De extreme metalband Landmine Marathon heeft via MetalHammer hun nieuwe video online gebracht. Het gaat om de officiële video voor hun song Beaten And Left Behind. Dit nummer komt van hun vorig jaar via Prosthetic Records verschenen CD Gallows. Dit is alweer de vierde CD van deze band uit Phoenix, Arizona. Gallows was opgenomen door Landmine Marathon gitarist Ryan Butler in de Arcane Digital Recording Studio (Exhumed, Nightrage, Misery Index, Phobia). Op dit album debuteert de band’s nieuwe drummer, Andy York. De liefelijke verschijning van vocaliste Grace Perry is enkel uiterlijke schijn; ze heeft een strot met een enorme death grunt waar menig mannelijke zanger U tegen zegt! Uiteraard is de video via youtube.com te bekijken, maar ik heb hem hieronder ook maar even embed.

Dit is geen CD die je opzet als je liefdesverdriet hebt, tenzij je toch al van plan was om jezelf van kant te maken. Deze muziek is mooi op een bizarre en verstorende manier. Het depressieve in de muziek is niet onmiddelijk herkenbaar, maar iedereen zal enigszins verontrust raken na het beluisteren van de acht songs van Les Voyages De L’Âme. Er zijn uiteraard meer bands die de soundtrack bij je eigen zelfmoord componeren, maar Alcest doet het op zo’n subtiele manier dat je bij wijze van spreken wakker wordt met het scheermes in je handen… of juist niet meer wakker wordt…

In een eerdere review van een werk van Alcest heb ik het dualistische karakter van de muziek beschreven als een combinatie van old school black metal met haast Debussy aandoende melodieën. De scherpe kantjes zijn er wat vanaf; de old school black metal is niet meer zo black als ze was, maar het mooie is mooier geworden. Haast te mooi! Dat dualisme was juist wat mij zo aantrok in de muziek van deze band. De krijsende zang is hier en daar nog wel terug te vinden, maar ze lijkt meer gepolijst. De muziek lijkt contemplatiever, meer ingetogen en introvert. Echter, Les Voyages De L’Âme blijft een juweeltje!

In de maand februari is Alcest op tournee in Europa. Op 23 februari speelt de band samen met Les Discrets en Soror Dolorosa in Willemeen te Arnhem. De dag ervoor staan ze op het podium van Rockfort Hoboken in Antwerpen.

Tracklisting Les Voyages De L’Âme:
1. Autre Temps
2. Là où Naissent les Couleurs Nouvelles
3. Les Voyages de L’Âme
4. Nous Sommes l’Emeraude
5. Beings of Light
6. Faiseurs de Mondes
7. Havens
8. Summer’s Glory

Het mag rustig een klein mirakel worden genoemd. Van Halen is erin geslaagd om de vierde dimensie te overstijgen zonder GH Wells-achtig vehikel. A Different Kind Of Truth is te vergelijken met een scene in de pixar film Ratatouille. In die film beleeft een zeer kritische restaurantcriticus een bijzonder moment. Een hap van een ratatouille maaltijd transporteert hem in een keer terug naar zijn jeugd, naar het moment dat zijn moeder zijn favoriete hapje op tafel zette. Van Halen bezorgt fans van hun muziek met A Different Kind Of Truth meer dan eens een Ratatouille moment.

Jarenlang werd er uitgekeken naar een reünie van Van Halen met zanger/showman David Lee Roth. In 1996 was er een kortstondige samenwerking die slechts twee nummers opleverde. Aan het begin van deze eeuw liep een tweede poging op niets uit, maar in 2007 was de hereniging eindelijk een feit. Een echte reünie werd het niet want bassist Michael Anthony was vervangen door Edward’s zoon Wolfgang. Na de zeer succesvolle tournee in 2007/2008 door de VS en Canada ging men aan de slag met een nieuw album dat door allerlei medische ellende lang op zich liet wachten. Begin februari verschijnt eindelijk het nieuwe album.

Vooraf waren er veel bedenkingen en was er kritiek van voormalig zanger Sammy Hagar. De twijfels werden veroorzaakt door leeftijd (28 jaar na 1984 zouden de broertjes Van Halen en Roth te oud zijn) levensstijl, gebrek aan creativiteit, Roth’s stem, de rol van de ontbrekende Anthony (zijn achtergrondvocalen zouden onmisbaar zijn voor het bandgeluid) en interne strubbelingen. De eerste single Tattoo viel enigszins tegen, maar wat blijkt? A Different Kind Of Truth is een klassieke Van Halen plaat geworden! Edward van Halen is bijzonder goed op dreef en soleert als vanouds, de drums van de altijd solide Alex van Halen klinken beter dan ooit, Roth heeft niet meer de kracht van dertig jaar geleden maar zingt veel beter dan verwacht en Wolfie blijkt een natuurtalent op de bas. De band heeft gekozen voor een mix van nieuw materiaal en bewerkingen van oude demo’s waardoor de plaat de sfeer ademt van classic Van Halen.

De plaat trapt af met de single Tattoo dat drijft op een stuwende riff die losjes is gebaseerd op de riff van de oude demo Down In Flames. De tekst is leuk, het dubbele refrein enigszins kinderachtig. De productie is krachtig en zuiver. She’s The Woman komt van de demo uit 1976 die de band destijds een platencontract opleverde. De swingende bas- en gitaarlijn zorgen voor een springerig ritme met een lekkere groove. Het resultaat is een lekkere mix van hardrock, funk en boogie-woogie. Het derde nummer heet You And Your Blues en is helemaal nieuw. Het ligt bijzonder goed in het gehoor en zal ongetwijfeld vaak op de radio te horen zijn. Roth zingt prima en ook de achtergrondvocalen zijn dik in orde. Op China Town wordt het gaspedaal flink ingedrukt en krijgen we een snel hardrocknummer met strakke riffs. Dit klinkt als Van Halen begin jaren tachtig. De solo is vingervlug en waarschijnlijk een van de snelste die Edward ooit speelde. Wat een energie. Het navolgende Blood & Fire zal een glimlach op veel gezichten toveren. Dat gitaargeluid is 1984 ten voeten uit en de compositie is vintage Van Halen. De compositie is gebaseerd op het instrumentale Ripley dat ooit te horen was in de film The Wild Life. Op Bullethead is het weer volle kracht vooruit. De originele versie dateert uit 1977 en nog steeds luistert het nummer lekker weg. As Is is een nieuw nummer waarvan de riff vorig jaar al te horen was in de serie Two And A Half Men (Two Burritos And A Root Beer Float). Het is een razende boogie-woogie met vingervlug gitaarspel en een kolossaal drumintro. Deze kraker bewijst eens te meer dat Van Halen muzikaal nog net zo goed is als in hun hoogtijdagen. Honeybabysweetiedoll begint met veel effecten en ontwikkelt zich tot de meest duistere track van het album. Het gitaargeweld is alomtegenwoordig en herinnert enigszins aan Act Like It Hurts dat nooit werd uitgebracht. Iedereen die een gladde, commerciële plaat verwachtte zal zich nu wel even achter de oren krabben. The Trouble With Never is een nieuw nummer met een leuke tekst waarin Roth terugkijkt op de jaren die achter ons liggen. Vader en zoon strooien scheutig met riffs en licks. De laatste vier nummers zijn een feest waarin de band helemaal los gaat en waarop fans van het oude werk extatisch zullen reageren. Outta Space is een bewerking van de oude demo Let’s Get Rockin’. Vermoedelijk het beste demonummer dat tot op heden niet was uitgebracht. Een geweldige rocker waar de energie vanaf spat. Wat een genot om dit met een goede productie te horen. Kippenvel! Stay Frosty is een volledig nieuw nummer dat qua opbouw sterk herinnert aan Ice Cream Man. Na een akoestisch begin explodeert de track. Het navolgende Big River is eigenlijk Big Trouble van de demo uit 1976. Een heerlijk nummer dat de pan uitswingt en bij menig trouwe fan voor tranen van vreugde zal zorgen. Het afsluitende Beats Workin’ is een bewerking Put Out the Lights en klinkt als Van Halen zoals Van Halen hoort te klinken.

De stoutste dromen van verstokte Van Halen fans zijn uitgekomen. Het legendarische Sixpack is uitgebreid tot de Sacred Seven. A Different Kind Of Truth lost de verwachtingen over een terugkeer van The Mighty Van Halen volledig in. Koning Edward kan na lange tijd zijn troon weer bestijgen en Roth zorgt voor een heerlijk nostalgische sfeer. De band levert een brok positieve energie af en zorgt voor vele uurtjes luisterplezier. Het bandgeluid roept associaties op met mooie meiden, lekker weer, strand, wilde feestjes, uitbundigheid en misschien zelfs wel losbandigheid. Hopelijk komt de band ditmaal wel naar Europa om deze glorieuze terugkeer ook op het podium te vieren.

PS

Laten we hopen dat dit niet het laatste Van Halen studio-album is. Dit smaakt naar meer en per slot van rekening zijn er nog zat onuitgebrachte juweeltjes uit de begindagen over zoals Eyes Of The Night, Babe Don’t Leave Me Alone, We Die Bold, 79th And Sunset en Young & Wild.

Tracklisting A Different Kind Of Truth

1. Tattoo
2. She’s The Woman
3. You And Your Blues
4. China Town
5. Blood And Fire
6. Bullethead
7. As Is
8. Honeybabysweetiedoll
9. The Trouble With Never
10. Outta Space
11. Stay Frosty
12. Big River
13. Beats Workin’

Na een prachtig orkestraal eerste nummer (The Falcon cannot hear The Falconer), barst Liberteer los en worden de vullingen uit je kiezen geslagen met alles verpletterende grindcore in haar meest agressieve, maar ook origineelste versie. Build The System laat alvast niets van de luisteraar heel en raast in godsgruwelijk snel tempo door, terwijl aan het eind weer een prachtig stukje voorbij komt van een voltallige blazerssectie. Geniaal. Liberteer, het geesteskind van Matt Widener is volstrekt uniek. Aan eind van vorig jaar tipte we deze band al op basis van het horen van 1 nummer, maar nu het debuut album overuren maakt kan ik serieus zeggen, dat ik toen nog aan de voorzichtige kant zat. Better To Die On Your Feet is geniaal.

Class War Never Meant More That It Does Now begint als melodieuze metal en slaat dan mokerhard toe met over elkaar struikelende brute riffs en breaks terwijl Matt zijn ongenoegen over de maatschappij van zich af brult. En wat te denken van het bizarre Rise Like Lions After Slumber de blazersarrangementen en absurde break. Hoeveel ideeen kan een muzikant proppen binnen een minuut en presteert het dan ook nog om het natuurlijk te laten klinken?

Alle ultra korte songs zitten vol bizarre wendingen en de mix tussen klassieke marsmuziek en grindcore werkt belachelijk goed. Liberteer is hogere wiskunde en Matt Widener heeft een nieuw universum gecreerd waarbinnen alles muzikaal geoorloofd lijkt.

Tracklisting Better To Die On Your Feet than To Live On Your Knees:

1. The Falcon Cannot Hear The Falconer
2. Build No System
3. Without Blazon (Is The Flag I Hold Up And Do Not Wag)
4. We Are Not Afraid Of Ruins
5. Class War Never Meant More Than It Does Now
6. Rise Like Lions After Slumber
7. That Which Is Not Given But Taken
8. Better To Die On Your Feet Than Live On Your Knees
9. Usurious Epitaph
10. Revolution’s Wick Burning Quick
11. 99 To 1
12. Sweat For Blood
13. Barbarians At The Gate
14. When We Can’t Dream Any Longer
15. It Is The Secret Curse Of Power That It Becomes Fatal
16. I Am Spartacus
17. Feast Of Industry

Metallica leverde in haar eerste decennium fantastische albums af waardoor de band uitgroeide tot de grootste metalband ter wereld. Hoewel de albums van de band in het tweede en derde decennium kwalitatief steeds minder interessant werden, bleef hun positie als populairste band in het genre fier overeind. Door al dat succes waande Metallica zich too big to fail. Welnu, zoals Lehman Brothers (bank) en Arthur Andersen (accountancy) hebben geleerd, is niemand te groot om te vallen. Voor de release van Lulu was er de gebruikelijke hoogmoed van Ulrich, Hetfield en zelfs Hammett. De samenwerking met Lou Reed resulteerde echter in een dramatisch slecht album en werd terecht een kritische en commerciële flop.

De recensies waren zo vernietigend dat de reputatie van Metallica een enorme deuk opliep. De voor Metallica-begrippen ronduit blamerende verkoopcijfers zorgden voor commotie in het Metallica kamp en forse verliezen bij de platenmaatschappij. Hoewel een nieuw album pas voor 2013 was gepland, wilde de band, het management en het label niet dat de kritiek een heel jaar lang op metalforums en in de media bleef doorsijpelen. Men had dringend iets nodig om het negatieve tij te keren. Tijdens de vier fantastische 30th Anniversary concerten in San Francisco werd het restmateriaal van de Death Magnetic sessies enthousiast ontvangen. De reacties op YouTube en vanuit de fanclub waren eveneens positief zodat de band een kans rook om de kritiek een halt toe te roepen. Er kwam een iTunes release en nu ook een fysieke CD met daarop vier nummers die Death Magnetic niet haalden. De nummers zijn naar verluidt ruwe mixen, maar klinken geluidstechnisch een stuk beter dan Death Magnetic dat ernstig te leiden had van het onnodig opgeschroefde loudnessniveau.

Hate Train staat bol van stevige repetitieve riffs en herinnert qua compositie aan het betere materiaal op Load. Een boos klinkende Hetfield is goed op dreef als zanger. Hammett daarentegen levert een matige solo af. Op Just A Bullet Away horen we de NWOBHM invloeden waar de band nog steeds trots op is. Het nummer kent een goede break en is beter dan diverse nummers die Death Magnetic wel haalden. De reden waarom Hell And Back het niet haalde is duidelijk; dit beukende midtempo nummer ligt teveel in het verlengde van Cyanide. De uitschieter staat aan het eind en heet Rebel Of Babylon. Dit is veruit de beste compositie en beter als vrijwel alle nummers op Death Magnetic. De riffs en tempoversnellingen herinneren aan Metallica ten tijde van het And Justice For All album. Zo horen we de band graag.

Het is duidelijk dat Beyond Magnetic veel vaker beluisterd zal worden dan de rommel op Lulu. Toch hangen we de vlag nog niet uit want Metallica is nog steeds een band die dynamiek en subtiliteit ontbeert. Bij Kirk Hammett lijkt de inspiratie volledig op, niet eenmaal gooit hij er een vlammende solo uit. Wat dat betreft zullen Hetfield en Ulrich zich tijdens die Anniversary shows zich nog wel eens achter de oren hebben gekrabd over hun keuze om Mustaine er destijds uit te flikkeren. Daarnaast hebben de nummers op de EP een speelduur rond de zeven minuten en dat is eigenlijk te lang. Metallica lijdt al tijden aan het waanidee dat een langere speelduur beter is. Een kwaal waaraan bijvoorbeeld ook Exodus, Machine Head en Iron Maiden lijden. De band had de schaar in de nummers moeten zetten waardoor ze beter en krachtiger waren geweest. Ulrich heeft de media al laten weten dat de nummers op het volgende album gemiddeld een stuk korter zullen zijn. Wat dat betreft is Lulu goed geweest, de band gaat eindelijk eens luisteren naar de kritiek. Beyond Magnetic is geen rehabilitatie na het Lulu debacle, maar wel een stap in de goede richting.

Riot verwierf eind jaren zeventig en begin jaren tachtig faam dankzij fantastische albums als Rock City (1977), Narita (1979) en vooral de klassieker Fire Down Under (1981). Na het vertrek van origineel zanger Guy Speranza, die in 2003 overleed aan kanker, raakte de band enigszins uit zicht, maar tot tweemaal toe maakte de band een sterke comeback. Eerst met de klapper Thundersteel en vorig jaar nog met het sterke Immortal Soul.

Reale’s overige bandleden meldden het volgende: “To friends and fans of Mark Reale and RIOT, we are deeply saddened to confirm that Mark has lost his battle with a lifelong illness. Your thoughts and prayers are appreciated by Mark’s family, friends, and bandmates at this difficult time.”

Brian Slagel, CEO van Metal Blade Records zei, “I was a huge fan of RIOT’s ‘Fire Down Under’ album and got to interview them for my fanzine. Great guys and I was lucky enough to finally reissue ‘Fire Down Under’ and the other early RIOT albums on Metal Blade. We signed the band for their second run, so to speak, and put out some records in the ’90s that did well, especially in Europe and Japan. It was a pleasure working with them and Mark was always a kind soul — an AMAZING player who really has a big time place in the history of metal. One of the really nice guys who put out some incredible stuff.”

Mark Reale werd 56 jaar.

In maart van dit jaar verschijnen deluxe edities van Fighting en Nightlife. Beide albums worden als dubbel cd uitgebracht en bevatten veel bonusmateriaal in de vorm van alternatieve versies en niet eerder uitgebrachte liedjes. Nightlife was het vierde album van Thin Lizzy dat oorspronkelijk in 1974 verscheen en de start markeerde van een roemruchte periode met gitaristen Scott Gorham en Brian Robertson. Bekendste liedjes zijn She Knows, Showdown, It’s Only Money en ‘Sha-la-la.

Tracklisting Nightlife:

CD 1
She Knows
Night Life
It’s Only Money
Still In Love With You
Frankie Carroll
Showdown
Banshee
Philomena
Sha-La-La
Dear Heart

CD 2
She Knows (BBC Session 3/10/1974)
Sha-La-La (BBC Session 3/10/1974)
It’s Only Money (BBC Session 3/10/1974)
Philomena (BBC Session 3/10/1974)
Dear Heart (BBC Session 23/10/1974)
Banshee (BBC Session 23/10/1974)
Showdown (Demos With Gary Moore)
Still In Love With You (Demos With Gary Moore)
It’s Only Money (Demos With Gary Moore)
Showdown (Unreleased Alternate Take)
Still In Love With You (Unreleased Alternate Take)

Fighting was het vijfde album van de band en stamt uit 1975. Thin Lizzy wordt in het algemeen gezien als het doorbraakalbum door de geslaagde mix van hard rock, folk, pop en R&B. Fighting was een stuk ruiger en harder dan voorganger Nightlife zowel qua muziek als tekst. Het album start met een cover van de Bob Seger klassieker Rosalie en bevat krakers als Suicide en Wild One. Ook Fighting is voorzien van niet eerder uitgebracht materiaal waarvan je sommige liedjes zoals Blues Boy al via YouTube kunt luisteren.

Tracklisting Fighting:

CD 1
Rosalie
For Those Who Love To Live
Suicide
Wild One
Fighting My Way Back
King’s Vengeance
Spirit Slips Away
Silver Dollar
Freedom Song
Ballad Of A Hard Man

CD 2
Half Caste (B Side Rosalie)
Rosalie (US Album Mix)
Half Caste (BBC Session 29/05/1975 )
Rosalie (BBC Session 29/05/1975)
Suicide (BBC Session 29/05/1975)
Ballad Of A Hard Man (Unreleased Alternate Take)
Try A Little Harder (Unreleased)
Fighting My Way Back (Unreleased Alternate Take)
Song For Jesse (Unreleased)
Leaving Town (Unreleased)
Blues Boy (Unreleased)
Leaving Town (Unreleased)
Spirit Slips Away (Unreleased Alternate Take)
Wild One (Unreleased Alternate Take)
Bryan’s Funky Fazer [Silver Dollar] (Unreleased)

Naast al die muziek die op cd verschijnt, kun je de huidige versie van de band ook op het podium gaan bekijken want op dinsdag 7 februari spelt de band in het Patronaat in Haarlem. De bezetting bestaat vandaag de dag uit originele bandleden gitarist Scott Gorham, drummer Brian Downey en toetsenist Darren Wharton aangevuld met gitarist Vivian Campbell (Def Leppard), bassist Marco Mendoza (ex Whitesnake) en voormalig zanger van The Almighty Ricky Warwick. Uiteraard is Thin Lizzy zonder wijlen Philip Lynott een andere band,maar met een arsenaal aan tijdloze rocksongs zijn de heren nog altijd in staat tot een zeer vermakelijke show.

Fortarock Festival vind dit jaar plaats op zaterdag 2 juni. Op de twee podia in Park Brakkestein in Nijmegen zullen wederom een groot aantal metal bands live te aanschouwen zijn. De voorverkoop is al begonnen. Kaarten kosten 59,50 euro (exclusief 1,50 euro servicekosten). Tickets zijn te bestellen via de website van FortaRock zelf en concertzaal Doornroosje. Verder zijn ze verkrijgbaar bij een van deze voorverkoopadressen: State Off Art Metalstore, Kroese Arnhem/Nijmegen, Waaghals Arnhem/Nijmegen, Uitburo Nijmegen.

Het komt niet vaak voor dat we een driekwartsmaat horen in de moderne muziek, laat staan in de metal. Dit is meer iets voor de klassieke muziek of vertalers van het vaderlands lied. En toch is dit de maatsoort van het openingsnummer op Lacrima Mortis, de nieuwe CD van The 11th Hour. We All Die Alone lijkt echter in de verste verte niet op een vrolijk walsje; het is doom metal ten voeten uit! The 11th Hour is de band van Ed Warby (Gorefest, Hail Of Bullets, Ayreon/Star One). Zijn debuut Burden Of Grief dateert uit 2009 en is ontstaan in samenwerking met Rogga Johansson (Paganizer, Ribspreader, The Grotesquery). Beide heren werken ook samen in Demiurg. Voor de grunt vocalen op de nieuwe CD maakt Ed Warby ditmaal echter gebruik van onze eigen Pim Blankenstein (Officium Triste).

Lacrima Mortis bevat nog zes dreunende doom metal songs en deze zullen, tesamen met het openingsnummer, de fans van dit genre zeer zeker aanspreken. De lengte van de songs ligt rond de acht minuten, terwijl alleen het laatste nummer onder de vijf minuten klokt. Slepende doom metal met sfeervolle tragische melodielijnen. Hoeveel dynamiek kan je van een doom metal CD verwachten? Toch is er opvallend veel afwisseling tussen de songs. En hoewel de nummers lang duren behouden ze de spanning en vervelen ze eigenlijk geen moment. Lacrima Mortis is een opvallend sterk metal produkt. Het zou mij echter niets verbazen als Ed Warby bij het volgende The 11th Hour project de hulp inroept van een vrouwelijke zangeres; Anneke van Giersbergen bijvoorbeeld?

Tracklisting Lacrima Mortis:
1. We All Die Alone
2. Rain On Me
3. The Death Of Live
4. Tears Of The Bereaved
5. Reunion Illusion
6. Nothing But Pain
7. Bury Me

Ulver – The Norwegian National Opera (DVD / Blu-ray trailer) from Kscope on Vimeo.