Aan het einde van 1979 kwam er regelmatig een opvallend lied langs op de radio. Een song waarin ernstige zang van volwassenen werd afgewisseld met een kinderkoor. Op tv ging het nummer vergezeld van een indrukwekkende, bijna angstaanjagende clip. Een animatiefilmpje vol intimiderende beelden, dat net zoveel indruk op me maakte als de clip bij Eve Of The War van Jeff Wayne een jaar eerder had gedaan.

Het ging om Another Brick In The Wall van Pink Floyd. Pink Floyd, het was geen nieuwe band, maar wat ze eerder hadden gedaan was mij onbekend. Hun muziek en beelden stonden in ieder geval haaks op de belegen hits van de Kelly Family en Julio Iglesias. En de groep bleef ook een flink eind van net doorgebroken bands als The Police en Madness verwijderd.

In het begin van de jaren tachtig kwam ik de witte, geblokte uitklaphoes van The Wall regelmatig tegen in winkels en in de platenkast bij familie maar verder hoorde ik niet veel meer van Pink Floyd. Maar ineens, in 1984, dook er een leuk nummer op, een nummer van een oude rot zo te horen: 5.01 AM (The Pros And Cons Of Hitchhiking). Het was Roger Waters, van Pink Floyd. Of was het voorheen van Pink Floyd? Ook hier weer een opvallende clip en dito artwork, al waren de beelden beduidend minder interessant dan die van The Wall.

Weer hoorde ik vervolgens jaren niets van Pink Floyd. Tot 1987. Ineens dook er in advertenties (en in de ECI-gids) een opvallende cd-hoes op. Een hoes met daarop tientallen bedden. Het ging om de nieuwe plaat van Pink Floyd. Ineens was de band weer volop in het nieuws en dat was te danken aan het album A Momentary Lapse Of Reason. Pink Floyd zou prominent aanwezig blijven in de media eind jaren tachtig.

Januari 1990 was het toch wel eens tijd om een album van Pink Floyd aan te schaffen. De band had in de jaren ervoor drie keer in Nederland gespeeld: twee maal in de Kuip (1988) en eenmaal in Nijmegen (1989). Het concert in Venetië werd in juli 1989 op tv uitgezonden. De optredens van Pink Floyd bleken nog steeds gigantische spektakels. En een stad als Venetië sprak natuurlijk extra tot de verbeelding. Alle reden om Delicate Sound Of Thunder aan te schaffen, de live-elpee met opnamen uit New York, augustus 1988. Een plaat met opvallend artwork; een man behangen met gloeilampen. Interessant! Maf! Vervolgens ook maar een tour-shirt gekocht. Nederlands bleef een lastige taal kennelijk, want de rugprint van het shirt bevatte een pracht van een spelfout: Nyjmegen.

Hoe dan ook, Delicate Sound Of Thunder was een goede live-plaat waarop je bij vlagen lekker uit je dak kon gaan of prima kon wegtrippen. Vergeleken met oude nummers als Shine On You Crazy Diamond en One Of These Days waren de nieuwere tracks echter vrij log en weinig opzienbarend, hoewel het lekker zweven was op Learning To Fly en de gitaar van Sorrow monumentaal klonk. Al met al heb ik deze plaat, de eerste Pink Floyd-elpee in mijn collectie, toch grijsgedraaid.

Het hek was van de dam en in de jaren hierna heb ik mij regelmatig ondergedompeld in een Pink Floyd-bad. Hoewel ik nooit blind al hun werk heb omarmd, wist de groep op elk album wel met boeiende muziek en unieke sfeerscheppingen te komen. Pink Floyd kon je op reis nemen, op reis naar verre oorden, naar de stratosfeer en naar het onderbewuste. En ook de waanzin, de gekte lag altijd op de loer. Dat gaf de muziek, die soms verleidelijk en zoet kon zijn, een zekere onderstroom. Pink Floyd was erin geslaagd een eigen universum van memorabele muziek te scheppen. Muziek die eigenlijk niet te bestempelen viel; progrock was een te gemakkelijke benaming, psychedelica dekte de lading slechts den ten dele en termen als rock, blues of pop schoten ook tekort.

Het lange Echoes uit 1971 was ideaal nachtelijk luistervoer na een avond stappen. Dark Side Of The Moon combineerde futuristische muziek (On The Run) met de schoonheid van Great Gig In The Sky. Wat moest de radio toch altijd met Money? Er stonden zat betere nummers op deze soms zoetgevooisde en soms ronduit verontrustende plaat. Ook Atom Heart Mother was zo’n vreemd werkstuk dat bleef intrigeren; bij vlagen orkestraal, dan weer folky. Maar met een flinke dosis experimenteerzucht en gekte. En dat laatste gold zeker voor het debuutalbum Piper At The Gates Of Dawn, grotendeels ontsproten aan het brein van Syd Barrett. Om maar te zwijgen over de pretentieuze maar oh zo verslavende beelden van Pink Floyd in Pompeï, een vooruitstrevende, invloedrijke filmregistratie. Andere werelden, andere tijdperken ontvouwden zich voor je ogen.

Obscured By Clouds was een van de eerste cd’s die zijn weg naar mijn platenkast vond. Voorheen was het toch vooral vinyl dat de klok sloeg. Een gevarieerde soundtrack die zich niet kon meten met bovengenoemde werken, maar die boeiend genoeg was om mijn belangstelling voor Pink Floyd levend te houden. Wat dat laatste betrof deed ook Animals goed werk, want die donkere plaat, uitgebracht aan het begin van 1977, voordat The Clash en de Sex Pistols een nieuw tijdperk inluidden, bleek verrassend sterk. Een consistent, misantropisch album met het indrukwekkende Dogs als mijlpaal. Muziek, teksten en artwork balden zich samen tot een onontkoombaar statement.

In 1994 riep Pink Floyd zijn in het verleden zwelgende volgelingen tot de orde: er kwam een nieuw album aan. Gezien het muzikaal veilige en weinig prikkelende vorige album – inmiddels ook alweer 7 jaar oud – verwachtte ik er niet zo veel van. Niet dat het veel uitmaakte, ik associeerde Pink Floyd vooral met de periode 1967-1977. Dat zou toch nooit veranderen. The Division Bell heb ik nooit gekocht. Een kopie op cassette via een vriend deed mij niet naar de winkel spoeden, een paar mooie momenten zoals Marooned en High Hopes daargelaten. De hoes met de twee sculpturen – traditiegetrouw kwam het artwork weer van Storm Thorgerson – was daarentegen weer vintage Pink Floyd.

Interessanter was de aankondiging van concerten in De Kuip in september van 1994. Hup, kaartje gekocht en met een groep vrienden ernaartoe. Eindelijk, na al die jaren konden we Pink Floyd in levende lijve aanschouwen. Een enkeling was al in 1988 (Rotterdam) of 1989 (Nijmegen) geweest  maar voor de meesten was dit toch de eerste keer.  En we stonden lekker op het veld, ideaal. De beste plek om alles lekker over je heen te laten komen en dat gebeurde dan ook: de lichtshow natuurlijk, het vliegtuigje dat over het veld scheerde en de enorme glitterbol die ineens omhoogkwam op het veld.

Eerst de effecten, dan de muziek; zo werkt mijn geheugen nog steeds als het om dit concert gaat. Muzikaal was het mooi, maar stiekem had ik op een paar stekelige verrassingen gehoopt. David Gilmour maakte zelfs nog een foutje. Geen groot probleem natuurlijk, maar in een state-of-the-art rockshow van Pink Floyd net even opvallender. Als gastheer was Gilmour onberispelijk: ieder applaus werd beantwoord met een beleefd: “Thank you very much indeed”.

En dat is dan ook waarmee ik graag afsluit, terugkijkend op al die bijzondere luisterervaringen dankzij Pink Floyd: thank you very much indeed.

Wat doe je als band als je twee gewaardeerde albums met fijnbesnaarde pop hebt afgeleverd? Wat doe je als je tweede album alom bejubeld werd in Nederland en plotseling ook Frankrijk, België en Duitsland wenkten? Ga je dan op de oude voet verder of sla je geheel nieuwe wegen in? Of doe je iets daartussenin? Moss lijkt voor het laatste te hebben gekozen en dat is wellicht de beste oplossing.

Ornaments is een plaat die wat minder upfront klinkt; Moss komt wat afstandelijker over en speelt meer met elektronica en diepte. Dit leidt tot een wat donkerder album dat echter vrijwel nergens zwaar wordt. Met de niet bijzonder opvallende single What You Want blijft Moss nog dicht bij huis en ook de eerste tracks op Ornaments zullen niet veel mensen bevreemden: de subtiele ritmiek, de lichte popsound van opener I Am Human is herkenbaar en het opvolgende Spellbound, met zijn Bonanza-ritme en pittige gitaren voelt ook lekker vertrouwd, al is het toch best een opvallend nummer.

Hierna serveert Moss een wat ander geluid en weet de band een aantal malen met prachtige composities te komen. Een ingetogen drumcomputer draagt de lichte drones en de melancholie van Tiny Love, een nummer dat een indrukwekkende, dromerige break kent. Ook het korte Everything Died In Your Heart is een staaltje geluidsmagie in een popjasje. Op andere momenten lijkt Moss inspiratie te putten uit de new wave: het sfeerrijke Give Love To The Ones You Love is een track die Interpol best zou willen coveren.

The Hunter en Ornament neigen naar elektropop, maar in handen van Moss worden dit toch weer tracks die zich niet zo gemakkelijk in een hokje laten duwen: ten eerste roept de zang van Marien Dorleijn nog steeds herinneringen op aan klassieke west coast, surf en psychedelica. Ten tweede lardeert Moss ook de ‘elektronische’ nummers steevast met smakelijk gitaarwerk. Ornament is overigens een van de meest experimentele albumtracks die Moss ooit heeft gemaakt; een elektropopsong die zich ontpopt als een duistere en hypnotiserende soundtrack. Hier roept de band langzaam maar zeker bijna apocalyptische sferen op. Dat zagen we niet aankomen!

Moss laat op Ornaments horen dat het goed mogelijk is om met een vernieuwd geluid te komen zonder de eigen identiteit te verloochenen en zonder aan kwaliteit in te boeten. Geen radicale veranderingen dus. Dat is eerder verstandig dan laf. Moss blijft in eerste plaats een vocale popband en de zang van Marien Dorleijn gaat niet zo maar samen met knisperende elektronica of zware metalen. Wat dit betreft is Ornaments dan ook een goed voorbeeld van hoe je je als band kunt blijven vernieuwen.

Tracklisting Ornaments:

1. I Am Human
2. Spellbound
3. Tiny Love
4. Almost A Year
5. Give Love To the Ones You Love
6. Everything Died In Your Heart
7. The Hunter
8. What You Want
9. A Real Hero Dies In the End
10. Good People
11. Ornament

Het hoesje is mierzoet en nodigt niet direct uit tot luisteren. Echter, God Is My Bike blijkt te zijn uitgebracht door het Belgische label Crammed Discs. Was dat niet het label van artistieke, interessante new wave-acts als Tuxedomoon en Minimal Compact? Toch maar even luisteren.

Het album werd alweer in de herfst van 2011 uitgebracht maar lijkt pas dit jaar op grotere schaal te worden ontdekt.  Zoals het artwork al deed vermoeden brengt Maïa Vidal intieme, veelal kleine muziek. De songs roepen soms beelden op van speeldozen, kinderkamers en vooroorlogse kermissen. Er is echter meer aan de hand: als we de teksten tot ons nemen, horen we een vrouw die soms worstelt met haar leven als ‘volwassene’ en met twijfels te kampen heeft. Titels als The Waltz Of The Tick Tock Of Time en The Alphabet Of My Phobias spreken boekdelen.

God Is My Bike ontleent een deel van zijn charme aan de internationale achtergrond van Vidal. Ze is dan wel Amerikaans, haar wortels liggen in Frankrijk en Japan. Bovendien studeerde ze in Montréal en verblijft ze regelmatig in Parijs. Haar songs zijn vooral Engelstalig maar er komen ook Franse en Spaanse teksten voorbij.

Maïa Vidal maakt indruk met de titeltrack God Is My Bike waarin speelgoedinstrumenten en viool voor een aparte sfeer zorgen. De accordeonwalsjes Jaula Dorada en I’ll Sail All Night geven kleur aan het album. Vidal zet haar stem op verschillende wijzen in en de trompet is een smaakvol detail. Soms klinkt Vidal wat poppier zoals op Follow Me of Le Tango De La Femme Abandonnée. Het zijn hier toch weer de kleinigheden, zoals minuscule handclaps of een jazzy gitaar, die deze songs een speciaal tintje geven.

Hoewel Maïa Vidal gaandeweg het album wat minder geïnspireerd overkomt, weet ze al met al toch te overtuigen met dit bijzondere en gedetailleerde werkstuk, een rustgevend album dat doet onthaasten. Een plaat die onschuldig klinkt maar door een aantal eerlijke songteksten aan diepgang wint.

Tracklisting God Is My Bike:

1. The Waltz of the Tick Tock of Time
2. The Alphabet of My Phobias
3. God is My Bike
4. La Jaula Dorada
5. Follow Me
6. Le Tango De La Femme Abandonnée
7. Love Song
8. Poetry
9. I’ll Sail All Night
10. It’s Quite Alright
11. Je Suis Tranquille
12. The Waltz

Echo & The Bunnymen trad begin jaren tachtig regelmatig op in een militaire camouflage-setting en de netten op het podium van Paradiso verwijzen ondubbelzinnig naar de eerste tournees van de groep. Het kerkelijk gezang sterft weg, het podium is rokerig en donker en we ontwaren de silhouetten van de band. Zoals te verwachten is Going Up het eerste nummer. Hoewel relatief beheerst, blijkt de muziek krachtiger dan verwacht, niet in het minst door het goede geluid. Het zou weleens een mooie avond kunnen worden.

Gitarist Will Sergeant eist al snel een belangrijke rol op. Geconcentreerd en toegewijd legt hij de ene na de andere mooie partij neer, gebruikmakend van een ruim assortiment aan gitaren. Hij verschuilt zich niet achter distortion en powerakkoorden maar tilt de muziek met zijn verfijnde spel naar hogere sferen. Zanger Ian McCulloch is die andere overgebleven pilaar in het muzikale monument Echo & The Bunnymen. Hij blijft de gehele avond in duisternis gehuld. Zijn silhouet oogt verwilderd maar de stem is er nog steeds: krachtig en gloedvol. McCulloch kan het zich permitteren om de gehele avond geen enkele spot op zich gericht te hebben.

De zes man op het podium grijpen het publiek, dat natuurlijk voor een groot deel uit veertigplussers bestaat, meer en meer bij de lurven. Het geluid is mooi, de muziek krachtig. Een flink aantal nummers krijgen vanavond een bijna ultieme live-vertolking. Echo & The Bunnymen trad regelmatig op na de reünie van 1997 maar de band klinkt vanavond zo overtuigend dat het woord ‘verzadiging’ direct begraven kan worden.

Het debuutalbum Crocodiles komt in zijn geheel voorbij. De stroboscoop en de stevige drums maken van All That Jazz een hoogtepunt. De band speelt zoals verwacht weer een mooie versie van Rescue en vermengt het altijd boeiende Villiers Terrace met Roadhouse Blues van The Doors. Het publiek wordt steeds enthousiaster en het heftige titelnummer Crocodiles gooit olie op het vuur. Happy Death Men mag later de eerste set van de avond op indringende wijze afsluiten.

Kerkklokken kondigen een minuut of tien later de terugkeer van de Bunnymen aan. Het is tijd voor Heaven Up Here, de spannende plaat die de reputatie van de band in 1981 verder kracht bijzette. De band komt geladen terug en stijgt tot grote hoogten. Show Of Strength, All My Colours (Zimbo) en A Promise blijven erg mooi, maar Over The Wall is een onverbiddelijk hoogtepunt; dreigend en zinderend. Hier spreken de instrumenten vol overtuiging, in een drama vol dynamiek.

De laatste tracks van Heaven Up Here komen niet aan bod. Waarom, dat is onduidelijk want het publiek was er ongetwijfeld in meegegaan. Zodoende blijft men verstoken van een mooie song als Turquoise Days. De toegiften zijn voorspelbaar maar daarom niet minder welkom en genietbaar: The Killing Moon, The Cutter en – als tweede toegift – Nothing Lasts Forever en Lips Like Sugar, de laatste in een uitgerekte versie. Hoewel de spanning in de zaal inmiddels wat is verminderd, blijft de sfeer uitstekend. De vier toegiften laten horen dat Echo & The Bunnymen een flink aantal klasse-singles heeft uitgebracht, ook na 1981. Songs met een eigen geluid en een bij vlagen betoverende sfeer.

Het was vanavond natuurlijk de muziek uit de beginjaren van de band die heerste. Primitieve kracht en muzikale verfijning. Gebundeld tot het unieke geluid van Echo & The Bunnymen.

Op 26 januari speelt Lefties Soul Connection op het International Film Festival Rotterdam, tijdens de VPRO Filmnacht. Eind vorig jaar kwam het derde album van de band uit: One Punch Pete.  De hoogste tijd om deze plaat nog even de welverdiende aandacht te geven.

Het eerste dat opvalt bij beluistering is het voor Lefties Soul Connection-begrippen vocale karakter van het album. Muzikaal gezien worden we wederom getrakteerd op een lekker scala aan soul- en funkgrooves gelardeerd met flinke doses Hammond-orgel. Met de variatie en spanningsboog – voorheen soms een aandachtspuntje – zit het aardig snor op One Punch Pete. Dat is te danken aan de variaties in tempo maar vooral aan de afwisseling tussen instrumentaal en vocaal.

De Amerikaanse zangeres Michelle David, die in Nederland reeds haar sporen verdiende met diverse muzikale producties, kun je om een boodschap sturen. De opruiende openingstrack Shake It Up, Burn It Loose trapt de deur overtuigend open en dat is vooral te danken aan de aanwezigheid van David. Op het rustigere U Got Me mag ze de strijd aangaan met het orgel. Hammond wint op punten. Michelle David trekt de melancholieke en klassieke soulkraker Baby Come Back aan het einde van de plaat echter overtuigend naar zich toe.

Voor het album als geheel mogen de vocale tracks dan wel een aanwinst zijn, dat betekent nog niet dat ze allen zonder meer tot de hoogtepunten op One Punch Pete behoren. Er staan namelijk een aantal dampende instrumentals op de plaat: het superieure Code 99 swingt als de neten en is nog melodieus ook en op The Hump doen de Lefties de Mississippi-delta én de hogere registers van de Hammond aan.

Halverwege het album komen er nog een paar vocale bijdragen voorbij. De Britse Corrinna Greyson is minder uitbundig dan Michelle David maar haar licht hese voordracht is prima. In het warme en toch ruige You Don’t Know brengen Greyson en band achteloos de vroege jaren zeventig terug. Oude garagerocksferen heersen op de Sonics-cover Have Love Will Travel. Wat een goed idee om deze er halverwege even tussen te prakken! Zang is hier afkomstig van de uit Bremen afkomstige soulzanger Flo Mega.

Het zijn echter toch de instrumentals als het eerder genoemde Code 99 en The Hump en vooral Buckaloose (full version) die de show stelen op One Punch Pete. Laatstgenoemde is een spannende en eigenwijze track die alle kanten op groovet in de bijna zes minuten die de band hier claimt. Lefties Soul Connection bewijst hier – maar ook op een flink aantal andere tracks – dat ze tot memorabele dingen in staat zijn.

Tracklisting One Punch Pete:

1. Shake It Up, Burn It Loose
2. She’s Not Answering
3. Code 99
4. The Hump
5. U Got Me
6. Have Love Will Travel
7. Cover My Eyes
8. You Don’t Know
9. Rimfire
10. Buckaloose (Full Version)
11. Ridin’ On Candy
12. One Punch Pete
13. Baby Come Back

The Maccabees, uit Brighton, mikken anno 2011 niet op hitjes maar op muzikaal avontuur en duurzame kwaliteit. Given To The Wild is het fraaie resultaat van een schrijf- en opnameproces van twee jaar. Ieder bandlid kreeg enkele maanden de tijd om voor zichzelf ideeën uit te werken en bij te dragen aan de uiteindelijke opnames van dit derde officiële album. De plaat kwam tot stand in een oude studio, een pand waar niemand minder dan The Jesus & Mary Chain ooit de albums Honey’s Dead en Stoned And Dethroned opnamen.

The Maccabees klinken op Given To The Wild veelal sereen en verheven. Zoals de titel al suggereert, is dit qua sfeer meer een natuurplaat dan een stadsplaat. De band neemt de tijd om nummers op te bouwen en lardeert de nummers met soundscapes en sfeertekeningen. Nergens waaiert de band uit naar navelstaarderij – Given To The Wild blijft een popalbum en de groep zal zich dan ook niet op grote schaal vervreemden van haar publiek. Een sprong naar de meeste Coldplay- en Snow Patrolfans zit er echter ook niet in.

Inspiratie kwam van Stone Roses, Talk Talk, Davie Bowie’s Low en Hounds Of Love van Kate Bush. Dat zijn natuurlijk veelbelovende referentiepunten, al hoor je dit niet direct overal terug in de muziek. Wat je wel terughoort, en dat heeft de band gemeen met zijn voorbeelden, is een frisse, gedurfde benadering met een interessante, soms bijna transcendentale plaat als eindresultaat.

De natuur lijkt te roepen aan het begin van het album en dan dient Child zich aan, een parel van een zweefpopsong met een fijne versnelling en smaakvolle blazers. Ook Feel To Follow, dat al enige bekendheid genoot, is wondermooi. Vage echo’s van Talk Talk, fraaie zanglijnen en ook hier een climax die niemand in de koude kleren zal gaan zitten. Het stevigere Ayla houdt het hoge niveau vast, en nestelt zich in je brein dankzij een beheerst maar gloedvol refrein.

Hoewel Given To The Wild vervolgens wat aan prikkels inlevert, houden The Maccabees je nog een aantal keer op fraaie wijze bij de les: Forever I’ve Known is een zorgvuldig opgebouwde song en typisch voor de band: subtiele, trage pop met mooie effectvolle gitaren en gevoelige, breekbare zang en een climax die er met inmiddels vertrouwde natuurlijkheid uit komt rollen. Het poppy Went Away onderscheidt zich door pittige drums en mooie, strakke gitaarlijntjes. Unknow is een bezwerende track met dansvloerpotentie, zoals de Simple Minds dat dertig jaar geleden deden. Met  zanger Orlando Weeks aan het roer blijft het nummer echter meer boven de dansvloer zweven dan dat het hard inslaat. Een interessante zijsprong.

De springerige single Pelican is lekker en geeft het album een stoot adrenaline. Vergeleken met de meeste overige tracks is het echter een bijna alledaags nummer, alhoewel dat natuurlijk relatief is. Het voorlaatste Slowly One illustreert de evolutie van The Maccabees beter: van bijna-wiegeliedje naar prachtige, indringende erupties. Noise en harmonie gaan hier hand en hand en we begrijpen dat de eerste jaarlijstkandidaat zich heeft aangediend.

Tracklisting Given To The Wild:

1. Given To The Wild (Intro)
2. Child
3. Feel To Follow
4. Ayla
5. Glimmer
6. Forever I’ve Known
7. Heave
8. Pelican
9. Went Away
10. Go
11. Unknow
12. Slowly One
13. Grew Up At Midnight

Het debuut van Intergalactic Lovers is een plaat die in Nederland op groeiende belangstelling mag rekenen. Dat is mede te danken aan overtuigende optredens van de band als voorprogramma van dEUS. In een half jaartje tijd heeft het vanuit Aalst opererende kwartet flink aan naamsbekendheid gewonnen. Ging eerst België om, dit jaar lijkt Nederland aan de beurt.

Intergalactic Lovers bleek live een prima band. Daar mochten vele dEUS-fans in 2011 getuige van zijn. Binnen een sterk collectief waren het vooral zangeres Lara Chedraoui en gitarist Maarten Huygens, die de groep iets extra’s meegaven. Dit is op Greetings & Salutations wederom het geval. De prettig penetrante zang van Chedraoui roept vage herinneringen op aan allerlei namen uit heden en verleden – sommigen noemen Feist maar je kunt ook zomaar uitkomen op The Mo of Fay Lovsky – en de gitaarpartijen van Huygens getuigen van een breed arsenaal aan inspiratiebronnen.

In de kalme, oprechte en kwetsbare vriendschapsverklaring Bruises zijn het de gloedvolle gitaar en de breekbare vocalen die ontroeren. Het akoestische Drive mag zich verderop wentelen in een warm bad aan gitaareffecten. Sixties- en surfsferen domineren op het over vertwijfeling handelende Queen Of The Highs. Het is een welkome verbreding van de horizon op Greetings & Salutations.

Intergalactic Lovers weet nog geen album lang te boeien. Hoewel absoluut niet slecht, weten composities als Look At Those Boys, Howl, Drive, Soul For Hire en Like A Fool niet echt te raken. Het valt natuurlijk ook niet mee natuurlijk om nog eens tien keer te tippen aan het niveau van de single Delay, een van de onbetwiste hoogtepunten op deze plaat en een knap staaltje indringende indiepop, compleet met effectvolle gitaren en diepe bassen. Wat dat betreft had Intergalactic Lovers de lat voor zichzelf wel hoog gelegd.

Naast Delay mogen ook opener Shewolf – over een vrouw met een slechte dronk – en Fade Away niet onvermeld blijven. Laatstgenoemde track blinkt uit in originaliteit: Beatlesque sfeertjes, een leuke tweede stem en verfrissende handclaps. Het zijn zijsprongen als dit Fade Away en het eerdergenoemde Queen Of The Highs die Greetings & Salutations extra kleur geven.

Intergalactic Lovers draagt de belofte van een klassiek, indringend en memorabel popalbum in zich. Dat mag echter ook best een mini-album zijn. Greetings & Salutations had met een wat kortere tracklisting namelijk van a tot z volledig kunnen overtuigen. En dan had de band zijn eerste klassieker al op de palmares mogen bijschrijven. Nu kunnen we ’slechts’ spreken van een goed debuut, een plaat waarmee je ‘absoluut kunt aankomen’. En ach, dat is natuurlijk ook een goed vertrekpunt. Tel daarbij op dat de band in januari en februari door heel Nederland speelt – van Groningen tot Maastricht en van Haarlem tot Arnhem – en het laat zich raden dat Intergalactic Lovers in 2012 ook in Nederland gaat doorbreken.

Tracklisting Greetings & Saluations:

1. Shewolf
2. Look At Those Boys
3. Delay
4. Bruises
5. Soul For Hire
6. Pretty Baby
7. Howl
8. Fade Away
9. Queen Of The Sighs
10. Drive
11. Like A Fool

Hungry Kids of Hungary. Hoe haal je het in je hoofd om je band zo te noemen? Aan de andere kant; opvallen doe je zeker. De Hungry Kids komen uit Brisbane, Australië, een stad die ons 35 jaar terug de legendarische punkband The Saints gaf. Het album Escapades werd oorspronkelijk uitgebracht in 2010 maar is sinds een maand of twee ook in de Benelux uit. Er is zeker de nodige aandacht van de media: het nummer Let You Down werd geselecteerd voor een remix-competitie van 3FM.

Op Escapades horen we fraai geproduceerde, harmonieuze indiepop die een zomerse bries uit je speakers blaast. De eerste single van de plaat, Wristwatch is een vernuftig en springerig pareltje. Shattered Dreams, een van de andere (zes!) singles op de plaat, sluit mooi aan op het geluid van bands als Vampire Weekend, een sound die ooit als ‘calypso indie’ werd aangeduid. Het soort muziek dat er altijd wel infietst op de radio en in de clubs. Vrolijk, maar niet infantiel, toegankelijk, maar met een alternatief randje. The Vacationer is hier een ander treffend voorbeeld van.

Sporadisch wijkt Hungry Kids of Hungary wat af van hun aanstekelijke en lichtvoetige popgeluid: No Returns is een zweverig rustpunt en China Will Wait, dat leunt op piano, laat een welkome distortion horen.

Escapades is een prima, coherente plaat die, zoals vermeld, gezegend is met een goede productie; alle instrumenten komen mooi tot hun recht. Echt memorabel is het album niet, daarvoor blijkt het net even te precies ingekleurd. Soms is minder toch gewoon meer en kan met mystiek, suggestie, een rafelrand of ruimte in de muziek harder worden gesproken. Op Eat Your Heart Out treft de band echter recht in het hart: tijdloze, zwoele, indiepracht met vocale verrijking door ‘girl next door’ Mel Tickle. Het hieropvolgende Set It Right mag er ook wezen: warme en harmonieuze pop waar je niet gauw genoeg van krijgt. Hungry Kids of Hungary omzeilt hier vakkundig de valkuil der zoetsappigheid door net even de juiste pit toe te voegen.

Het in warm zeewater gedrenkte, akoestische, The Window Shopper mag het album afsluiten. Een weldadig slot van een even weldadig album dat Hungry Kids of Hungary ongetwijfeld nu ook in onze contreien definitief op de kaart zal zetten.

Tracklisting Escapades:

1. Coming Around
2. Wristwatch
3. Closer Apart
4. Let You Down
5. You Ain’t Always There
6. Scattered Diamonds
7. No Returns
8. Eat Your Heart Out
9. Set It Right
10. China Will Wait
11. The Vacationer
12. The Window Shopper

Het is direct raak met opener #25: dubbele drums en dubbele baslijnen die je bij de lurven grijpen. Vervolgens worden we ook nog getrakteerd op trompet en een zanger die aan een geagiteerde Peter Gabriel doet denken. Synths zetten de punt stevig op de i en de aftrap van het album van Holloys is een feit.

De band laat zich onder meer inspireren door PIL en Fela Kuti maar bij het beluisteren van Suns Lungs hoor je eigenlijk gewoon een volvette dwarsdoorsnede van postpunk, punkfunk, indie, dance, afro en pop. Een mix die uitnodigt tot dansen. Track twee, Rainbow Beam, maakt ook gebruik van alle gangbare stijlelementen van de postpunk en punkfunk maar kent een prettige, poppy inslag in het refrein. Change Ur Lover herbergt ook dat lichtvoetige, dansbare, hitgevoelige element dat van Holloys een relatief toegankelijke band maakt. Het had een track van Digitalism kunnen zijn. Ook hier weer een dikke baspartij.

Holloys komt hier en daar ook experimenteler voor de dag. Bijvoorbeeld met de opvallend getitelde instrumentals Your Songs Have Nice Tits en Poop Shadows, korte, minimalistische tracks die geënt zijn op dubstep.

Holloys brengt geen potentiële radiohits, noch memorable melodielijnen. De band richt zich meer op de dansvloer, de trance en de confrontatie. De ervaren bandleden – sommigen speelden met Dave Grohl, Beastie Boys en The Breeders – weten echter genoeg variatie in te bouwen om de boel interessant te houden. Awesome!! is een sensuele, door synthesizers voortgestuwde, track met bijzonder smakelijke breaks waarin een hoofdrol wordt opgeëist door een doeltreffende, dubbele baslijn. En tegen het einde van de plaat weet Holloys de aandacht vast te houden door effectieve inzet van percussie, synths, trompet en dwarse ritmiek, al blijkt op de lange duur de hese, luide stem van James Carrington Brown IV wat te dominant.

Holloys is bij vlagen zeer opwindend, al heb je het gevoel dat de band in staat moet zijn een nóg beter album te produceren. Maar dat euvel kennen vergelijkbare groepen als The Rapture en Radio 4 ook. Zo blijft er altijd nog iets te wensen over. Maar daar valt mee te leven; ondertussen vermaken we ons prima met dit ritmische monster Suns Lungs.

Tracklisting Suns Lungs:

1. #25
2. Rainbow Beam
3. Your Songs Have Nice Tits
4. Change Ur Lover
5. Poop Shadow
6. Awesome!!
7. Fun
8. Clash Dub
9. Visions
10. Rebirth

Het debuut van Forest Fire, Survival, kon in 2009 op de nodige waardering rekenen, al bleef de grote doorbraak uit. De pers trok vergelijkingen met Fleet Foxes en Bon Iver. Na een lange periode, waarin flink werd getoerd, verscheen deze herfst eindelijk de tweede plaat: Staring At The X.

Forest Fire opereert vanuit Brooklyn, iets wat de experimentele folk en pop van de band niet doet vermoeden. De band trekt vanaf het begin van het album de aandacht met vrij ongrijpbare, interessante muziek. Born Into is de opvallende, slepende opener; noisy en dromerig. Een mix van stijlen met echo’s van Velvet Underground. Het hieropvolgende Future Shadows is bepaald niet alledaags en ook hier horen we een interessante mix van stijlen. Een diep geluid, een cocktail van folk, dub en postpunk met – vreemd genoeg – een vleugje Suicide. En nergens klinkt het geforceerd. Knap.

De single die de kar moet trekken voor Forest Fire is The News, een relatief warme en zonnige track. Echter ook hier getuigt Forest Fire van een originele kijk op muziek want anno 2011 verwacht je in dergelijke sferen geen gierende saxofoon. Met de briljante space-grooves van They Pray Execution Style piekt de band. De eigenwijze, zweverige zang van bassiste/multi-instrumentaliste Natalie Stormann levert goede diensten in deze zes minuten durende discopunktrack met krautrock-invloeden. Verzin het maar.

En dan besluit Forest Fire het over een andere boeg te gooien. De tweede helft van het album gaat het gas eraf, schurkt de band tegen de folk aan en lijkt daardoor langzaam in te zakken. Schijn bedriegt echter, want bij nadere beluistering blijkt Forest Fire bij momenten nog flink geïnspireerd te klinken. Blank Appeal dreint, maar kan bogen op geweldig gitaarwerk en Mtns Are Mtns verschiet na enkele minuten verrassend van kleur: gloedvolle, akoestische folk die doorkliefd wordt door een gitaar als een vliegtuigmotor en een dot sax. Ook afsluiter Visions In Plastic biedt geen acceleratie, sterker nog: Forest Fire trekt ruim acht minuten uit voor deze post-apocalyptische vertelling.

Staring At The X gaat wat mank onder de vreemde volgorde van de songs. Waarom vrijwel al het langzame werk achter elkaar gezet? Nu is er sprake van twee duidelijke helften in plaats van een lekker lopende luisterervaring. Het gevaar is dat de laatste twintig minuten niet op waarde worden geschat. Toegegeven, de eerste helft van Staring At The X is het interessantst. Echter ook hierna valt er nog het nodige te halen bij Forest Fire, een band die zeker meer aandacht verdient. Hopelijk heeft het recente optreden op het Utrechtse festival Le Guess Who hierbij geholpen.

Tracklisting Staring At The X:

1. Born Into
2. Future Shadows
3. The News
4. They Pray Execution Style
5. Staring At The X
6. Blank Appeal
7. Mtns Are Mtns
8. Visions in Plastic