Het mag rustig een klein mirakel worden genoemd. Van Halen is erin geslaagd om de vierde dimensie te overstijgen zonder GH Wells-achtig vehikel. A Different Kind Of Truth is te vergelijken met een scene in de pixar film Ratatouille. In die film beleeft een zeer kritische restaurantcriticus een bijzonder moment. Een hap van een ratatouille maaltijd transporteert hem in een keer terug naar zijn jeugd, naar het moment dat zijn moeder zijn favoriete hapje op tafel zette. Van Halen bezorgt fans van hun muziek met A Different Kind Of Truth meer dan eens een Ratatouille moment.

Jarenlang werd er uitgekeken naar een reünie van Van Halen met zanger/showman David Lee Roth. In 1996 was er een kortstondige samenwerking die slechts twee nummers opleverde. Aan het begin van deze eeuw liep een tweede poging op niets uit, maar in 2007 was de hereniging eindelijk een feit. Een echte reünie werd het niet want bassist Michael Anthony was vervangen door Edward’s zoon Wolfgang. Na de zeer succesvolle tournee in 2007/2008 door de VS en Canada ging men aan de slag met een nieuw album dat door allerlei medische ellende lang op zich liet wachten. Begin februari verschijnt eindelijk het nieuwe album.

Vooraf waren er veel bedenkingen en was er kritiek van voormalig zanger Sammy Hagar. De twijfels werden veroorzaakt door leeftijd (28 jaar na 1984 zouden de broertjes Van Halen en Roth te oud zijn) levensstijl, gebrek aan creativiteit, Roth’s stem, de rol van de ontbrekende Anthony (zijn achtergrondvocalen zouden onmisbaar zijn voor het bandgeluid) en interne strubbelingen. De eerste single Tattoo viel enigszins tegen, maar wat blijkt? A Different Kind Of Truth is een klassieke Van Halen plaat geworden! Edward van Halen is bijzonder goed op dreef en soleert als vanouds, de drums van de altijd solide Alex van Halen klinken beter dan ooit, Roth heeft niet meer de kracht van dertig jaar geleden maar zingt veel beter dan verwacht en Wolfie blijkt een natuurtalent op de bas. De band heeft gekozen voor een mix van nieuw materiaal en bewerkingen van oude demo’s waardoor de plaat de sfeer ademt van classic Van Halen.

De plaat trapt af met de single Tattoo dat drijft op een stuwende riff die losjes is gebaseerd op de riff van de oude demo Down In Flames. De tekst is leuk, het dubbele refrein enigszins kinderachtig. De productie is krachtig en zuiver. She’s The Woman komt van de demo uit 1976 die de band destijds een platencontract opleverde. De swingende bas- en gitaarlijn zorgen voor een springerig ritme met een lekkere groove. Het resultaat is een lekkere mix van hardrock, funk en boogie-woogie. Het derde nummer heet You And Your Blues en is helemaal nieuw. Het ligt bijzonder goed in het gehoor en zal ongetwijfeld vaak op de radio te horen zijn. Roth zingt prima en ook de achtergrondvocalen zijn dik in orde. Op China Town wordt het gaspedaal flink ingedrukt en krijgen we een snel hardrocknummer met strakke riffs. Dit klinkt als Van Halen begin jaren tachtig. De solo is vingervlug en waarschijnlijk een van de snelste die Edward ooit speelde. Wat een energie. Het navolgende Blood & Fire zal een glimlach op veel gezichten toveren. Dat gitaargeluid is 1984 ten voeten uit en de compositie is vintage Van Halen. De compositie is gebaseerd op het instrumentale Ripley dat ooit te horen was in de film The Wild Life. Op Bullethead is het weer volle kracht vooruit. De originele versie dateert uit 1977 en nog steeds luistert het nummer lekker weg. As Is is een nieuw nummer waarvan de riff vorig jaar al te horen was in de serie Two And A Half Men (Two Burritos And A Root Beer Float). Het is een razende boogie-woogie met vingervlug gitaarspel en een kolossaal drumintro. Deze kraker bewijst eens te meer dat Van Halen muzikaal nog net zo goed is als in hun hoogtijdagen. Honeybabysweetiedoll begint met veel effecten en ontwikkelt zich tot de meest duistere track van het album. Het gitaargeweld is alomtegenwoordig en herinnert enigszins aan Act Like It Hurts dat nooit werd uitgebracht. Iedereen die een gladde, commerciële plaat verwachtte zal zich nu wel even achter de oren krabben. The Trouble With Never is een nieuw nummer met een leuke tekst waarin Roth terugkijkt op de jaren die achter ons liggen. Vader en zoon strooien scheutig met riffs en licks. De laatste vier nummers zijn een feest waarin de band helemaal los gaat en waarop fans van het oude werk extatisch zullen reageren. Outta Space is een bewerking van de oude demo Let’s Get Rockin’. Vermoedelijk het beste demonummer dat tot op heden niet was uitgebracht. Een geweldige rocker waar de energie vanaf spat. Wat een genot om dit met een goede productie te horen. Kippenvel! Stay Frosty is een volledig nieuw nummer dat qua opbouw sterk herinnert aan Ice Cream Man. Na een akoestisch begin explodeert de track. Het navolgende Big River is eigenlijk Big Trouble van de demo uit 1976. Een heerlijk nummer dat de pan uitswingt en bij menig trouwe fan voor tranen van vreugde zal zorgen. Het afsluitende Beats Workin’ is een bewerking Put Out the Lights en klinkt als Van Halen zoals Van Halen hoort te klinken.

De stoutste dromen van verstokte Van Halen fans zijn uitgekomen. Het legendarische Sixpack is uitgebreid tot de Sacred Seven. A Different Kind Of Truth lost de verwachtingen over een terugkeer van The Mighty Van Halen volledig in. Koning Edward kan na lange tijd zijn troon weer bestijgen en Roth zorgt voor een heerlijk nostalgische sfeer. De band levert een brok positieve energie af en zorgt voor vele uurtjes luisterplezier. Het bandgeluid roept associaties op met mooie meiden, lekker weer, strand, wilde feestjes, uitbundigheid en misschien zelfs wel losbandigheid. Hopelijk komt de band ditmaal wel naar Europa om deze glorieuze terugkeer ook op het podium te vieren.

PS

Laten we hopen dat dit niet het laatste Van Halen studio-album is. Dit smaakt naar meer en per slot van rekening zijn er nog zat onuitgebrachte juweeltjes uit de begindagen over zoals Eyes Of The Night, Babe Don’t Leave Me Alone, We Die Bold, 79th And Sunset en Young & Wild.

Tracklisting A Different Kind Of Truth

1. Tattoo
2. She’s The Woman
3. You And Your Blues
4. China Town
5. Blood And Fire
6. Bullethead
7. As Is
8. Honeybabysweetiedoll
9. The Trouble With Never
10. Outta Space
11. Stay Frosty
12. Big River
13. Beats Workin’

Metallica leverde in haar eerste decennium fantastische albums af waardoor de band uitgroeide tot de grootste metalband ter wereld. Hoewel de albums van de band in het tweede en derde decennium kwalitatief steeds minder interessant werden, bleef hun positie als populairste band in het genre fier overeind. Door al dat succes waande Metallica zich too big to fail. Welnu, zoals Lehman Brothers (bank) en Arthur Andersen (accountancy) hebben geleerd, is niemand te groot om te vallen. Voor de release van Lulu was er de gebruikelijke hoogmoed van Ulrich, Hetfield en zelfs Hammett. De samenwerking met Lou Reed resulteerde echter in een dramatisch slecht album en werd terecht een kritische en commerciële flop.

De recensies waren zo vernietigend dat de reputatie van Metallica een enorme deuk opliep. De voor Metallica-begrippen ronduit blamerende verkoopcijfers zorgden voor commotie in het Metallica kamp en forse verliezen bij de platenmaatschappij. Hoewel een nieuw album pas voor 2013 was gepland, wilde de band, het management en het label niet dat de kritiek een heel jaar lang op metalforums en in de media bleef doorsijpelen. Men had dringend iets nodig om het negatieve tij te keren. Tijdens de vier fantastische 30th Anniversary concerten in San Francisco werd het restmateriaal van de Death Magnetic sessies enthousiast ontvangen. De reacties op YouTube en vanuit de fanclub waren eveneens positief zodat de band een kans rook om de kritiek een halt toe te roepen. Er kwam een iTunes release en nu ook een fysieke CD met daarop vier nummers die Death Magnetic niet haalden. De nummers zijn naar verluidt ruwe mixen, maar klinken geluidstechnisch een stuk beter dan Death Magnetic dat ernstig te leiden had van het onnodig opgeschroefde loudnessniveau.

Hate Train staat bol van stevige repetitieve riffs en herinnert qua compositie aan het betere materiaal op Load. Een boos klinkende Hetfield is goed op dreef als zanger. Hammett daarentegen levert een matige solo af. Op Just A Bullet Away horen we de NWOBHM invloeden waar de band nog steeds trots op is. Het nummer kent een goede break en is beter dan diverse nummers die Death Magnetic wel haalden. De reden waarom Hell And Back het niet haalde is duidelijk; dit beukende midtempo nummer ligt teveel in het verlengde van Cyanide. De uitschieter staat aan het eind en heet Rebel Of Babylon. Dit is veruit de beste compositie en beter als vrijwel alle nummers op Death Magnetic. De riffs en tempoversnellingen herinneren aan Metallica ten tijde van het And Justice For All album. Zo horen we de band graag.

Het is duidelijk dat Beyond Magnetic veel vaker beluisterd zal worden dan de rommel op Lulu. Toch hangen we de vlag nog niet uit want Metallica is nog steeds een band die dynamiek en subtiliteit ontbeert. Bij Kirk Hammett lijkt de inspiratie volledig op, niet eenmaal gooit hij er een vlammende solo uit. Wat dat betreft zullen Hetfield en Ulrich zich tijdens die Anniversary shows zich nog wel eens achter de oren hebben gekrabd over hun keuze om Mustaine er destijds uit te flikkeren. Daarnaast hebben de nummers op de EP een speelduur rond de zeven minuten en dat is eigenlijk te lang. Metallica lijdt al tijden aan het waanidee dat een langere speelduur beter is. Een kwaal waaraan bijvoorbeeld ook Exodus, Machine Head en Iron Maiden lijden. De band had de schaar in de nummers moeten zetten waardoor ze beter en krachtiger waren geweest. Ulrich heeft de media al laten weten dat de nummers op het volgende album gemiddeld een stuk korter zullen zijn. Wat dat betreft is Lulu goed geweest, de band gaat eindelijk eens luisteren naar de kritiek. Beyond Magnetic is geen rehabilitatie na het Lulu debacle, maar wel een stap in de goede richting.

Riot verwierf eind jaren zeventig en begin jaren tachtig faam dankzij fantastische albums als Rock City (1977), Narita (1979) en vooral de klassieker Fire Down Under (1981). Na het vertrek van origineel zanger Guy Speranza, die in 2003 overleed aan kanker, raakte de band enigszins uit zicht, maar tot tweemaal toe maakte de band een sterke comeback. Eerst met de klapper Thundersteel en vorig jaar nog met het sterke Immortal Soul.

Reale’s overige bandleden meldden het volgende: “To friends and fans of Mark Reale and RIOT, we are deeply saddened to confirm that Mark has lost his battle with a lifelong illness. Your thoughts and prayers are appreciated by Mark’s family, friends, and bandmates at this difficult time.”

Brian Slagel, CEO van Metal Blade Records zei, “I was a huge fan of RIOT’s ‘Fire Down Under’ album and got to interview them for my fanzine. Great guys and I was lucky enough to finally reissue ‘Fire Down Under’ and the other early RIOT albums on Metal Blade. We signed the band for their second run, so to speak, and put out some records in the ’90s that did well, especially in Europe and Japan. It was a pleasure working with them and Mark was always a kind soul — an AMAZING player who really has a big time place in the history of metal. One of the really nice guys who put out some incredible stuff.”

Mark Reale werd 56 jaar.

In maart van dit jaar verschijnen deluxe edities van Fighting en Nightlife. Beide albums worden als dubbel cd uitgebracht en bevatten veel bonusmateriaal in de vorm van alternatieve versies en niet eerder uitgebrachte liedjes. Nightlife was het vierde album van Thin Lizzy dat oorspronkelijk in 1974 verscheen en de start markeerde van een roemruchte periode met gitaristen Scott Gorham en Brian Robertson. Bekendste liedjes zijn She Knows, Showdown, It’s Only Money en ‘Sha-la-la.

Tracklisting Nightlife:

CD 1
She Knows
Night Life
It’s Only Money
Still In Love With You
Frankie Carroll
Showdown
Banshee
Philomena
Sha-La-La
Dear Heart

CD 2
She Knows (BBC Session 3/10/1974)
Sha-La-La (BBC Session 3/10/1974)
It’s Only Money (BBC Session 3/10/1974)
Philomena (BBC Session 3/10/1974)
Dear Heart (BBC Session 23/10/1974)
Banshee (BBC Session 23/10/1974)
Showdown (Demos With Gary Moore)
Still In Love With You (Demos With Gary Moore)
It’s Only Money (Demos With Gary Moore)
Showdown (Unreleased Alternate Take)
Still In Love With You (Unreleased Alternate Take)

Fighting was het vijfde album van de band en stamt uit 1975. Thin Lizzy wordt in het algemeen gezien als het doorbraakalbum door de geslaagde mix van hard rock, folk, pop en R&B. Fighting was een stuk ruiger en harder dan voorganger Nightlife zowel qua muziek als tekst. Het album start met een cover van de Bob Seger klassieker Rosalie en bevat krakers als Suicide en Wild One. Ook Fighting is voorzien van niet eerder uitgebracht materiaal waarvan je sommige liedjes zoals Blues Boy al via YouTube kunt luisteren.

Tracklisting Fighting:

CD 1
Rosalie
For Those Who Love To Live
Suicide
Wild One
Fighting My Way Back
King’s Vengeance
Spirit Slips Away
Silver Dollar
Freedom Song
Ballad Of A Hard Man

CD 2
Half Caste (B Side Rosalie)
Rosalie (US Album Mix)
Half Caste (BBC Session 29/05/1975 )
Rosalie (BBC Session 29/05/1975)
Suicide (BBC Session 29/05/1975)
Ballad Of A Hard Man (Unreleased Alternate Take)
Try A Little Harder (Unreleased)
Fighting My Way Back (Unreleased Alternate Take)
Song For Jesse (Unreleased)
Leaving Town (Unreleased)
Blues Boy (Unreleased)
Leaving Town (Unreleased)
Spirit Slips Away (Unreleased Alternate Take)
Wild One (Unreleased Alternate Take)
Bryan’s Funky Fazer [Silver Dollar] (Unreleased)

Naast al die muziek die op cd verschijnt, kun je de huidige versie van de band ook op het podium gaan bekijken want op dinsdag 7 februari spelt de band in het Patronaat in Haarlem. De bezetting bestaat vandaag de dag uit originele bandleden gitarist Scott Gorham, drummer Brian Downey en toetsenist Darren Wharton aangevuld met gitarist Vivian Campbell (Def Leppard), bassist Marco Mendoza (ex Whitesnake) en voormalig zanger van The Almighty Ricky Warwick. Uiteraard is Thin Lizzy zonder wijlen Philip Lynott een andere band,maar met een arsenaal aan tijdloze rocksongs zijn de heren nog altijd in staat tot een zeer vermakelijke show.

Op 9 januari 1984 verscheen Van Halen’s legendarische 1984 album. De hits Jump, Panama en Hot For Teacher waren dat jaar (en diverse jaren erna) niet van de radio en MTV weg te denken. Het bleek het laatste studioalbum met de charismatische David Lee Roth achter de microfoon. Door het succes dat Van Halen had met zijn opvolger Sammy Hagar en de harde woorden over en weer leek een reünie uitgesloten. In 1996 leefde de hoop op toen de band samen met Roth op de MTV Awards verscheen, maar de samenwerking bleek slechts twee nummers te hebben opgeleverd die op een compilatie verschenen. De band ging in zee met Gary Cherone (Extreme) en Roth ging af door de achterdeur. Vele ontwikkelingen en geruchten later kwam het in 2007 toch tot een reünie met Roth. Helaas zonder origineel bassist Michael Anthony, maar met zoonlief Wolfgang Van Halen op bas. Na het slot van de tournee in 2008 is het wachten begonnen. En dat duurde lang. Tergend lang.

Er is nu eindelijk licht aan het eind van tunnel! Op 10 januari verschijnt de nieuwe single Tattoo en op 7 februari het nieuwe album dat naar verluidt A Different Kind of Truth heet. Het albumontwerp was tijdens de nieuwjaarsceremonie al op grote billboards op Times Square in New York te zien. Later deze week speelt de band in een kleine club in New York als opwarmertje voor de tour waarvan de data deze week bekend worden gemaakt. De voorverkoop start op 10 januari.

Voor de zwaar beproefde Van Halen fans kan 2012 niet beter beginnen. Hallelujah!

Tourdata

Feb. 18 – Louisville, KY @ KFC Yum! Center
Feb. 20 – Auburn Hills, MI – The Palace Of Auburn Hills
Feb. 22 – Indianapolis, IN – Bankers Life Fieldhouse
Feb. 24 – Chicago, IL – United Center
Feb. 28 – New York, NY – Madison Square Garden
Mar. 01 – New York, NY – Madison Square Garden
Mar. 03 – Uncasville, CT – Mohegan Arena
Mar. 05 – Philadelphia, PA – Wells Fargo Center
Mar. 09 – Buffalo, NY – First Niagara Center
Mar. 11 – Boston, MA – TD Garden
Mar. 15 – Montreal, QCBell Centre
Mar. 17 – Toronto, ON – Air Canada Centre
Mar. 21 – Ottawa, ON – Scotiabank Place
Mar. 24 – Atlantic City, NJ – Atlantic City Boardwalk Hall
Mar. 28 – Washington, DC – Verizon Center
Mar. 30 – Pittsburgh, PA – Consol Energy Center
Apr. 01 – Rosemont, IL – Allstate Arena
Apr. 10 – Sunrise, FL – BankAtlantic Center
Apr. 12 – Tampa, FL – Tampa Bay Times Forum
Apr. 14 – Orlando, FL – Amway Center
Apr. 16 – Jacksonville, FL – Jacksonville Veterans Mem. Arena
Apr. 19 – Atlanta, GA – Philips Arena
Apr. 21 – Greensboro, NC – Greensboro Coliseum Complex
Apr. 25 – Charlotte, NC – Time Warner Cable Arena
Apr. 27 – Nashville, TN – Bridgestone Arena
May 01 – Tulsa, OK – BOK Center
May 05 – Tacoma, WA – Tacoma Dome
May 07 – Vancouver, BC – Rogers Arena
May 09 – Calgary, AB – Scotiabank Saddledome
May 11 – Edmonton, AB – Rexall Place
May 17 – Winnipeg, MB – MTS Centre
May 19 – Saint Paul, MN – Xcel Energy Center
May 22 – Kansas City, MO – Sprint Center
May 24 – Denver, CO – Pepsi Center
May 27 – Las Vegas, NV – MGM Grand Garden Arena
Jun. 01 – Los Angeles, CA – Staples Center
Jun. 03 – Oakland, CA – Oracle Arena
Jun. 05 – San Jose, CA – HP Pavilion At San Jose
Jun. 12 – Anaheim, CA – Honda Center
Jun. 14 – San Diego, CA – Viejas Arena
Jun. 16 – Phoenix, AZ – US Airways Center
Jun. 20 – Dallas, TX – American Airlines Center
Jun. 22 – San Antonio, TX – AT&T Center
Jun. 24 – Houston, TX – Toyota Center
Jun. 26 – New Orleans, LA – New Orleans Arena

Nieuwe albums

De oude garde maakt zich op voor de release van hun laatste studioplaat en rondje over de aardbol. De reizende ziekenboeg van Aerosmith gaf eind 2011 concerten in Zuid-Amerika en Japan en dook vervolgens de studio van Joe Perry in om de opnamen van het nieuwe album af te maken. Niet alleen in Boston wordt gesleuteld aan een afscheidsplaat, in New York leggen de heren van Kiss de laatste hand aan Monster. De ooit voor een Gilette reclamestunt begeerde mannen van ZZ Top doen hun laatste studiokunstje in Texas. De grondleggers van het genre komen uit Birmingham en kondigden in november aan nog een afscheidsalbum op te gaan nemen. Voor het zover is gaan Iommi, Butler, Osbourne en Ward eerst nog even een paar miljoen via concerttickets ophalen. Rush volgde dezelfde formule. In 2011 werd getoerd om komend jaar Clockwork Angels op de markt te brengen. In ons eigen landje broedt Angus Young van AC/DC op melodietjes voor wat het laatste AC/DC album moet worden. Of die schijf in 2012 verschijnt, is echter zeer de vraag. Een plaat waar veel fans al 27 jaar op wachtten verscheen niet in 2011, maar als de signalen niet bedriegen wel in 2012. Edward, Alex en Wolfgang Van Halen hebben samen met David Lee Roth een opvolger van 1984 gemaakt. Naar verluidt klinkt het als `vintage Van Halen´. Op 7 februari horen we meer.

Gelukkig is het rock- en metalgenre al jaren niet meer afhankelijk van klassieke bands en maken hele hordes nieuwe bands zich op om de headlineplekken op festivals. Aangezien er gemiddeld zo´n 230 albums per maand (!) uitkomen, voert het wellicht wat ver om ellenlange lijstjes te publiceren, maar een paar namen pikken we er toch even uit.

Soundgarden - de band is al aangekondigd voor Pinkpop en diverse andere grote festivals in Europa. Zanger Chris Cornell zegt dat het nieuwe album verder gaat waar men bij Down On The Upside ophield. Het is geen geheim dat velen uitkijken naar de terugkeer van dit illustere gezelschap.

Slash – Zijn solodebuut was een groot succes mede dankzij de veelzijdigheid van de composities en de geslaagde gastvocalen van tal van rock- en popprominenten. Op de opvolger die in april moet verschijnen, zingt Myles Kennedy (Alter Bridge), de kei die ook bij de wereldtournee achter de microfoon stond.

Wolfmother – Het derde album wordt cruciaal. Breekt men door naar een groter publiek of weet het kwartet rondom Andrew Stockdale “slechts” clubs te vullen?

Testament – Voor liefhebbers van thrash genre was 2011 ronduit matig met teleurstellende output van o.a. Megadeth en Metallica. Hopelijk zorgt Dark Roots Of Earth voor glimlachende gezichten bij de headbangers.

Slayer – Jeff Hanneman, de belangrijkste componist van de band zat een jaar werkloos thuis als gevolg van een bijna fatale ziekte. Hij had dus tijd genoeg om tal van diabolische riffs en ritmes te verzinnen voor de opvolger van World Painted Blood.

Storm Corrosion – De frontmannen van Opeth en Porcupine Tree, Akerfeldt  en Wilson, hebben de handen ineengeslagen voor een nieuw project. Gezien de hoge kwaliteit van hun andere bands, zijn de verwachtingen voor dit project torenhoog.

Portnoy & Sykes – Voormalig Dream Theater drummer Mike Portnoy komt in 2012 met twee nieuwe bands op de proppen. Eerst is er Adrenaline Mob, maar na enkele tweets van Eddie Trunk over de samenwerking met voormalig Thin Lizzy, Whitesnake en Blue Murder gitarist John Sykes kijken we reikhalzend uit naar het resultaat van dit project. Het klinkt als Whitesnake’s 1987 en het debuut van Blue Murder, aldus Trunk. We zijn bij de les!

Shinedown – De vorige schijf Sound of Madness was een ongekend succes in de Verenigde Staten en werd ook in Europa goed ontvangen. Er is lang gewerkt aan een opvolger die ergens rond februari/maart moet verschijnen.

Riverside – Het Poolse kwartet staat voor ons gevoel aan de vooravond van een grote doorbraak. Al tien jaar bewijzen de heren het gat van Pink Floyd moeiteloos te kunnen vullen. Nu wordt het tijd dat al die Floyd liefhebbers eens verder kijken dan hun neus lang is. Iedereen die de Poolse helden al heeft ontdekt kan op zoek naar de soloprojecten van de zanger die onder de naam Lunatic Soul verschenen.

Tool – Het kwartet ligt al jaren op zijn gat. Zanger Keenan houdt zich naast druiven ook bezig met andere muzikale projecten, maar het wachten is toch tot Adam Jones de heren bij elkaar roept in de studio. Het is twijfelachtig of de opvolger van het toch tegenvallende 10,000 Days in 2012 verschijnt. Laten we hopen op een sterke terugkeer.

Concerten en festivals

Vorig jaar hielden we op deze plek nog een klaagzang over de teloorgang van het Nederlandse festivalcircuit. Dit jaar ziet het er beter uit. De organisatie van Fortarock legde al aantrekkelijke bands als Slayer, Machine Head, Meshuggah en Anthrax vast en de Zwarte Cross timmert ook aan een leuk programma. Dokk’ em Open Air strikte Arch Enemy, Death Angel en Hail Of Bullets voor een show in het noorden. Recentelijk werd bekend dat The Gathering daar een reünieshow zal geven. In het geruchtencircuit circuleert de terugkeer van Fields of Rock met Van Halen als headliner. De oplevering van de Ziggo Dome zal door de randstedelingen met gejuich begroet worden want afreizen naar het Gelredome behoort vanaf 2012 waarschijnlijk tot het verleden. Pearl Jam en Deep Purple staan al op de agenda van de nieuwe Amsterdamse concertzaal. Hopelijk komt ook Rammstein snel naar Amsterdam want de Rotterdamse Ahoy bleek weer eens veel te klein om aan alle belangstellenden een plek te bieden. Naar verwachting zullen veel klassieke rockbands (Aerosmith, Kiss etc.) ook een show in de Ziggo Dome verzorgen.

Nieuws

Vorig jaar deden we een rits voorspellingen waarvan de reünie van Black Sabbath een juiste bleek te zijn. Naast een paar rake predicties sloegen we echter net zo vaak de plank mis. Ook voor 2012 spelen we weer de rol van AEX gorilla. Hier onze te verwachten nieuwsberichten in 2012:

• Axl, Slash, Duff, Izzy en Steven komen toch bij elkaar voor de introductie in de Rock ‘n Roll Hall of Fame
• Na de show maken Axl en Slash elkaar weer uit voor rotte vis
• De nieuwe cd’s van Matchbox Twenty, Van Halen en Shinedown komen op de eerste plek binnen in de Billboard albumlijst
• Mötley Crüe houdt het voor gezien na hun rits optredens in Las Vegas
• Whitesnake kondigt haar afscheidstournee aan
• Glenn Hughes komt niet met Black Country Communion III, maar gaat solo aan de slag
• Enkele kleinere labels die zich specialiseren in AOR gaan op de fles
• Diverse metalbladen komen met een iPad versie van hun periodiekje
• The Hendrix family komt weer met een nieuwe rits ontdekte, niet eerder uitgebrachte opnamen van wijlen Jimi
• Een burgemeester op de Veluwe maakt zich ernstig zorgen over een show van The Devil´s Blood binnen de gemeentegrenzen
• De commotie op de Veluwe zorgt uiteindelijk voor de doorbraak van The Devil´s Blood
• Diezelfde burgemeester wordt later betrapt in een parenclub
• Er komt geen opvolger voor Lulu. Metallica distantieert zich medio 2012 van het project en geeft toe dat het een enorme mislukking was die kant noch wal raakt.
• Na Load, Reload, St. Anger en Lulu wordt Metallica voortaan altijd vergeleken met een limbodanser: de lat kan altijd lager
• Dave Mustaine verklaart desondanks graag een project met zijn oude kornuiten in Metallica te willen opnemen

Zanger David Coverdale bereikte dit jaar de respectabele leeftijd van zestig jaar. Om dat heugelijke feit enige luister bij te zetten, bracht EMI onlangs de indrukwekkende box set Box O’ Snakes uit. Deze prachtige box bevat alle albums die op dat label uitkwamen, drie additionele concertregistraties van het Reading Festival (1979 en 1980) en een optreden uit de Hammersmith Arena uit 1978, een poster, een DVD met videoclips, tv-optredens een compleet concert plus een loodzwaar boek met interviews, fotos en songteksten.

Trouble

Trouble was het eerste officiële Whitesnake album, nadat er eerder een EP was uitgebracht onder de naam Snakebite en enkele Coverdale soloplaten het licht hadden gezien. Het album werd ingespeeld door gitaristen Micky Moody en Bernie Marsden, bassist Neil Murray, drummer Duck Dowle en op keyboards Jon Lord. Whitesnake speelde eind jaren zeventig bluesy hardrock in het straatje van Deep Purple en voegde daar boogie-woogie invloeden aan toe. Variatie was in de jaren zeventig de norm en Trouble was geen uitzondering; van uptempo liedjes als Take Me With You en het Skynyrd achtige Free Flight tot meezingers als Lie Down en van klassieke hardrock in het titelnummer tot experimentele hoekige riffs in Day Tripper.

Live At Hammersmith

Het concert dat Whitesnake in november 1978 in de Londense Hammersmith gaf, verscheen ooit in Japan als liveplaat maar slechts gedeeltelijk in Europa op Live…In The Heart Of The City. Deze box herstelt die omissie zodat Whitesnake fans nu ook kunnen genieten van Deep Purple klassiekers als Might Just Take Your Life en Mistreated.

Love Hunter

Love Hunter uit 1979 was het tweede officiële Whitesnake album. De nummers op Love Hunter zijn in het algemeen beter dan op Trouble. Vooral het geweldige Walking In The Shadow Of The Blues en de ballade Help Me Thro The Day tonen aan dat de band een stijgende lijn te pakken had. Verder is variatie wederom troef, we horen up-tempo hardrock in Mean Business en kunnen uit volle borst meezingen met het swingende titelnummer. Het door piano begeleide We Wish You Well is sinds 1979 jarenlang de afsluiter van elk Whitesnake concert geweest.

Ready An’ Willing

Net als Rainbow en Gillan, de andere twee bands die uit Deep Purple ontsproten, bleek Whitesnake een draaideur voor muzikanten. De enige constante factor was en is zanger David Coverdale. Voor de opnamen van Ready An’  Willing moest drummer Dowle het veld ruimen om plaats te maken voor Purple trommelaar Ian Paice. Ready An Willing werd oorspronkelijk uitgebracht in 1980 en is tot de dag van vandaag de beste klassieke Whitesnake plaat. Natuurlijk was 1987 een stuk harder en verkocht stukken beter, maar die plaat had weinig tot niets met de originele Whitesnake te maken. Wat maakt Ready An’ Willing beter dan zijn voorgangers of latere platen Saints And Sinners en Slide It In? De composities natuurlijk! Niet voor niets zijn zoveel nummers uitgegroeid tot klassiekers, neem bijvoorbeeld Ain’t Gonna Cry No More of Fool For Your Loving, maar ook Love Man, Sweet Talker, het titelnummer, het sfeervolle Carry Your Load en het gevoelige Blindman staan ook vandaag nog als een huis.

Live… In The Heart Of The City

Live… In The Heart Of The City katapulteerde Whitesnake in 1980 naar de eredivisie van de hardrock, net als Alive dat voor Kiss had gedaan en Live & Dangerous voor Thin Lizzy. Er is echter een belangrijk verschil tussen dit album en andere klassieke live albums. Live… In The Heart Of The City bestaat namelijk uit twee verschillende concerten uit 1978 en 1980. Coverdale zingt fantastisch, gitaristen Moody en Marsden zijn lekker op dreef en Jon Lord pingelt heerlijk mee op zijn orgel en piano. De presentatie van Coverdale is in 30 jaar overigens niet veranderd: “Heres a song for ya”. Wel veranderd is het geluid van de ritmesectie. De basloopjes van Neil Murray en de drumpartijen van Paice komen op deze versie veel beter tot hun recht. Tijdens de opnames was Whitesnake nog echt bluesy, terwijl men op het later uitgebrachte Live…In The Shadow Of The Blues als een Amerikaanse turbo rockband klinkt. Voor mensen die de band een beetje kennen leest de setlist als een best of compilatie (tot die tijd).

Come An’ Get It

Op Come An’ Get It spelen warempel dezelfde muzikanten als op de vorige studioplaat: gitaristen Micky Moody en Bernie Marsden, bassist Neil Murray, drummer Ian Paice en op keyboards/orgel Jon Lord. Deze geremasterde versie klinkt een stuk frisser en meer helder en dan het origineel, al valt op dat ook deze keer relatief weinig bas te horen is. Het openingsnummer, tevens titeltrack laat een vertrouwd Whitesnake geluid horen: bluesy hardrock met een refrein dat na één keer luisteren al mee te zingen is. Na het uptempo Hot Stuff krijgen we de klassieker Don’t Break My Heart Again, een nummer dat op de dag van vandaag deel uitmaakt van de liveset van de band. Lonely Days, Lonely Nights is Whitesnake op zijn best; door de korte gitaarloopjes van Moody en Marsden krijgt het slepende nummer net dat beetje extra. Na het slappe Wine, Women An’ Song krijgen we het goede en afwisselende Child Of Babylon dat echter direct wordt gevolg door het slappe Would I Lie To You. De laatste drie nummers zijn gelukkig een stuk beter waarbij opvalt dat Girl toch behoorlijk is geïnspireerd door de springerige ritmes die we zo goed kennen van Aerosmith uit de jaren zeventig.

Saints and Sinners

Op Saints And Sinners speelden weliswaar grotendeels dezelfde namen als op Come An’ Get It, maar op de hoes en in het boekje zien we drie nieuwe gezichten. Gitarist Bernie Marsden heeft het veld moeten ruimen voor Mel Galley, Colin Hodgkinson heeft bassist Neil Murray vervangen en op de drumkruk zit Cozy Powell in plaats van Ian Paice. Gebleven van de vorige keer zijn keyboards/orgel speler Jon Lord en gitarist Micky Moody. Het openingsnummer Young Blood is een stevige stamper met een weinig memorabele melodie. Het navolgende Rough An Ready is Whitesnake ten voeten uit; bluesy hardrock met een aanstekelijk refrein. Bloody Luxury is veel te simpel en mag rustig opvulling genoemd worden. Victim of Love en de klassieker Crying In The Rain zijn gelukkig veel beter. Laatstgenoemde verscheen ook op 1987 en werd toen een wereldhit. Op deze versie speelt Bernie Marsden de solo en die is meer bluesy dan het geweld van Sykes op de latere versie. Voor het volgende nummer Here I Go Again geldt eigenlijk hetzelfde. In de originele versie is er een grote rol voor het orgel van Jon Lord, op de latere versie is geen velden of wegen een orgel te bekennen. Love An’ Affection volgt het boogie woogie recept dat we op eerdere Whitesnake platen tegenkwamen. Rock An Roll Angels drijft op een pianomelodie en bevat weinig noemenswaardig. Dancing Girls en het titelnummer zijn een stuk steviger en klinken zelfs vandaag de dag nog redelijk fris.

Live At Reading Rock 1979

In 1979 was Whitesnake op de poster nog geen headliner op het Reading festival, maar speelde men voor Peter Gabriel. Op de dag zelf werd de volgorde gewijzigd en werd Whitesnake alsnog headliner. De setlist bestond voornamelijk uit materiaal van Trouble, Love Hunter, de Snakebite EP en Deep Purple krakers. Vooral de combinatie van Mistreated en Soldier of Fortune en het tamelijk obscure Belgian Tom´s Hat Trick zijn leuk om eens te horen. Het was een typische jaren zeventig show met een drumsolo en wat instrumentale passages die niet altijd even boeiend zijn. De opname is uitstekend geconserveerd en klinkt prima.

Live At Reading Rock 1980

Een jaar later was Whitesnake ook op de poster headliner dankzij het success van Ready An´ Willing en de single Fool For Your Loving. De band is beter op dreef dan een jaar eerder en speelt grotendeels dezelfde setlist. Vanaf 1980 werd Whitesnake gezien als een `grote´ band in het hardrockgenre en behield die status tot vandaag de dag. Dankzij de BBC kunnen we ook dit keer weer genieten van een goede geluidskwaliteit.

7″ Single

De Snakebite EP is als witte vinyl single toegevoegd en daar moeten de fans blij mee zijn, want op die schijf staat een van de grootste Whitesnake klassiekers ooit: Ain’t No Love In The Heart Of The City. Vier liedjes op een 7 inch single. Dat zag je vroeger al weinig, laat staan in 2011.

DVD

De DVD bevat videoclips die tussen 1978 en 1982 zijn gemaakt, een paar televisieoptredens uit diezelfde periode en een concert dat werd opgenomen in Washington in 1980. Zoals wel vaker met oude opnamen werken de danspasjes, kleding en presentatie meer dan eens op de lachspieren. Vooral de feestmutsjes in het publiek van Top of the Pops en de bewegingen van gitarist Micky Moody zijn hilarisch. De kwaliteit van de beelden van de clips en tv optredens is redelijk goed, de kwaliteit van het concert is helaas een stuk slechter. De tands des tijds heeft hier duidelijk zijn werk gedaan. Door het geringe aantal camera´s en de vaak onscherpe beelden is dit meer een historisch document dan een avondje kijkgenot.

Box O’ Snakes is een allesomvattende box die garant staat voor veel uurtjes luisterplezier en een overvloed aan informatie over het reilen en zeilen van Coverdale en co. De uitvoering is dusdanig fraai dat de box niet mag ontbreken in de collectie van elke zichzelf respecterende Whitesnake fan.

Deze recensie verscheen eerder op www.lordsofmetal.nl

De nieuwe tournee start in maart in Melbourne (Australië). Daarvoor zal de band in december 2011 nog een aantal concerten geven in het thuisland.

Voor hen die niet zo lang op nieuwe muziek willen wachten is er Cheap Sunglasses dat Wolfmother opnam voor het onlangs verschenen ZZ Top tribute album A Tribute From Friends.

Vandaag werd bekend dat Van Halen heeft getekend bij Interscope Records in Los Angeles. Er werd bevestigd dat het album 100 % gereed is dat de releasedatum door de band zelf bekend zal worden gemaakt tijdens de nominaties van de Grammy’s op 30 november a.s. (live te volgen op CBS voor hen met een schotelantenne). Vermoedelijk worden op die dag ook de tourplannen uiteengezet.

The return of the mighty VAN HALEN is near!

Black Sabbath zal naar verwachting bekend maken dat ze headliner zijn op diverse festivals zoals Sweden Rock, Graspop (België), Hellfest (Frankrijk) en Ozzfest (Verenigde Staten). Over het nieuwe album (titel, release datum, producer) is nog niets bekend. We zijn benieuwd wat de grondleggers van de heavy metal beweging vrijdag te melden hebben.