Elke historische gebeurtenis kent een liefdesdrama en is voer voor een opera. Dat doet je dromen van mogelijke opera’s over de oorlog in Afghanistan, de overwinning van Obama, het Belgische record regeringvormen en ons gedoogkabinet. Wanneer worden die gebeurtenissen operawaardig? Of waren Claudio, Nero en Poppea gewoon interessanter? Deze drieënhalf uur durende machtsstrijd is in ieder geval beter te behappen dan de gemiddelde Kamerzitting. Op schoonheidsfoutjes is deze regeringsvergadering in de Deutsche Staatsoper Berlin niet te betrappen. Deze Agrippina is strak en vlot, een prestatie op zich: dit is één van de weinige opera’s die Händel voor Italiaans publiek schreef, en dus bouwde hij enorme lappen recitatief in. Je moet er de tekst bijhouden, maar dan vergeet je zelfs dat er een beeld bij hoort. Vooral de twee überbitches – Agrippina en Poppea, gespeeld door Alexandrina Pendatchanska en Sunhae Im – zijn uitstekende stemactrices. Een boeiend geheel!

Akademie für alte Musik Berlin o.l.v. René Jacobs, met Alexandrina Pendatchanska, Jennifer Rivera, Sunhae Im, Bejun Mehta, Marcos Fink, Neal Davies, Dominique Visse en Daniel Schutzhard.

Marcos Fink (Claudio) zingt een aandoenlijke aria: ‘Ik ben de baas van Rome’, terwijl iedereen om hem heen de stoelpoten onder hem vandaan zaagt.

Deze recensie verscheen eerder in Luister 678.

Leonhardt studeerde klavecimbel aan de Schola Cantorum in Bazel en orkestdirectie in Wenen bij Clemens Kraus. Hij was verantwoordelijk voor de allereerste plaatopnames van de verzamelde cantates van J.S, Bach, in samenwerking met dirigent Nikolaus Harnoncourt. J.S. Bach beschouwde hij als de allergrootste componist, musici slechts als dienaren van componisten. Dat inzicht tekende hem als musicus. Uitvoeringen die niet uitgingen van de wensen van de componist wees hij op principiële gronden af, maar uiteindelijk achtte hij de muziek zelf het belangrijkst. “Een instrument is voor mij alleen maar een middel, geen uitgangspunt.”

Leonhardt was in zijn eigen stad actief als organist van de Nieuwe Kerk en docent aan het Sweelinck Conservatorium. In 2008 ontving hij de Zilveren Medaille van de stad. Leonhardt bleef tot het laatst actief als musicus, zijn laatste concert gaf hij op 12 december vorig jaar in Parijs. Op YouTube staan de opnames van dat concert. De uitvaartplechtigheid vindt volgende week dinsdag plaats in de Amsterdamse Westerkerk.

(Bron: nrc.nl)

Weet je het nog? De eerste keer dat je een countertenor hoorde… Dat ijle, onbekende, onaardse maar tegelijk zo vertrouwde geluid, dat androgyne. Als je vervolgens hoort dat de zanger een man is, verschuift je wereldbeeld een stukje. Ik weet mijn eerste muzikale ontmoeting met een man die even hoog zingt als ik nog goed. Het was meteen het slechtste waar je mee kunt beginnen als het over countertenors gaat: de cd Andreas Scholl Goes Pop (2007). Een vreemd album met quasipop, quasi-jazz en quasihipheid. Ik vond Scholls Music For A While (zie mijn recensie) geweldig, maar hij is in vergelijking tot andere countertenors een erg onstabiele en ietwat alieneske zanger.

Nee, dan Philipe Jaroussky! Ik ga hier geen ode aan hem schrijven, maar hij verdient het wel! Hij is consistent, grappig (zie filmpje van concert met L’arpeggiata) en heeft zijn stem onder controle. Zijn laatste album heet Duetti, maar er staan ook solo’s op van hem en zijn duettenpartner, mede countertenor Max Emanuel Cencic. Ik blijf erbij dat Jaroussky de beste countertenor van het moment is, maar Cencic kan er ook wat van! Vooral de combinatie van houtachtige klank (Cencic) en metaalachtige klank (Jaroussky) is erg geslaagd.

Op het album staan kamercantate’s van minder bekende componisten uit de barok. De stukken werden geschreven om uit te voeren tijdens de zogeheten conversazioni, bijeenkomsten van musici, aristocraten, dichters, schrijvers en andere kunstenaars of liefhebbers. De bezoekers wilden op elke bijeenkomst een showcase zien van wat in de afgelopen tijd aan pennenvruchten was ontstaan, en verder werd er gediscussieerd over filosofie, kunst en politiek. Vooral tijdens de korte periode dat vrouwen op last van het Vaticaan niet mochten zingen in de opera was er een enorme productie aan virtuoze muziekstukken voor hoge stemmen.

De cantate’s zijn veelal geschreven voor één specifieke bijeenkomst, zijn amper uitgegeven en dus niet bekend. Het zijn interessante miniatuurtjes waarin vooral het geïdealiseerde pastorale leven aan bod komt. De onbeantwoorde liefde en de idyllische landschappen zorgen voor heel wat levendige, intens virtuoze en vurige muziek. Jaroussky’s stem is duidelijk iets soepeler in de virtuoze passages, maar dat zou ook met de lage ligging van Cencics partijen te maken kunnen hebben.

Gouden stemcombinatie, hoogwaardig materiaal en ervaren musici: Les Arts Florissants onder leiding van William Christie. Al met al een heerlijk album.

De ‘making of’:

• Philippe Jaroussky en Max Emanuel Cencic, countertenor
• William Christie, directie, orgel en klavecimbel
• Hiro Kurosaki en Catherine Girard, viool
• Jonathan Cohen, cello
• Elizabeth Kenny, theorbe en luit

Tracklist Duetti

1. Giovanni Bononcini: ‘Pietoso nume arcier’: Duetto: ‘Pietoso Nume arcier’ 4:04
2. ‘Pietoso nume arcier’: Recitativo: ‘Consolati’ 1:11
3. ‘Pietoso nume arcier’: Duetto: ‘Se l’idolo che adoro’ 2:26
4. Francesco Mancini: ‘Quanto mai saria più bello’: Aria: ‘Quanto mai saria più bello’ 6:41
5. ‘Quanto mai saria più bello’: Recitativo: ‘Irene, che ne dici’ 1:07
6. ‘Quanto mai saria più bello’: Aria: ‘La costanza nell’amore 4:21
7. Francesco Bartolomeo Conti: Aria ‘Quando veggo un’usignolo’ 8:26
8. Giovanni Bononcini: ‘Chi d’Amor tra le catene’: Duetto: ‘Chi d’Amor’ 3:24
9. ‘Chi d’Amor tra le catene’: Duetto: ‘Bella si ma crudel’ 3:02
10. Nicola Porpora: ‘Ecco che il primo albore’: Sinfonia 1:31
11. ‘Ecco che il primo albore’: Recitativo ‘Ecco che il primo albore’ 0:40
12. ‘Ecco che il primo albore’: Aria ‘La pecorella contenta’ 4:39
13. ‘Ecco che il primo albore’: Recitativo ‘Pastor gentil’ 0:32
14. ‘Ecco che il primo albore’: Aria ‘Se andrà senza il Pastore’ 3:02
15. Bendetto Marcello: Cantata ‘Chiaro e limpido fonte’: Recitativo ‘Chiaro, e limpido fonte’ 0:59
16. Cantata ‘Chiaro e limpido fonte’: Aria ‘Al partir della fronte serena’ 2:26
17. Cantata ‘Chiaro e limpido fonte’: Recitativo ‘Voi pur leggiere aurette’ 0:41
18. Cantata ‘Chiaro e limpido fonte’: Aria ‘Un solo respiro’ 3:33
19. Cantata ‘Chiaro e limpido fonte’: Recitativo ‘Mirtillo, a che si cerca’ 1:48
20. Cantata ‘Chiaro e limpido fonte’: Duetto ‘Dunque voi cristalli erranti’ 5:07
21. Cantata ‘Chiaro e limpido fonte’: Recitativo ‘Mà, che pianger Mirtillo?’ 2:03
22. Cantata ‘Chiaro e limpido fonte’: Duetto ‘La nobile luce’ 2:54
23. Benedetto Marcello: Cantata ‘Tirsi e Fileno’: Duetto No.1: ‘Veggio Fille/Parlo a Clori’ 7:00
24. Alessandro Scarlatti: ‘Nel cor del cor mio’ 2:4

Ze is echt een kei in breakupsongs, deze Amy LaVere uit Memphis. “Here’s your damn lovesong,” en “you can’t keep me here, I’m not your pet”. Stranger Me begint niet bepaald lief of knuffelig. De eerste nummers hebben iets White Stripes-achtigs: hakkerig, dreinerig, rauw.

Daarna worden de songs eigenlijk meteen poeslief. Een enkel lekker rocknummer zit er nog wel tussen en zelfs iets dat verdacht veel weg heeft van funk – A Great Divide­ – maar over het algemeen verandert LaVere in een poesje. Ze eindigt met een zalvend “I don’t wanna do nothin’ but make love to you. Let yourself go, I’ll be your woman tonight.” Geen Elle Bandita dus, maar een licht zeikende vrouw die zich beklaagt over haar liegende hart. En dat is maar goed ook, want LaVere’s stem is op haar best als ze een beetje gas terug neemt: niet loepzuiver, niet vol, niet warm, maar wel lief en licht.

De songs zijn stuk voor stuk catchy. Is het niet de tekst, dan is het wel de bijdrage van de band: er zitten blazers en strijkers bij, die zich af en toe flink laten gelden. Stranger Me is het derde studioalbum van LaVere, na This World Is Not My Home uit 2005 en Anchors & Anvils uit 2007 en het eerste dat een breder publiek beoogt. In de Verenigde Staten was ze al redelijk bekend, maar Europa ging nog niet voor de bijl. Voor Stranger Me zocht LaVere de samenwerking met Craig Silvey, die eerder met Arcade Fire werkte.

Als je naar deze cd luistert zonder voorkennis heb je niet meteen een beeld van deze Amy. De muziek is moeilijk te plaatsen, er zit geen aandoenlijk boekje bij en de foto’s zijn vaag. Wat rondzappen op YouTube levert interessante inzichten op! De dame heeft schattige krulletjes, speelt contrabas en maakt(e) americana! Ze rockt! (Figuurlijk dan.) Daar is amper meer iets van te horen op Stranger Me, maar het levert wel een interessant beeld. De muzikale eenvoud die haar eerdere songs kenmerkt, heeft plaats gemaakt voor een gelaagdheid en een voller geluid, waarbij haar wankele stem wat schamel afsteekt. Toch is Amy LaVere een absolute aanwinst voor het Europese popwereldje, laten we hopen dat ze haar Memphis-sound niet vergeet!

Zelf zien wat je van Amy LaVere vindt? Ze staat op Crossing Border: op 19 november in Den Haag en op 20 november in Antwerpen.

Tracklist Stranger Me

1. Damn Love Song
2. You Can’t Keep Me
3. Red Banks
4. A Great Divide
5. Often Happens
6. Lucky Boy
7. Tricky Heart
8. Stranger Me
9. Candle Mambo
10. Cry My Eyes Out
11. Let Yourself Go (Come on)

Red Banks, live:

Never Been Sadder, liefde op het eerste gezicht…euhm…gehoor, maar niet van dit album:

De broertjes Jussen hebben vanochtend een gouden plaat gekregen voor hun nieuwe album, dat pas sinds 23 september j.l. uit is. Vorig jaar tekenden pianisten Arthur (15) en Lucas (18) Jussen als eerste Nederlandse artiesten een contract bij Deutsche Grammophon. Arthur was de jongste artiest ooit getekend op het prestigieuze label. Hun debuutalbum met Beethoven pianosonates werd al op dag van release goud. Het kwam binnen op de tweede plaats in de pop album charts.

Ook het nieuwe album kwam meteen hoog binnen in de ranglijsten: op nummer vier. Op het album staan werken van Franz Schubert (1797-1828). Net als op hun debuutalbum zijn Arthur en Lucas zowel samen als apart te horen. Arthur speelt de vier Impromptus Op. 90, Lucas de vier Impromptus Op. 142. Op een speciale bonus cd staan werken die Schubert voor piano vierhandig schreef: de Fantasie in f en de vier Polonaises, Op. 75.

Op zaterdag 19 november a.s. spelen Arthur & Lucas tijdens Yellow Lounge in de Westerliefde (Westergasfabriek terrein) in Amsterdam. Yellow Lounge is een klassieke muziekavond in een clubsetting.

De broers kregen de plaat uit handen van 3FM-dj Giel Beelen.

Een zangeres die de liederen van Dowland als een ‘onderdompeling in emoties’ beschrijft moet wel erg gevoelig zijn, zeker als ze hen naast Purcells When I Am Laid In Earth zet – één van de meest dramatische aria’s in de geschiedenis. Danielle de Niese is dan ook een bijzonder fijngevoelige vertolkster, een echte operazangers. Ze zingt Dowland vast niet ‘authentiek’ genoeg, maar door de lichtheid die ze in What If I Never Speed? laat horen wordt wel duidelijk dat Dowland terecht op dit barokalbum staat. De Niese zingt de lichtere aria’s op dit album zo overtuigend dat het bijna ongelofelijk is dat ze ook een perfecte donkere klank heeft. Die wendbaarheid is haar kracht. The Englisch Concert onder leiding van Harry Bicket is een perfecte partner. Het orkest volgt haar van Dido’s brandstapel naar Bachs brave schaapjes. Toch jammer van die duetten met countertenor Andreas Scholl: niet altijd zuiver, slechte klankkleurcombinatie en ongelijke zang.

Tracklisting Danielle de Niese – Beauty Of The Baroque

John Dowland (1563–1626)
1. Come Again, Sweet Love Doth Now Invite
2. What If I Never Speed?
George Frideric Handel (1685–1759)
3. Aria “Ombra Mai Fu” (uit Serse)
4. Air “Let The Bright Seraphim” (uit Samson)
Henry Purcell (1659–1695)
5. “Thy Hand, Belinda – When I Am Laid In Earth” (uit Dido and Aeneas)
George Frideric Handel (1685–1759)
6. Air “Heart, The Seat Of Soft Delight” (uit Acis And Galatea)
Claudio Monteverdi (1567–1643)
7. Duet “Pur Ti Miro” (uit L’Incoronazione Di Poppea)
8. Quel Sguardo Sdegnosetto (uit Scherzi Musicali)
George Frideric Handel (1685–1759)
9. Duet “Io t’Abbraccio” (uit Rodelinda)
10. “Guardian Angels” (uit The Triumph Of Time And Truth)
Giovanni Battista Pergolesi (1710–1736)
11. Duet “Stabat Mater Dolorosa” (uit Stabat Mater)
Johann Sebastian Bach (1685–1750)
12. Aria “Sich Üben Im Lieben” (uit de cantate Weichet Nur, Betrübte Schatten, BWV 202)
13. Aria “Schafe Können Sicher Weiden” (uit de cantate Was Mir Behagt, Ist Nur Die Muntre Jagd, BWV 208)

Danielle de Niese, sopraan
Andreas Scholl, countertenor (7, 9, 11)
The English Concert o.l.v. Harry Bicket

De Niese zingt Bachs Sich Üben Im Lieben.

Deze recensie verscheen eerder in Luister 677.

Hoe gaat ze deze uitgemolken stukken onder de aandacht brengen? Lim heeft de sonates in acht groepen opgedeeld, waaronder The Eternal Feminine, Assertion of an Inflexible Personality, Resignation and Action, Extremes in Collision en Destiny. Haar benadering is dan ook niet technisch, maar gevoelsmatig: “A theoretical analysis of Beethoven’s sonatas has been done many times; my own emphasizes rather the emotional, human, spiritual and psychological. This is why I view these sonatas by Beethoven as the most intense diary, in which genius expresses, or even illustrates, all the facets of a life that is sometimes sublimated, and idealized, and often deeply moving by its realism.”

Hoewel het op internet vooral over Lims bevallige uiterlijk gaat, zijn de luisteraars ook geboeid door haar virtuoze spel en haar snelheid. “Ze is een heks, ik kan niet geloven dat een mens tot zoiets in staat is,” zegt een kijker over haar La Valse van Ravel.

HJ Lim speelt Rachmaninov en The Flight Of The Bumblebee als toegift:

Dit is zo’n album waarvan je bij de eerste beluistering denkt: huh, raar! Dat duurt maar even. De zes liedjes op deze EP zijn betoverend, bijna letterlijk. De eerste twee tracks zijn melancholisch, lieflijk, bijkans zoet. Aangekomen bij de titelsong Snowglobe zit je er al aardig in als verstokte melancholicus. De tweede helft van de EP maakt de luisteraar echter weer wakker. Snowglobe heeft een heksenkringachtig refrein, compleet met handgeklap en voetgestamp. Silverscreen keert niet terug naar het kathedraalgevoel van de eerste helft. Niks bijgeluidjes en extra fluisterstemmetjes: een gitaar en twee stemmen brengen een bijna cabaretesk luisterliedje. De EP sluit af met het a capella Storms Make Grey The Sea, een wat kale afsluiter voor zo’n indrukwekkend plaatje, maar dat Hoop veelzijdig is en echt kan zingen is in ieder geval bewezen. Ze weet zich dan ook verzekerd van de steun van internationale topartiesten als Tom Waits, Elbow, Polyphonic Spree en Mark Knopfler. Eels had haar talent ook al ontdekt, eerder dit jaar en vorig jaar stond Hoop in het voorprogramma van de Europese en Amerikaanse tournees van de band. In de V.S. bracht Jesca Hoop twee cd’s en een EP uit, Snowglobe is één van de albums die in Europa uitgebracht zijn.

Tracklisting Snowglobe

1. City Bird
2. While You Were Away
3. Snowglobe
4. Silverscreen (acoustic)
5. Rèves Dans Le Creux
6. Storms Make Grey The Sea

Dit is de officiële video van City Bird, maar er staan ook prachtige livenummers op You Tube.

Er zijn kamermuziekfestivals in Almere, Delft, Den Bosch, Utrecht, Middelburg, Hoorn, Rotterdam en op Schiermonnikoog. Wat voegt het Internationaal Kamermuziekfestival in Den Haag daar eigenlijk nog aan toe?

Oprichter, artistiek leider en violiste Eva Stegeman zucht eens: ‘Deze vraag is zo Nederlands! In veel andere landen zou men zeggen: “O leuk! Nog een festival!” In Finland of Italië heeft elk dorp zijn eigen muziekfestival. Daar vindt men dat je goede ideeën gewoon moet uitvoeren. In Nederland luidt het devies “doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg”. Ik organiseer een festival omdat ik iets te zeggen heb met kamermuziek. Ik ben een teamspeler, niet alleen solist.’

Een festival is volgens de violiste een soort marathon voor teamspelers: ‘Het is een momentopname, iets heel anders dan altijd met hetzelfde ensemble spelen. Je moet in drie dagen consensus bereiken en je aanpassen aan het spel van musici die je niet kent en van wie je soms de taal niet spreekt. Het is een snelkookpan. Dat geeft een enorme spanning en energie. Je werkt samen toe naar één moment en daarna ga je weer uit elkaar. Niet iedereen is daarvoor gemaakt.’

Ontdekkingsreis voor de oren

Wat Eva Stegeman met deze achtste editie van haar festival te zeggen heeft is dat de luisteraar ook deel uitmaakt van het kamermuziekteam. Het thema is Expeditie Audio, oftewel een ontdekkingsreis voor de oren. De violiste daagt haar publiek uit om met andere oren naar muziek te luisteren. ‘Ik ben van plan om per concert het publiek uit te nodigen als ‘vijfde man’ in het kwartet deel te nemen. Zonder luisterende oren die een specifiek soort spanningsvolle stilte creëren, beginnen wij muzikanten helemaal niks. Ik kan spelen wat ik wil, maar uiteindelijk is het aan de luisteraar om er iets mee te doen. De betekenis en waarde van kunst zit ook in the eye of the beholder.’ Dat heeft met kennis niets te maken: ‘Het gaat er bij een concert om dat je geraakt wordt, dat je je adem inhoudt.’

Als een hele zaal de adem inhoudt, is Stegemans missie geslaagd. Dat ene moment valt niet te plannen, maar de violiste probeert de ideale omstandigheden daarvoor te creëren. ‘Ik speel zelf veel op festivals. Daar zie ik precies welke randvoorwaarden tot bijzondere uitvoeringen kunnen leiden.’ Voor haar eigen festival zoekt Stegeman heel nauwkeurig uit hoe ze het hebben wil: wie speelt met wie, wat spelen ze en waar? Ze neemt geen genoegen met platgetreden paden en dus blijft de uitkomst altijd een gok. ‘Tegenwoordig gaan mensen altijd naar stukken of musici die ze kennen. Bij dit festival probeer ik verder te gaan. Ik combineer bekende stukken met onbekende en introduceer graag nieuwe musici. Daarmee genereer je misschien niet meteen de publiciteit die je zou willen, maar ik bouw liever langzaam iets op dat meerwaarde heeft voor ons groeiende publiek én voor ons als musici.’

Eigengebakken taart

Stegeman vraag veel van haar luisteraars, maar in het festivalprogramma is er gelukkig luisteraarparticipatie in allerlei soorten en maten. Bij de meeste concerten worden ze alleen uitgenodigd bewust te luisteren en – zoals Eva Stegeman het verwoordt – ‘open te staan voor de spanning van tweehonderd aandachtig luisterende mensen’. Soms wordt het publiek tot meer uitgedaagd. Tijdens het openingsconcert geeft dirigent Itay Talgam een inkijkje in de vaak ondoorgrondelijke processen die plaats vinden op een podium. ‘Hij gaat vragen stellen aan het publiek maar doet dat met ontzettend veel humor, dus dat verlaagt hopelijk de drempel voor het publiek om mee te doen.’ Voor het slotconcert krijgen luisteraars die een eigengebakken taart meebrengen een extra kaartje. ‘Ik probeer het publiek een nieuwe ervaring te geven door het bij de hand te nemen, zonder belerend te zijn.’ De luisteraars krijgen de kans om nieuwe dingen te horen, maar worden heus niet geacht om het programmaboekje van haver tot gort te kennen of hun kennis van de klassieke muziek te etaleren.

Kamermuziek is Stegemans passie, dat is duidelijk. Ze praat onophoudelijk, overdenkt, filosofeert en stelt haar mening voortdurend bij. De geestesmoeder van het festival heeft er naast haar drukke concertpraktijk een fulltime baan aan. ‘Hoe groter het festival wordt, des te groter de bergen werk worden. Acht jaar geleden knipte ik de concertkaartjes zelf uit en stuurde ik ze met hulp van familie en vrienden op. Dat klinkt heel knullig, maar het had iets persoonlijks. We professionaliseren nu, terwijl het persoonlijke gelukkig is gebleven.’ Ze is erg opgelucht dat sommige taken overgenomen zijn door mensen die daar beter in zijn, zodat zij meer tijd heeft voor de grote lijnen. Maar – zo zegt ze – ‘ik zou nooit alleen maar achter de schermen kunnen functioneren. Het festival is heel gezellig. Na afloop ben ik een dweil, maar spelen is voor mij het allerbelangrijkste.’

Dit artikel verscheen in 2010 in Akkoord Magazine. Het Kamermuziekfestival Den Haag is in 2011 van 17 tot en met 25 september. Kijk voor het programma op de site van het festival.

Zaterdag 17 september begint het Kamermuziekfestival aan zijn negende editie. Artistiek leider Eva Stegeman is ambitieus en weet ieder jaar opnieuw een spannend thema te bedenken. Het thema van dit jaar is Verbintenissen. Stegeman verwoordt het zo: ‘Nergens voelt een muzikant de kracht van verbondenheid zo sterk als op het podium, tijdens een gelukte frase, met musici naast je waarmee het fantastisch klikt. En met liefhebbers in de zaal die in het fluïdum van de uitvoering steeds dichterbij komen, die je met de noten van al die fantastische componisten als het ware naar je toe trekt. Met u delen we onze passie voor muziek.’

Zoals elk jaar is er aandacht voor kinderen, voor de stad waarin het festival zijn thuisbasis heeft en voor het contact met de luisteraar. Traditiegetrouw is het laatste concert in de reeks het ‘taartconcert’. Bezoekers die een zelfgebakken taart meebrengen, krijgen de tweede concertkaart gratis! Het unieke sleepover concert is dit jaar helaas afgelast.

Programma:

• Zaterdag 17 september 20:00 uur openingsconcert Paleiskerk: Robert Schumann, Johannes Brahms en Clara Schumann door Muriel Cantoreggi en Eva Stegeman – viool; Nicolas Bône – altviool; Marc Coppey – cello en Florent Boffard – piano
• Zondag 18 september 11:00-12:00 uur Glazen Zaal: Peter van Onna, Robert Schumann, Johannes Brahms, Wijnand van Klaveren/J.S. Bach, Ties Mellema/Hans Eijsackers door Ties Mellema – saxofoon en Hans Eijsackers – piano
• Zondag 18 september, Haagse Kamers: Een intieme luisterwandeling door Den Haag centrum door veelbelovend talent van het Prinses Christina Concours in Haagse Huiskamers. Programma’s en aanvangstijden worden op een later tijdstip bekend gemaakt
• Dinsdag 20 september 20:00 uur | Duivenvoorde: Julius Röntgen en Edvard Grieg door Huib Ramaer – acteur; Eva Stegeman – viool; Folke Nauta – piano en Miranda Lakerveld – regie
• Woensdag 21 september 20:00 uur Dr Anton Philipszaal (Salon-opstelling): Young Masters XXIConcert & Finale Compositiewedstrijd: Finalewerken van jonge componisten en Franz Schubert door het Ragazze Kwartet: Rosa Arnold en Jeanita Vriens – viool; Annemijn Bergkotte – altviool en Geneviève Verhage – cello
• Zaterdag 24 september 
14:00 uur | Het Nutshuis | (Klein)Kinderconcert Trommelvuur door Twitching Eye Trio: Jasper Goedman, Marijn Korff de Gidts, Achim Heine – percussie met Claire Leenaers/Klaus Jürgens – regie; Zita Winnubst – kostuums en Desirée van Gelderen – lichtontwerp
• Zaterdag 24 september 20:00 uur | Duivenvoorde: Franz Doppler, Franz Schubert en Carl Maria von Weber door Marieke Schneemann – fluit; Jaap ter Linden – cello en Bart van Oort – pianoforte
• Zondag 25 sept 15:00 uur | Nieuwe Kerk | High Tea & Afsluiting met TAART: Leoš Janáček, Ludwig van Beethoven en Wolfgang Amadeus Mozart door Musica Nexus Festivalorkest olv Eva Stegeman – viool; Alexander Melnikov – piano en Michael Müller – cello

Kijk voor meer informatie op de website van Kamermuziekfestival Den Haag en lees hier het interview dat ik in 2010 had met Eva Stegeman naar aanleiding van de vorige editie van het festival. Kijk hier een filmpje van het Sleepoverconcert van vorig jaar: