptempo openingsakkoorden van het titelnummer, de eerste single tot de gospel van Jericho, met de schoonheid van Sometimes You Need en het emotionele Candles, schakeert dit album alle kanten van Wainwrighht’’s muzikale universum. Als gasten hebben Wainwright en Ronson ondermeer The Dap Kings ( de vaste blazerssectie van Sharon Jones en tevens de blazers die Back To Black van Amy Winehouse zo opwindend maakten), Wilco’s Nels Cline; Nick Zinner vanYeah Yeah Yeahs; Andrew Wyatt van Mike Snow; Sean Lennon en Rufus’ zus Martha.

Invloeden zijn wederom uit alle denkbare hoeken afkomstig. Ronson noemt de sfeer typisch Laurel Canyon/West Coast terwijl Wianwright zich juist geïnspireerd voelde door Elton John , Freddie Mercury, David Bowie en alle mooie en rare dingen die met die artiesten samenvallen. Maar bovenal is het natuurlijk heel erg Rufus.

Rufus Wainwright zal op 27 april een concert geven in de Rabozaal in Amsterdam.

Een mooi maar onevenwichtig eerbetoon aan Bob Dylan door bijna 80 artiesten die zijn liedjes coveren, dat is het vier cd’s tellende Chimes Of Freedom.

Wie is Bob Dylan? Wat is Bob Dylan? Over een paar honderd jaar zullen we wellicht denken over Dylan wat sommigen nu ook over Shakespeare zeggen. Dat ‘de man’ nooit bestaan heeft. De schrijver is verworden tot een mythe. Omdat zijn werk zo vaak opnieuw geïnterpreteerd is door anderen. Omdat zijn werk juist door anderen tot een mythische status verheven is. Het is nu al zo. Wie Dylan ziet optreden, ziet een man die volledig in zijn eigen universum opereert. Een man die in niets meer lijkt op de troubadour, dan wel rocker, dan wel de rebel of ‘Born Again Christian’ die hij ooit geweest is. Of alle andere vormen van Dylan die we door de decennia heen langs hebben zien schuiven. Dus als Dylan al Dylan niet meer is, wie of wat is het dan nog wel?

Het antwoord zal altijd ‘de liedjes’ blijven. Want die blijven legendarisch en zijn ook door anderen niet stuk te krijgen. Sterker nog, vaak glimmen ze juist nog meer als anderen er mee aan de haal gaan. Er is namelijk niemand meer die direct ‘Dylan’ roept zodra The Byrds’ versie van Mr. Tambourine Man op de radio voorbij komt, of Jimi Hendrix’ gierende versie van All Along The Watchtower. Of zelfs meer recent Adele met Make You Feel My Love. En dus is een album vol covers misschien wel een meer een logisch carrièreoverzicht aan een daadwerkelijke ‘Greatest Hits’.

Zodoende is dit over vier cd’s verspreidde Amnesty International benefiet boven alles heel bijzonder, met name vanwege de imposante omvang. Een omvangrijke dwarsdoorsnede van ’s werelds beste muzikanten brengt een eerbetoon aan Dylan en de reeks uitgekozen muzikanten lopen behoorlijk uiteen. Aan de ene kant piepjong (de al genoemde Adele, met een live uitvoering van Make You Feel My Love, maar ook bijvoorbeeld hitparadesterretjes als Ke$ha en de 19-jarige Miley Cyrus) aan de andere kant stokoud (Pete Seeger is met zijn 92 jaar de oudst bijdragende muzikant). Vervolgens gaat het echt alle kanten op. Van oude rotten als Johnny Cash, Sting, Mark Knopfler en Brian Ferry tot (punk)rockers als Flogging Molly, The Gaslight Anthem, My Chemical Romance, Bad Religion of Queens Of The Stone Age tot de soul van Raphael Saadiq, de reggae van Ziggy Marley, de hiphop van K’naan, de jazz van Diana Krall of de poprock van Lenny Kravitz. Om er slechts een handvol te noemen. Allen pakken ze het werk van Dylan op en zetten ze het volledig naar hun eigen hand.

Het moet gezegd, met zo’n 80 meewerkende artiesten zijn sommige tracks beter dan anderen en dat maakt het beluisteren van deze collectie ook wel een beetje zapgevoelig. Zo is de versie die Sting doet van Girl From The North Country mooi, maar ook wat saai. En is Lenny Kravitz op Rainy Day Women #12 & 35 iets te jolig om ‘m nog ene tweede draaibeurt te geven. Daar tegenover staan echter prachtige tracks van onder meer My Chemical Romance ( Desolation Row – ook te vinden op de soundtrack van Watchmen trouwens), Kronos Quartet (Don’t Think Twice, It’s All Right in een ouderwets klinkend, bijna ’stomme film achtig’ arrangement) en K’naan (die op imposante wijze With God On Our Side declameert). Queens Of The Stone Age’ versie van Outlaw Blues ronkt ook lekker door, terwijl de bluegrass van Dierks Bentley op Senor ook erg smaakvol te noemen is. Het is dus zoeken naar de pareltjes en die verschillen per luisteraar. Of per luisterbeurt, want de magie van de liedjes is en blijft dat er steeds weer iets in te ontdekken valt. Of dat je vervolgens weer naar je platenkast rent om een andere versie van hetzelfde liedje op te zoeken, zodat Dylans werk er nog meer verdieping door krijgt. Het is daarom lastig om een algeheel oordeel te vellen. Muzikaal schiet deze verzamelaar zo veel kanten op, dat eenduidigheid ver te zoeken is. Terwijl de hand van de meester wel in ek nummer duidelijk voelbaar is. In die zin is Chimes Of Freedom: The Songs Of Bob Dylan boven alles een testament van zijn schrijverstalent. En doordat het alle kanten op stuft begin je daadwerkelijk te twijfelen of er wel één Dylan is… of was… Feit is, het maakt helemaal niet uit!

CD1:

1. Johnny Cash + The Avett Brothers – One Too Many Mornings
2. Raphael Saadiq – Leopard-Skin Pill-Box Hat
3. Patti Smith – Drifter’s Escape
4. Rise Against – Ballad of Hollis Brown
5. Tom Morello The Nightwatchman – Blind Willie McTell
6. Pete Townshend – Corrina, Corrina
7. Bettye LaVette – Most of the Time
8. Charlie Winston – This Wheel’s on Fire
9. Diana Krall – Simple Twist of Fate
10. Brett Dennen – You Ain’t Goin’ Nowhere
11. Mariachi El Bronx – Love Sick
12. Ziggy Marley – Blowin’ in the Wind
13. The Gaslight Anthem – Changing of the Guards
14. Silversun Pickups – Not Dark Yet
15. My Morning Jacket – You’re a Big Girl Now
16. The Airborne Toxic Event – Boots of Spanish Leather
17. Sting – Girl from the North Country
18. Mark Knopfler – Restless Farewell

CD2:

1. Queens Of The Stone Age – Outlaw Blues
2. Lenny Kravitz – Rainy Day Women #12 & 35
3. Steve Earle – One More Cup of Coffee (Valley Below)
4. Blake Mills – Heart of Mine
5. Miley Cyrus – You’re Gonna Make Me Lonesome When You Go
6. Billy Bragg – Lay Down Your Weary Tune
7. Elvis Costello – License to Kill
8. Angelique Kidjo – Lay, Lady, Lay
9. Natasha Bedingfield – Ring Them Bells
10. Jackson Browne – Love Minus Zero / No Limit
11. Joan Baez – Seven Curses [Live]
12. The Belle Brigade – No Time to Think
13. Sugarland – Tonight I’ll Be Staying Here with You [Live]
14. Jack’s Mannequin – Mr. Tambourine Man
15. Oren Lavie – 4th Time Around
16. Sussan Deyhim – All I Really Want to Do
17. Adele – Make You Feel My Love [Recorded Live at WXPN]

CD3:

1. K’naan – With God on Our Side
2. Ximena Sariñana – I Want You
3. Neil Finn – She Belongs to Me
4. Bryan Ferry – Bob Dylan’s Dream
5. Zee Avi – Tomorrow Is a Long Time
6. Carly Simon – Just Like a Woman
7. Flogging Molly – The Times They Are A-Changin’
8. Fistful Of Mercy – Buckets of Rain
9. Joe Perry – Man of Peace
10. Bad Religion – It’s All Over Now, Baby Blue
11. My Chemical Romance – Desolation Row [Live]
12. RedOne + Nabil Khayat – Knockin’ on Heaven’s Door
13. Paul Rodgers – Abandoned Love
14. Darren Criss (with Chuck Criss & Freelance Whales) – New Morning
15. Cage the Elephant – The Lonesome Death of Hattie Carroll
16. Band of Skulls – It Ain’t Me, Babe
17. Sinéad O’Connor – Property of Jesus
18. Ed Roland and The Sweet Tea Project – Shelter from the Storm
19. Ke$ha – Don’t Think Twice, It’s All Right
20. Kronos Quartet – Don’t Think Twice, It’s All Right

CD4

1. Maroon 5 – I Shall Be Released
2. Carolina Chocolate Drops – Political World
3. Seal – Like a Rolling Stone
4. Taj Mahal – Bob Dylan’s 115th Dream
5. Dierks Bentley – Senor (Tales of Yankee Power) [Live]
6. Mick Hucknall – One of Us Must Know (Sooner or Later)
7. Thea Gilmore – I’ll Remember You
8. State Radio – John Brown
9. Dave Matthews Band – All Along the Watchtower [Live]
10. Michael Franti – Subterranean Homesick Blues
11. We Are Augustines – Mama, You Been on My Mind
12. Lucinda Williams – Tryin’ to Get to Heaven
13. Kris Kristofferson – Quinn the Eskimo (The Mighty Quinn)
14. Eric Burdon – Gotta Serve Somebody
15. Evan Rachel Wood – I’d Have You Anytime
16. Marianne Faithfull – Baby Let Me Follow You Down [Live]
17. Pete Seeger – Forever Young

Geheel volgens de planning komt Kaizers Orchestra deze maand met het tweede deel uit de bloedstollende trilogie Violeta Violeta. Op Violeta Violeta I toonden leadzanger Janove Ottesen en zijn mannen al aan over te lopen van hervonden inspiratie en die ingezette creatieve koers wordt gestaag doorgezet op Violeta Violeta II.

Deel twee kent iets meer rockinvloeden maar verder slaan de diverse muziekstijlen naadloos aan op het eerste album uit de serie. En hoewel je dus ongeveer weet wat je kunt verwachten, zorgt Kaizers Orchestra er toch weer regelmatig voor om je te verrassen en omver te blazen met hun overtuigende sound, en dat is razend knap.

Het eerste nummer I Ett Med Verden knalt er meteen stevig in! Met een heerlijk gitaarriff, een pakkende melodie en een uitstekend refrein wordt de basis gelegd voor wederom een prima album. Het begin van het album is verreweg het meest overtuigend want met verslavend lekkere Stov Og Sand en het krachtige Tusen Draper Regn legt de band de muzikale lat wederom hoog. Drøm Videre Violeta is een prima, intense rockballad en doet qua stijl en sfeer bij vlagen denken aan Never Tear Us Apart van INXS.

Daarna neemt de urgentie van de nummers iets af zonder overigens veel aan kwaliteit in te boeten. Far Til Datter is ‘old-school’ Kaizers-repertoire (’Kom Til Papa Kom’) en in de snelle, korte popbluespunkrock-track Faen I Baten gaat de band lekker ouderwets los. Aan energie geen gebrek bij de creatieve Noren! Met het licht vrolijk klinkende Gresk Komedie gaat het tempo weer iet omlaag, om even op adem te komen, om vervolgens met Silver (met poprock-nummer met zowaar rap-invloeden)en Domino weer gas te geven. Net als op deel I is helaas de afsluiter duidelijk minder de moeite waard. Daar waar op deel I Sju Botter Tarer Er Nok Beatrice met die ‘eer’ ging strijken, is nu het bloedeloze Den Romantiske Tragedien tot matige afsluiter gekroond. Hopelijk wordt dat geen traditie!

Al met al is Violeta Violeta Volume II een geslaagde en waardige opvolger van deel I en wachten we vol spanning af hoe Kaizers Orchestra deze trilogie zal gaan vervolmaken. In november zal het slotdeel worden uitgebracht. Tot die tijd kunnen de eerste twee delen stuivertje wisselen in de cd-speler, want het blijft een boeiende luistertrip!

Tracklisting Violeta Violeta Volume II:

1. I Ett Med Verden
2. Stov Og Sand
3. Tusen Draper Regn
4. Drom Videre Violeta
5. Far Til Datter
6. Faen I Baten
7. Gresk Komedie
8. Silver
9. Domino
10. Den Romantiske Tragedien

Paul Weller is net een fles goede wijn. Hij wordt hoe ouder hoe beter. Verfijnder. Krachtiger. En zodoende lijkt hij al een paar jaar op een creatieve piek te zitten. Het puike 22 Dreams uit 2008 galmde nog na toen daar het net zo fijne Wake Up The Nation in 2010 overheen kwam. WEller houdt zijn tweejaarlijkse productiviteit vast en komt op 26 maart met Sonik Kicks.

De voormalig frontman van The Jam en The Style Council geldt ook als solo artiest als onbetwistbare aarstvader van de Britse popmuziek. Geen wonder dat op Sonik Kicks, zijn elfde soloalbum, ook weer ‘jonge broekies’ (die overigens ook niet zo piep meer zijn) staan te trappelen om mee te doen. Onder meer Noel Gallagher en Graham Coxon zullen op het veertien nummers tellende album te horen zijn. Naar eigen zeggen heeft Weller op dit album alles wat hij weet en kent overhoop gegooid en daar nog meer van zijn uiteenlopende invloeden toegevoegd. Sonik Kicks mixt art-pop met soul, dub met messcherpe melodieën, brengt jazzy en psychedelica bij elkaar en creëert abstracte muzikale landschappen met een folk-inslag. “It’s very electronic sounding…good melodies, quite experimental in places. I don’t think there’s anything else around that sounds like it. It’s quite unique sounding, personally. Groundbreaking maybe, possibly. For me it is”, zo stelt hij in muziekblad NME. Het album komt 26 maart uit. Later dit jaar zal Weller op tournee gaan ter promotie. Een video van het psychedelische nieuwe nummer Around The Lake zie je na de tracklist van het album.

Paul Weller – Sonik Kicks:

1. Green
2. The Attic
3. Kling I Klang
4. Sleep of the Serene
5. By the Waters
6. That Dangerous Age
7. Study in Blue
8. Dragonfly
9. When Your Gardens Overgrown
10. Around the Lake
11. Twilight
12. Drifters
13. Paperchase
14. Be Happy Children

Met het binnenhalen van Mumford & Sons heeft Pinkpop een publiekslieveling veilig weten te stellen. Meer dan 20.000 stemmers gaven via de Pinkpop website hun ‘Gouden Tip’ door aan de organisatie. Was die zogenaamde Gouden Tip eerder bedoeld als middel om relatief onder de radar opererende bands op het festival te krijgen, is het nu uitgegroeid tot een soort openbaar verlanglijstje. Uit al deze inzendingen probeert de organisatie ieder jaar weer enkele bands te contracteren die dus daadwerkelijk worden ‘gewenst’ door het publiek. Mumford & Sons staat hoog op de lijst van 2012 (naar verluid op nummer 2) dus door de komst van het Britse country, bluegrass en folk combi combo rond Marcus Mumford worden veel mensen blij. Mumford & Sons brengt later dit jaar de opvolger uit van het succesvolle debuut Sigh No More (wereldwijd meer dan 4 miljoen exemplaren verkocht) en zal op Pinkstermaandag (28 mei) als één na laatste band op het hoofdpodium aantreden. Bruce Springsteen sluit die dag af.

Een andere band die vandaag ‘bevestigd’ werd was de Limburgse punktrots Heideroosjes, dat dit jaar definiotief afzwaait. Geen mooier podium om dat te doen dan Pinkpop, het was tenslotte op dat festival waar ze doorbraken ook in de jaren ‘90. Buro Pinkpop heeft hen nog niet bevestigd per persbericht, maar Pinkpopbaas Jan Smeets bevestigde het vandaag het wel aan lokale omroep L1.

Pinkpop 2012 zal plaatsvinden tijdens het Pinksterweekend op zaterdag 26, zondag 27 en maandag 28 mei. De traditionele perspresentatie met bekendmaking van het complete programma, vindt plaats op woensdag 29 februari 2012 in poptempel Paradiso te Amsterdam. WrittenInMusic.com zal daar die dag verslag van doen.

Dat België de een na de ander muzikale grootheid aflevert is bekend. Het is echter niet alleen Vlaanderen wat de klok slaat.  Wallonië trekt nu ook een blik open. Na de succesvolle EP Pillow brengt het Luikse Dan San op 6 februari het album Domino uit. Het ingetogenere Domino geeft bij de juiste atmosfeer mooie sferische beelden. Dromerige beelden  en melancholische sferen veroorzaakt door het ijle geluid van piano, subtiele percussie en gitaar die alleen te horen is wanneer het strikt noodzakelijk is, afgewisseld door ijle strijkers en koperblazers.

De teksten zijn bij Domino ondergeschikt aan de muziek. Het fraaie stemgeluid van de heren en de wijze waarop de woorden worden gebracht verwekt op bepaalde momenten kippenvel. Het lijkt erop of Sigur Ross daarbij een beetje om de hoek komt kijken. De zang levert slechts één van de vele prachtige onderdelen van dit album.

Domino is een album  van een folkband uit Luik welk je moet leren luisteren. Een prachtig album om heerlijk bij weg te dromen. Wat heeft België ons nog meer te bieden?

Tracklist:

1. Moon
2. The Shade
3. So Many Yards
4. Under A Sea Of lies
5. Reality
6. Question Marks
7. The Wind
8. The End Of The Day Part II
9. Heavy Mist
10. Sleeper
11. Tomorrow
12. Domino
13. Leaves

De muziek van Leonard Cohen laat zich maar moeilijk in een hokje stoppen. Hij heeft zijn eigen muzikale universum geschapen en is – triljoenen covers van zijn werk ten spijt – de enige die daarin weet te opereren. Al decennia lang.

Op Old Ideas gaat hij dan ook weer al fluisterend, zuchtend en brommend zijn eigen gangetje. Het album is over een langere periode opgenomen met producenten Patrick Leonard, Anjani Thomas, Ed Sanders en Dino Soldo en bevat bijdragen van Dana Glover, Sharon Robinson, The Webb Sisters en Jennifer Warnes. Een periode waarin hij op meerdere wereldtournees was om een door wanmanagement (je kan het ook oplichting noemen) verdwenen oudedagsvoorziening bij elkaar te sprokkelen. Dat ‘optreden voor geld’  klinkt wrang, maar het zorgde ook dat Cohen creatief weer ontvlamde en de shows gelden als de beste die hij ooit gaf. Dat is een van de redenen dat het album wellicht meer bevlogen klinkt dan het toch al niet misse Dear Heather uit 2004.

Het werk op Old Ideas kwam (deels) tijdens die wereldwijd jubelend ontvangen tournees tot stand. Dat maakt dat liedjes als The Darkness en Lullaby al in live versies bekend waren. Maar het overgrote deel van de tien nummers is nieuw. De tien poëtische nummers sluiten thematisch naadloos aan op Cohens vroegste en meest legendarische werk. Met één inhoudelijk verschil. In de loop der jaren heeft de fluisterende brombeer bij zichzelf bemerkt dat zijn ideeën over liefde, seks, dood en verlies met de jaren milder zijn geworden. Waar zijn vroegere werk vaak meer bijtend van aard was, toont Cohen op zijn twaalfde studio album meer begrip voor menselijk handelen en brengt hij nuance in de teksten aan.

Dat laatste is de rijkdom die ouder worden met zich meebrengt, maar die ouderdom komt ook met gebreken. Cohens meest legendarische werk is inhoudelijk vergelijkbaar, maar klinkt ontegenzeggelijk anders omdat hij er daadwerkelijk op zingt.  De laatste decennia onderscheidt hij zich met zijn  fluisterende stemgeluid, waarmee hij de teksten over leven en dood meer declameert dan daadwerkelijk zingt. Met zijn 77 jaar is Cohen natuurlijk niet meer zo piep, dus de stembanden hoeven ook niet zo soepel meer te zijn. Het heeft zelfs een eigen karakter, die donkerbruine bromstem. Maar meer dan ooit leunt Cohen op Old Ideas op de begeleiding om de liedjes af te maken. Zingen doet hij vrijwel niet meer, hij mompelt, fluistert en declameert, als een poëet – wat hij in feite natuurlijk ook gewoon op de eerste plaats is – die voorleest uit eigen werk. Hoe hypnotiserend ook, na verloop van tijd begin je toch te realiseren dat de echte kracht van het werk niet zozeer in die voordracht ligt, maar in de sfeervolle koortjes en de prachtige arrangementen die als stevige steunpilaren de liedjes en dus ook het volledige album overeind houden.

Old Ideas:

1. Going Home
2. Amen
3. Show Me the Place
4. The Darkness
5. Anyhow
6. Crazy to Love You
7. Come Healing
8. Banjo
9. Lullaby
10. Different Sides

In navolging van Cocorosie in 2008 en Patrick Watson in 2011, is het dit jaar de beurt aan niemand minder dan Fink om te spelen met het orkest van het koninklijk concertgebouw. Op koninginnenacht, 29 april, zal de Britse formatie samen met het orkest onder leiding van Ivan Meylemans en Jules Buckley de grenzen van de klassieke,- en popmuziek gaan opzoeken.

Dit bijzondere initiatief is een idee van Entrée, de jongerenvereniging van het concertgebouw en het koninklijke Concertgebouworkest. Volgens deze vereniging is het de hoogste tijd dat er meer jongeren geïnteresseerd raken voor het concertgebouw en op deze manier moeten die contacten gelegd worden. De bedoeling is dat het beste van deze 2 werelden samen komen in een unieke productie. Gezien de muzikaliteit en de ontwikkeling van Fink de laatste jaren moet dat geen moeilijkheden opleveren. Sterker, het zou maar zo eens heel mooi kunnen worden.

De kaartverkoop gaat vandaag, 27 januari, van start en de prijzen variëren per leeftijd. Om jongeren te trekken krijgen deze een korting op het kaartje, het begrip jongeren is ruim. Iedereen onder de 30 kan voor €37,50 naar binnen. Ben je ouder dan 30, dan betaal je €42,50. De verkoop gaat via de site van het concertgebouw.

Tussen alle hate-mail, liefdesverklaringen, plagiaatbeschuldigingen en vermeende modellencontracten brengt zangeres waar we maar geen grip op kunnen krijgen nu – eindelijk, na vier maanden – haar debuutalbum uit: Born To Die. Lana Del Rey stond sinds het uitbrengen van Video Games al met een voet aan de grond, maar stampt nu definitief de muziekwereld binnen.

Het verhaal kennen we ondertussen wel: Lizzie Grant was een onopvallend zangeresje met onopvallende liedjes. Totdat er een platenbaas kwam die haar uiterlijk en songs een metamorfose gaf, wat resulteerde in popje Lana Del Rey. Mysterieus, retro maar vooral enorm sexy. Een formule die insloeg als een sensuele bom. Video Games werd meer dan 2 miljoen keer bekeken op YouTube en concerten in Londen en Amsterdam waren binnen no time uitverkocht. Een prestatie dat haar niet meer wordt afgenomen. Toch begint het succes kleine scheurtjes te vertonen: tijdens haar eerste Britse radio-interview beantwoordde Miss Del Rey een vraag doodleuk met “fucking hell”. En daar houden de Britten niet zo van. Ook haar optreden begin januari bij Saturday Night Live bevestigde niet de hoge verwachtingen van de fans en popcritici: De mystieke dame werd opeens een klunzig meisje, en ook haar zangkunsten waren niet van het niveau waar we met z’n allen op hadden gehoopt. Niet handig als je debuutalbum op het punt van uitkomen staat.

Lana verkondigd in verschillende interviews dat ze van retro houdt, zoals te zien is in de clip van Video Games. Born To Die laat echter niet veel van die retro-invloed horen. Million Dollar Man zou een perfecte soundtrack voor een nieuwe James Bond-film zijn, en in dat opzicht mag ze zichzelf terecht een “gangsta Nancy Sinatra” noemen, maar voor echt retro bevat Born To Die te veel hiphop-elementen. Met als hoogtepunt National Anthem, waarin ze meer rapt dan zingt, wat een beetje onhandig klinkt. Lana is namelijk geen rapper. Net als dat ze niet echt een goede zangeres is. Talloze stemmetjes passeren de revu, iets wat na enkele nummers gaat vervelen en soms zelfs irriteert. Dat geldt ook voor de muziek. De violen, de drum en de oude-mannenstem die ‘all right’ roept in het nummer Born To Die, komen op de plaat net iets te vaak terug, zodat veel songs klinken als een herschikking van dat eerste nummer. De lage stem die ze opzet in Video Games en Blue Jeans werkt als een bevestiging van het zwoele imago, maar die wordt op de rest van de plaat niet meer gebruikt.

We kunnen het debuut van deze zwoele bad girl nu bestempelen als middelmatig, maar gaat het daar om? Eigenlijk niet. Het gaat niet om de afzonderlijke elementen, zoals haar zangkunsten en de kwaliteit van de liedjes, het gaat juist om het hele plaatje. En dat plaatje klopt. Ze is een lust voor het oog – en nee, we gaan dus niet wéér zeuren over die misschien opgespoten lippen – ze weet hoe ze een mysterieus type moet neerzetten, en hoe ze de aandacht moet trekken. Dat bijna elk nummer over een man gaat die haar heeft bedrogen, of juist te aantrekkelijk is, past bij haar verleidelijke imago. En aan alle schrijvers van die hatelijke berichten op internet over het neppe imago van Del Rey: David Bowie is er heel groot mee geworden.

Tracklisting Born To Die:

1. Born To Die
2. Off To The Races
3. Blue Jeans
4. Video Games
5. Diet Mountain Dew
6. National Anthem
7. Dark Paridise
8. Radio
9. Carmen
10. Million Dollar Man
11. Summertime Sadness
12. This Is What Makes Us Girls
13. Without You
14. Lolita
15. Lucky Ones