UNKLE – The Road: Part 1
Door op 07 september 2017

Band: UNKLE
Album_title: The Road: Part 1
Genre: triphop, pop, soul, rock, Alternative
Release_date: 08/17/2017
Label: Songs for the Def
Rating: Drieënhalve ster (3.5)
Soundsid: 3639485
The Road: Part 1 UNKLE
3.5
3.5

Het vijfde album van UNKLE (James Lavelle) begint met een indringend stemgeluid: ‘And have you looked at yourself? And have you thought about the mistakes you’ve made? And the road you’ve walked? This is your story…’.

James Lavelle runde op zijn achttiende al Mo’ Wax, het triphoplabel dat in de jaren negentig toonaangevend was. Zijn status bracht hem in contact met vele muzikanten hetgeen zijn eigen albums onder de naam UNKLE voorzag van interessante collaboraties (o.a. Mark Lanegan, Nick Cave, Mike D, Thom Yorke, Ian Brown, Robert Del Naja en Mark Hollis). Om al zijn ideeën te kunnen realiseren – Lavelle bracht destijds in 5 jaar tijd zo’n 200 titels uit en deed ook nog het nodige remixwerk – greep hij gaandeweg wel steeds meer naar de dope zodat het intro van The Road: Part 1 (ook) gezien mag worden als een moment van diepe reflectie.

Zo intens als bijvoorbeeld Eye For An Eye of het bekende Rabbit In Your Headlights wordt het op het relatieve gepolijste The Road nergens maar dat neemt niet weg dat UNKLE nog steeds impact kan maken. De dramatiek van het klassiek aandoende Farewell – met vele gastvocalisten – zet de toon. Beter nog is de samenwerking met Mark Lanegan en ESKA: Looking For The Rain. Fraaie strijkers, een eenvoudige, doeltreffende beat en Lanegan die met zijn herkenbare zware stem zoals altijd weer extra gewicht brengt: ‘Children born to get high / Turn your heads to the sky / We’re burning in the heat below’. De single Cowboys Or Indians is ook spannend maar dwarser, een mix van akoestisch, techno en de vocalen van rapper Elliot Power, die onmiskenbaar doen denken aan Tricky.

Hierna haalt Lavelle het niveau van het openingstrio eigenlijk niet meer, al valt er op dit gevarieerde album nog best wel wat te halen. Nowhere To Run / Bandits is meer een rocktrack, leuk voor de afwisseling maar weinig verheffend. De piano ballad Stole Enough draait vooral om de pure vocale maalstroom van Mink. Het vergelijkbare Sonata, met de falset van Keaton Henson, is een en al ambiance, terwijl Lavelle op Arm’s Length een lekker staaltje (nineties) deep house laat horen met daarover fluisterraps en ijle zang; een nieuw bewijs van Lavelle’s neus voor het vinden van de juiste muzikale/vocale partners. Met Sunrise (Always Comes Around) brengt UNKLE op de valreep nog een ‘zomerclubhit’. De stijkers, de milde beat, de (Zuid-Europese) bries en de atmosferische zang van Liela Moss (The Duke Spirit) doen hun werk, al zouden bijvoorbeeld de Chemical Brothers deze track met wat meer body pas echt voor de dansvloer hebben klaargestoomd.

Met The Road: Part 1 wilde James Lavelle een plaat maken die zou putten uit het multiculturele landschap van hedendaags Londen; een eclectisch mix van culturen en genres onder de UNKLE-noemer. Dat horen we niet helemaal terug op deze plechtig klinkende maar ook mild geproduceerde plaat. Wat we wel horen: een sfeerrijk en coherent album dat hier en daar, zoals het UNKLE betaamt, flink onder de huid kruipt en intrigeert.

Tracklisting The Road: Part 1:

  1. Iter 1: Have You Looked at Yourself?
  2. Farewell (Ysée, Eska, Elliott Power, Keaton Henson, Liela Moss, Mïnk, Dhani Harrison en Steven Young)
  3. Looking for the Rain (Mark Lanegan en Eska)
  4. Cowboys or Indians (Elliott Power, Mïnk en Ysée)
  5. Iter 2: How Do You Feel?
  6. Nowhere to Run / Bandits
  7. Iter 3: Keep on Runnin’
  8. Stole Enough (Mïnk)
  9. Arms Length (Elliott Power, Mïnk en Callum Finn)
  10. Iter 4: We Are Stardust
  11. Sonata (Keaton Henson)
  12. The Road (Eska)
  13. Iter 5: Friend or Foe
  14. Sunrise (Always Comes Around) (Liela Moss)
  15. Sick Lullaby (Keaton Henson)