Marc is een fantastische Nederlandse saxofonist die studeerde met Eric Vloeimans, Benjamin Herman en Michiel Borstlap maar vlak na zijn conservatorium besloot niet in Nederland te blijven en naar New York te verkassen en daar in het hart van de jazz zijn geluk te beproeven. Iets waar hij met grote klasse in geslaagd is! Niet alleen maakte hij furore met Global Motion, de briljante band die hij samen met de Deense pianist Nikolaj Hess oprichtte, ook liet hij zijn fraaie spel horen in het gezelschap van helden als Dave Liebmann en John Zorn. Ook op eigen kracht maakt hij de prachtigste muziek. Zijn uit 2010 stammende album Landmarc is een waar meesterwerk.

Voor het concert op zondag 12 februari, wat zal plaatsvinden in het hartje van Alkmaar, wordt iedereen tussen half 5 en 5 uur verwacht voor een welkomstborrel. Er wordt daarna een geweldig staand diner in etappes opgediend. Daarna zullen we ons naar de concertruimte verplaatsen waar het concert van Marc en zijn geweldige muzikanten vanaf half 8 plaats vindt. Na het concert zal er een groots dessert en koffie en thee geserveerd worden.

De kosten voor deze avond zijn € 47,50 per persoon (eten, drinken en de kosten van het concert zijn bij deze prijs natuurlijk inbegrepen). Vanwege de intieme locatie kunnen we een beperkte groep mensen herbergen. Meer informatie op writtenathome.nl.

Een mooi maar onevenwichtig eerbetoon aan Bob Dylan door bijna 80 artiesten die zijn liedjes coveren, dat is het vier cd’s tellende Chimes Of Freedom.

Wie is Bob Dylan? Wat is Bob Dylan? Over een paar honderd jaar zullen we wellicht denken over Dylan wat sommigen nu ook over Shakespeare zeggen. Dat ‘de man’ nooit bestaan heeft. De schrijver is verworden tot een mythe. Omdat zijn werk zo vaak opnieuw geïnterpreteerd is door anderen. Omdat zijn werk juist door anderen tot een mythische status verheven is. Het is nu al zo. Wie Dylan ziet optreden, ziet een man die volledig in zijn eigen universum opereert. Een man die in niets meer lijkt op de troubadour, dan wel rocker, dan wel de rebel of ‘Born Again Christian’ die hij ooit geweest is. Of alle andere vormen van Dylan die we door de decennia heen langs hebben zien schuiven. Dus als Dylan al Dylan niet meer is, wie of wat is het dan nog wel?

Het antwoord zal altijd ‘de liedjes’ blijven. Want die blijven legendarisch en zijn ook door anderen niet stuk te krijgen. Sterker nog, vaak glimmen ze juist nog meer als anderen er mee aan de haal gaan. Er is namelijk niemand meer die direct ‘Dylan’ roept zodra The Byrds’ versie van Mr. Tambourine Man op de radio voorbij komt, of Jimi Hendrix’ gierende versie van All Along The Watchtower. Of zelfs meer recent Adele met Make You Feel My Love. En dus is een album vol covers misschien wel een meer een logisch carrièreoverzicht aan een daadwerkelijke ‘Greatest Hits’.

Zodoende is dit over vier cd’s verspreidde Amnesty International benefiet boven alles heel bijzonder, met name vanwege de imposante omvang. Een omvangrijke dwarsdoorsnede van ’s werelds beste muzikanten brengt een eerbetoon aan Dylan en de reeks uitgekozen muzikanten lopen behoorlijk uiteen. Aan de ene kant piepjong (de al genoemde Adele, met een live uitvoering van Make You Feel My Love, maar ook bijvoorbeeld hitparadesterretjes als Ke$ha en de 19-jarige Miley Cyrus) aan de andere kant stokoud (Pete Seeger is met zijn 92 jaar de oudst bijdragende muzikant). Vervolgens gaat het echt alle kanten op. Van oude rotten als Johnny Cash, Sting, Mark Knopfler en Brian Ferry tot (punk)rockers als Flogging Molly, The Gaslight Anthem, My Chemical Romance, Bad Religion of Queens Of The Stone Age tot de soul van Raphael Saadiq, de reggae van Ziggy Marley, de hiphop van K’naan, de jazz van Diana Krall of de poprock van Lenny Kravitz. Om er slechts een handvol te noemen. Allen pakken ze het werk van Dylan op en zetten ze het volledig naar hun eigen hand.

Het moet gezegd, met zo’n 80 meewerkende artiesten zijn sommige tracks beter dan anderen en dat maakt het beluisteren van deze collectie ook wel een beetje zapgevoelig. Zo is de versie die Sting doet van Girl From The North Country mooi, maar ook wat saai. En is Lenny Kravitz op Rainy Day Women #12 & 35 iets te jolig om ‘m nog ene tweede draaibeurt te geven. Daar tegenover staan echter prachtige tracks van onder meer My Chemical Romance ( Desolation Row – ook te vinden op de soundtrack van Watchmen trouwens), Kronos Quartet (Don’t Think Twice, It’s All Right in een ouderwets klinkend, bijna ’stomme film achtig’ arrangement) en K’naan (die op imposante wijze With God On Our Side declameert). Queens Of The Stone Age’ versie van Outlaw Blues ronkt ook lekker door, terwijl de bluegrass van Dierks Bentley op Senor ook erg smaakvol te noemen is. Het is dus zoeken naar de pareltjes en die verschillen per luisteraar. Of per luisterbeurt, want de magie van de liedjes is en blijft dat er steeds weer iets in te ontdekken valt. Of dat je vervolgens weer naar je platenkast rent om een andere versie van hetzelfde liedje op te zoeken, zodat Dylans werk er nog meer verdieping door krijgt. Het is daarom lastig om een algeheel oordeel te vellen. Muzikaal schiet deze verzamelaar zo veel kanten op, dat eenduidigheid ver te zoeken is. Terwijl de hand van de meester wel in ek nummer duidelijk voelbaar is. In die zin is Chimes Of Freedom: The Songs Of Bob Dylan boven alles een testament van zijn schrijverstalent. En doordat het alle kanten op stuft begin je daadwerkelijk te twijfelen of er wel één Dylan is… of was… Feit is, het maakt helemaal niet uit!

CD1:

1. Johnny Cash + The Avett Brothers – One Too Many Mornings
2. Raphael Saadiq – Leopard-Skin Pill-Box Hat
3. Patti Smith – Drifter’s Escape
4. Rise Against – Ballad of Hollis Brown
5. Tom Morello The Nightwatchman – Blind Willie McTell
6. Pete Townshend – Corrina, Corrina
7. Bettye LaVette – Most of the Time
8. Charlie Winston – This Wheel’s on Fire
9. Diana Krall – Simple Twist of Fate
10. Brett Dennen – You Ain’t Goin’ Nowhere
11. Mariachi El Bronx – Love Sick
12. Ziggy Marley – Blowin’ in the Wind
13. The Gaslight Anthem – Changing of the Guards
14. Silversun Pickups – Not Dark Yet
15. My Morning Jacket – You’re a Big Girl Now
16. The Airborne Toxic Event – Boots of Spanish Leather
17. Sting – Girl from the North Country
18. Mark Knopfler – Restless Farewell

CD2:

1. Queens Of The Stone Age – Outlaw Blues
2. Lenny Kravitz – Rainy Day Women #12 & 35
3. Steve Earle – One More Cup of Coffee (Valley Below)
4. Blake Mills – Heart of Mine
5. Miley Cyrus – You’re Gonna Make Me Lonesome When You Go
6. Billy Bragg – Lay Down Your Weary Tune
7. Elvis Costello – License to Kill
8. Angelique Kidjo – Lay, Lady, Lay
9. Natasha Bedingfield – Ring Them Bells
10. Jackson Browne – Love Minus Zero / No Limit
11. Joan Baez – Seven Curses [Live]
12. The Belle Brigade – No Time to Think
13. Sugarland – Tonight I’ll Be Staying Here with You [Live]
14. Jack’s Mannequin – Mr. Tambourine Man
15. Oren Lavie – 4th Time Around
16. Sussan Deyhim – All I Really Want to Do
17. Adele – Make You Feel My Love [Recorded Live at WXPN]

CD3:

1. K’naan – With God on Our Side
2. Ximena Sariñana – I Want You
3. Neil Finn – She Belongs to Me
4. Bryan Ferry – Bob Dylan’s Dream
5. Zee Avi – Tomorrow Is a Long Time
6. Carly Simon – Just Like a Woman
7. Flogging Molly – The Times They Are A-Changin’
8. Fistful Of Mercy – Buckets of Rain
9. Joe Perry – Man of Peace
10. Bad Religion – It’s All Over Now, Baby Blue
11. My Chemical Romance – Desolation Row [Live]
12. RedOne + Nabil Khayat – Knockin’ on Heaven’s Door
13. Paul Rodgers – Abandoned Love
14. Darren Criss (with Chuck Criss & Freelance Whales) – New Morning
15. Cage the Elephant – The Lonesome Death of Hattie Carroll
16. Band of Skulls – It Ain’t Me, Babe
17. Sinéad O’Connor – Property of Jesus
18. Ed Roland and The Sweet Tea Project – Shelter from the Storm
19. Ke$ha – Don’t Think Twice, It’s All Right
20. Kronos Quartet – Don’t Think Twice, It’s All Right

CD4

1. Maroon 5 – I Shall Be Released
2. Carolina Chocolate Drops – Political World
3. Seal – Like a Rolling Stone
4. Taj Mahal – Bob Dylan’s 115th Dream
5. Dierks Bentley – Senor (Tales of Yankee Power) [Live]
6. Mick Hucknall – One of Us Must Know (Sooner or Later)
7. Thea Gilmore – I’ll Remember You
8. State Radio – John Brown
9. Dave Matthews Band – All Along the Watchtower [Live]
10. Michael Franti – Subterranean Homesick Blues
11. We Are Augustines – Mama, You Been on My Mind
12. Lucinda Williams – Tryin’ to Get to Heaven
13. Kris Kristofferson – Quinn the Eskimo (The Mighty Quinn)
14. Eric Burdon – Gotta Serve Somebody
15. Evan Rachel Wood – I’d Have You Anytime
16. Marianne Faithfull – Baby Let Me Follow You Down [Live]
17. Pete Seeger – Forever Young

De muziek van groepen rond Kip Hanrahan heeft doorgaans een markante eigen signatuur van epische dimensies. Het zit hem in de bijzonder rijke, gelaagde compacte sound met open randen en de losheid daarvan.

Een speciale combinatie van heavy donkere percussie (altijd meerdere bassen, hier meteen vier bassisten naast drie drummers en vier percussionisten!) gecombineerd met lichte, hoge, bijna dromerige vocalen en uit de buurt overwaaiende koperklanken en rondzingende vibrafoons e.d.. De basgitaar van Steve Swallow klinkt bijna nergens zo goed als hier. Ritmische dichtheid, urgentie van de klanken en ambient vormen een beeldende eenheid. Mexico, Jamaica, Cuba, New Orleans, klanken uit de verschillende domeinen doemen op en mengen hier. En natuurlijk gaat het in de 18 stukken zoals bij goede muziek gebruikelijk om tegenstrijdige gevoelens – woede, politiek-sociale ellende, uitgelatenheid, geluk. Het begint al goed met de opener (met viool en fluitend!) Vida Sin Miel (van de Cubaans-Amerikaanse drummer Dafnis Prieto) en het opstuwende Gift (No Woman Knows) met over elkaar heen buitelende dan weer sliertende lijnen (een zelfgesprek). Opvallend is het opduiken van een stuk van Steve Lacy (No Baby) in twee versies. Hanrahan is terug bij zijn oude klasse met een line-up die bepaald niet mis is waar iedereen in dienst van het grotere verhaal staat. Zelfs met een eenzame solo zoals klarinettist Don Byron in No Baby.

Tracklisting At Home In Anger which could also be called imperfect, happily:

1. Vida Sin Miel
2. Gift (No Woman Knows)
3. Another Autumn Forms
4. Como en Vietnam 
5. No Baby(1)
6. The Savage Dawn In Her Glance (Music and Autobiography) 
7. Suenos da Vida Colonial
8. Kuduro of Assassins and Laughter 
9. Obviously Spring (Evora)
10. You Play With The Night With Your Fingertips 
11. Unfinished Dawn
12. At Home in the Night
13. War News From Inside the City 
14.  Shadow of the Unfinished Dawn
15. Unfinished Dusk
16. Clean Charm Amongst Evil 
17. Need
18. No Baby (2)

LantarenVenster en het Bimhuis halen Medeski Martin & Wood gezamenlijk naar Nederland voor twee unieke en verschillende concerten.

Op 2 mei geeft het trio in het Amsterdamse Muziekgebouw aan ’t IJ een akoestisch concert.

Het concert op 1 mei in LantarenVenster is de welbekende ‘elektrische’ variant.

De voorverkoop voor dit concert begint op 1 februari 2012 om 10:00 uur.

Bezetting:

• John Medeski: Hammond B3, keyboards
• Billy Martin: drums
• Chris Wood: bas

Met zijn geweldige nieuwe album Be Good vanaf 17 februari in de winkels en een tweetal Nederlandse concerten, rond de release van het album, zal de maand februari volop in het teken staan van Gregory Porter, de man die soul en jazz zo glorieus weet te versmelten.

Zoals zoveel artiesten kreeg Gregory Porter de liefde voor muziek thuis met de paplepel ingegoten. Zijn grote held in z’n jeugd was Nat King Cole, wiens stemgeluid Porter dan ook regelmatig voor de badkamerspiegel imiteerde. Toch leek het er lang op dat de in Los Angeles geboren bariton op een heel ander podium zou schitteren. Porter was als tiener namelijk een zeer getalenteerd American Football-speler, tot een slepende schouderblessure zijn sportcarrière dwarsboomde.

Gelukkig heeft Porter, die toen al in kleine jazzclubs optrad, altijd de connectie met de muziekwereld behouden en heeft hij nu op de bühne het succes waar hij als kind van droomde. Porter’s mooie stem is donker, warm en opzwepend tegelijk. Daarbij heeft de Amerikaan, die in 2010 zijn debuutalbum Water uitbracht, een technische perfecte zangstijl, die ergens zweeft tussen jazz en soul. Met zijn debuut wist hij reeds een publiek aan zich te binden. Met zijn nieuw te verschijnen fantastische album Be Good zal dat publiek uitzonderlijk gaan groeien.

• Donderdag 16 februari – Lantaren/Venster, Rotterdam
• Vrijdag 17 februari – Bitterzoet, Amsterdam
• (beide concerten zijn reeds lange tijd uitverkocht)

Soms komt er een debuutalbum uit dat je gelijk omver blaast. Finest Hour van het uit Leeds afkomstige Submotion Orchestra heeft die exacte verrassing die je hoopt als je muziek van een nieuwe band hoort.

De leden van de 7- koppige band vonden elkaar op de Leeds College of Music en startten Submotion Orchestra met het idee dat hun muziek niet duidelijk omlijnd zou moeten zijn. Met bandleden die allen een andere muzikale achtergrond en interesse hebben was dat ook de meest logische stap. Ze vonden elkaar in een mix van dubstep, jazz, soul, electronic, dub en fijne filmische sferen. Als instrumentale band begonnen werd de band uiteindelijke vervolmaakt toen zangeres Ruby Wood tot de band toetrad. Met wekelijkse optredens in de lokale Hulkaz Bar werd vervolgens de progressie van de band in volle vaart zicht en hoorbaar. In de winter van 2010/2011 en de lente van vorig jaar werd vervolgens het debuut Finest Hour opgenomen.

Finest Hour is een erg spannende collectie songs waarop de daadkracht van de band in opzwepende ritmes perfect samenvalt met de genialiteit van de instrumentalisten en de fijne en warme structuur van de songs. De filmische sfeer van de arrangementen, met vooral de klanken van de trompet van Simon Bobbie Beddoe als prachtige sfeerverrijker, de warme zang van Wood en de heerlijk rijke drumsound van Tommy Evans maken Submotion Orchestra tot een ware aanwinst binnen het muzieklandschap.

Gelijk met openingstrack Angels Eyes kun je in de sfeer proeven die de rest van Finest Hour herbergt. Met achtereenvolgend Backchat en Always wordt de structuur in songs van de band alleen maar meer zichtbaar. In een eerlijke wereld was Always trouwens overal al een dikke hit geweest…! All Yours is een absoluut hoogtepunt. Als een vrijwel akoestische song begonnen opent de song zich via een heerlijke trompetsolo naar een heerlijk apotheose. Geniale track! Pop ’n Chock is daarna dan weer een heerlijke instrumentale floorfiller met dikke beats en zeer vette bassen. Boven die beats uit bouwen de blazers een erg fijn jazzy feest.Het zeer sfeervolle Suffer Not wordt dan weer opgevolgd door het heerlijk stuwende Secrets. Met die dikke blazerssectie (hoor ik nu ska?) een track die live ook ongelooflijk zal gaan knallen. Ook het titelnummer, klassiek bij aanvang, is zo’n warme popsong die zich uitbouwt tot epische sferen. Het jazzy Perfection is de warme afsluiter van een indrukwekkend debuut dat zich na een keer luisteren volledig in je hoofd plant. Nadat Perfection in pracht wegsterft is er maar een ding mogelijk: Zo snel mogelijk die startknop weer indrukken!

Tracklisting Finest Hour:

1. Angel Eyes
2. Backchat
3. Always
4. Hymn For Him
5. All Yours
6. Pop And Lock
7. Suffer Not
8. Secrets
9. Finest Hour
10. Perfection

Dat Stacey Kent een van de meest interessante jazz zangeressen van deze tijd is wisten we al van haar prima albums. Ook live weet ze optimaal te overtuigen. Dreaner in Concert is daarvan het fijne bewijs.

Sinds ze in 1990 vanuit New Jersey naar Londen verkaste en een relatie kreeg met saxofonist Jon Tomlinson is haar carrière als een speer gegaan. Eerst vooral via de albums van Tomlinson en vandaar op eigen kracht. Haar albums werden in eerste instantie uitgebracht door het kleine maar lekker eigenwijze Candid. Met een contract bij Blue Note in Frankrijk in 2006 werd ze vervolgens wereldwijd als nieuwe jazzster omarmd. Het eerder zeer succesvolle samenwerkingsproject The Lyric werd door Blue Note een echte wereldhit en haar albums Breakfast on the Morning Train en het geheel Franse Reconte Moi waren echte bestsellers. Vooral op die laatste twee albums was haar liefde voor de bossa goed te horen. Haar warme stem en perfecte frasering van teksten vloeien dan ook perfect op de bossa klanken die ook haar jazzy songs zo bijzonder maken.

Dreamer in Concert is een registratie van een concert dat in mei van het vorige jaar in Le Cigale in Parijs werd opgenomen. Het bevat een fijne collectie songs uit de American Songbook zoals They Can’t Take That Away From Me en It Might As Well Be Spring. Bij zo vele anderen zouden deze songs saai en oubollig klinken maar Kent weet er met haar fraaie stem en een super spelend kwartet muzikanten steeds weer een nieuwe aanvulling aan te geven. Met een erg mooie versie van Tom Jobim’s Waters of March geeft ze nogmaals haar liefde voor de muziek van Brazilië weer. Ook twee nieuwe composities van Tomlinson verdienen een speciale vermelding. Voor het prachtige Postcard Lovers werd de tekst geschreven door de vermaarde Japanse, in Londen residerende, schrijver Kazuo Ishiguro (Remains Of The Day en Never Let Me Go). Hij schreef eerder voor Kent de bijzondere tekst voor de song The Ice Hotel van Breakfast On The Morning Train. Voor de andere prachtige nieuwe Tomlinson compositie O Comboio, werd de tekst geschreven door de Portugese poet Antonio Ladeira. Kent zingt deze tekst in vloeiend Portugees, of beter Braziliaans Portugees. Ongelooflijk hoe gemakkelijk ze songs smetteloos in een andere taal als haar moedertaal zingt.

Dit eerste Kent live album overtuigt en maakt eens te meer duidelijk dat ze maar heel snel en veel vaker naar Nederland moet komen. Ze zou ook hier een veel grotere ster moeten zijn als ze nu is. Dreamer in Concert is een prima visitekaartje van waar ze live toe in staat is. Kom maar op North Sea Jazz!

Tracklisting Dreamer in Concert:

1. It Might As Well Be Spring
2. Ces Petits Riens
3. Postcard Lovers
4. If I Were A Bell
5. Corcovado
6. Waters of March
7. The Best is Yet To Come
8. O Comboio
9. Dreamer
10. Breakfast On the Morning Tram
11. They Can’t Take That Away From Me
12. Samba Saravah
13. Jardin D’hiver

Hoe goed kan het jaar muzikaal beginnen? Het fantastische nieuwe album van het Britse Portico Quartet bewijst dat de band met recht de grote belofte is geworden, die ze op basis van hun eerste 2 albums genoemd werd.

Portico Quartet heeft een raar jaar achter de rug. Nadat de band met de albums Knee-deep in the North Sea (2007) en Isla (2009) een belangrijke en invloedrijke band werd die menig muziekgenre opnieuw definieerde, besloot bandlid van het eerste uur Nick Mulvey de band te verlaten en een eigen carrière te beginnen. Saxofonist Jack Wyllie, drummer Duncan Bellamy en bassist Milo Fitzpatrick besloten met z’n drieën verder te gaan en de reeds eerder ingeslagen elektronische weg verder te gaan ontdekken. De opvallende sound van de hang (een percussie-instrument dat bestaat uit twee op elkaar geplaatste sferische schalen van staal) die de sound van de band op de eerste twee albums flink bepaalde, werd met het vertrek van Mulvey verlaten en de band dook maximaal de muzikale diepte in. In Keir Vine, die naast toetsen en percussie ook de hang speelt, werd uiteindelijk de perfecte muzikant gevonden die binnen het nieuwe bandgeluid volledig op zijn plek is. Gedurende de lente en zomer van 2011 definieerden de mannen hun nieuw ontwikkelde muzikale sound en vond er vervolgens een enorme creatieve explosie plaats. Er werden uit meer dan 48 uur muziek 10 stukken gekozen om uit te werken tot de composities die nu op het derde album, simpelweg Portico Quartet genoemd, te vinden zijn.

Portico Quartet is het meesterwerk dat de band in zich heeft. Wat een fantastisch, wonderbaarlijk mooi album is het geworden. Alles wat muziek mooi en interessant maakt is op dit derde album te vinden. De warmte en spanning van openingstrack Window Seat geeft dat gelijk in alle pracht aan. Het daarop volgende Ruins, met een killerbassline die net zo hard binnenkomt als die van Brown Paper Bag van Roni Size zo’n 15 jaar terug, is nu al een klassieker. Wat zal deze tracks straks live los gaan! Het sfeerrijke Spinner en het heerlijk stuiterende Rubidium sluiten daar weer naadloos op aan. In deze eerste 4 tracks zet Portico Quartet de rijk geschakeerde sound uit die het nieuwe album zo adembenemend maakt. Door de band worden via briljant en spannende percussie, sfeerrijke soundscapes alle mogelijke muzikale genres tot een vloeiend geheel vergoten. Als Portico Quartet al als modern jazzkwartet gezien werd is die term met dit album zowel achterhaald als naïef.

Het sublieme Export To Hot Climates en naar Flying Lotus neigende Laker Boo geven dat in de fascinerende ruimtelijke productie nogmaals optimaal aan. Sleepless, met de zeer fraai zingende Armelia, is vervolgens de prachtige break die het album rust geeft. Het geweldige 4096 Colours en het fantastisch stuiterende City of Glass (in de stijl van Ruins met een powerfulle bassline) bouwen de spanning dan weer optimaal uit waarna met Trace, vol bizarre soundscapes, het album genadeloos wordt afgesloten.

Portico Quartet is een absoluut meesterwerk. Een album dat van grote invloed zal zijn op de muziek zoals die vanaf nu gemaakt zal gaan worden.

Tracklisting Portico Quartet:

1. Window Seat
2. Ruins
3. Spinner
4. Rubidium
5. Export To Hot Climates
6. Laker Boo
7. Steepless
8. 4096 Colours
9. City of Glass
10. Trace

Vanwege de immense drukte voor de ingang van Paradiso, in verband met het iets later te beginnen van het uitverkochte concert van Blaudzun in de bovenzaal (niet zo handig gepland), was de doorstroming moeizaam en kwamen we pas binnen toen fDeluxe al aan hun derde nummer, Sanctified, was begonnen. Van buiten pikten we nog net een vage echo mee van de oude klassieker High Fashion en eenmaal bij de garderobe aangekomen werd op de achtergrond hun nieuwe nummer Gaslight ingezet.

Hoewel de grote zaal van Paradiso niet uitverkocht was, was de stemming opperbest. fDeluxe deed er ook alles aan om het publiek voor zich te winnen. Dat lukte helaas slechts gedeeltelijk. De al bijna 48-jarige zangeres Susannah Melvoin (de tweelingzus van Lisa, van het bekende Prince-duo Wendy & Lisa) gooit al haar charmes in de strijd, Jellybean Johnson speelt nog altijd heerlijk gitaar (en drums) en mag een aantal keer fraai soleren en Eric Leeds is zelfs zo belangrijk dat we hem moeten zie als de belangrijkste schakel in fDeluxe. Met zijn geweldige, funky saxofoonspel heeft de band de grootste troef in handen. Uiteraard is ook zanger/gitarist Paul Peterson (St. Paul)van de partij. Hoewel zijn artistieke inbreng in de band van levensbelang is, is hij geen groot zanger en performer. Maar op enthousiasme en karakter komt hij een eind en weet hij zich in Paradiso redelijk staande te houden.

Van de nieuwe nummers zijn vooral het heerlijk loom groovende @8 en het lang uitgesponnen Drummers And Healers overtuigend. Eric Leeds kondigt op laatstgenoemd nummer de band aan en is dan naast de uitstekende gast-drummer op zoek naar ‘healers’. Nothing Compares 2 U klinkt een stuk minder urgent doch aangenaam. Ongetwijfeld zijn we verwend door Prince, die dit nummer live regelmatig een ongekende intensiteit meegaf, waardoor deze versie van fDeluxe in Paradiso verbleekt bij het werk van de grote, kleine meester.

Een leuke verrassing op de setlist was de inbreng van een tweetal Madhouse-nummers, de singles Ten en Six. Madhouse was ook weer een fraai concept van Prince, waarbij Eric Leeds het saxofoonwerk voor zijn rekening nam en Prince bijna alle andere instrumenten. De heerlijke jazzfunk van deze nummers gaat er in ieder geval in als koek bij het aanwezige publiek.

Met de nummers The Screams Of Passion en vooral de toegift Mutiny trakteert fDeluxe de fans tenslotte op wat funky vuurwerk. Al met al een zeer degelijk optreden dat zowel herinneringen oproept aan de vervlogen jaren tachtig als aangeeft hoe tijdloos funky sommige nummers na vele jaren nog immer zijn.

Setlist:

1. High Fashion
2. Gaslight
3. Sanctified
4. Over The Canyon
5. Nothing Compares 2 U
6. Ten
7. Six
8. Desire
9. River Run Dry
10. @8
11. Lover
12. Drummers And Healers
13. The Screams Of Passion
14. Mutiny

Met een geweldig nieuw album verwacht einde van de maand januari gaat 2012 zonder twijfel het jaar van Portico Quartet worden. Hun fabuleuze mix van electronica en jazz vond al een fijne weg op hun 2 voorgaande albums, maar komen tot een glorieus geheel op hun nieuwe album, simpelweg Portico Quartet gedoopt.

Met hun albums Knee-deep in the North Sea (2007) en Isla (2009), beiden verschenen op Peter Gabriels’ Real World label, lieten de mannen van Portico Quartet reeds een knappe combinatie horen van spannende electronica en jazz improvisatie en het leverde hen een flinke schare fans op. Met hun nieuwe album zullen dat er nog veel meer gaan worden. Zowel onder de fans van spannende jazz als liefhebbers van alternative en electronica. Portico Quartet is de ultieme crossover band in alle spannende facetten.