The Beta Band – The 3 E.P.’S
Door op 08 april 2019

Band: The Beta Band
Album_title: The 3 E.P.'S
Genre: Indie / Pop
Label: Regal, Capitol
Release_date_reissue: 09/14/2018
Rating: Drieƫnhalve ster (3.5)
Soundsid: 2562238
The 3 E.P.'S The Beta Band
3.5
3.5

Een goede platenzaak kent zijn klanten. Het is de kunst om in een aardig gevulde winkel een album te draaien, en die vervolgens ook nog te verkopen. Je hebt helemaal een goede dag als het je lukt om er zelfs meerdere exemplaren van te verkopen. Iedere muziekliefhebber is wel eens met plaat naar buiten gestapt, waarvoor het bezoekje eigenlijk niet bedoeld was. En over het algemeen zijn dit geen miskopen. Het bestaansrecht van dit soort shops is hiervan grotendeels afhankelijk. Vroeger hoorde daar nog een volle asbak met sigarettenpeuken bij. Tegenwoordig sporadisch nog een flinke kop koffie. En zo hoort het dus ook te zijn. Geen streamingsites, maar met een aantal albums naar de kassa luisteren, zelf handmatig skippen naar de volgende track, of voorzichtig de naald verplaatsen. Uiteindelijk tevreden weer huiswaarts keren. High Fidelity is een liefdesverhaal, of eigenlijk net geen liefdesverhaal. De hoofdrolspeler is een slimme verkoper in een soortgenoemde winkel. Het neurotische zich verheven voelen met muziekkennis boven de klant staat centraal. Verder veel gesnuffel in platenbakken en de nodige Top 5 lijstjes die de revue passeren. Een cultfilm met idem soundtrack. Liefhebbers kennen letterlijk elke conservatie uit de film. Zo ook die waar er binnen een korte tijd gepoogd wordt om een EP van een relatief onbekende band aan de man te brengen. De naam van de song; Dry The Rain. De naam van de band: The Beta Band. Toepasselijk uitgezocht voor op het witte scherm. Nick Hornby schreef het verhaal al voordat The Beta Band zich aandiende. Het was een treffende poging om ze onder de aandacht te brengen. Na drie geslaagde EP’s verslapte de aandacht bij het iets wat tegenvallende debuut. Met terugwerkende kracht wordt The 3EP’s beschouwd als hun eersteling. Meer dan terecht. Is het een geniale zet geweest, of gewoon domme pech?

Champion Versions:

Beter hadden ze zichzelf niet kunnen introduceren. Het genoemde Dry The Rain mag openen. Door de lazy benadering zoekt het nog meer aansluiting bij de crusties beweging dan bij de Britpop. Vies en lui zijn de sleutelwoorden. Dat deze het in de Verenigde Staten goed deed is niet zo vreemd, de lo-fi sound van een Beck is meer terug te horen. De overgang naar het vollere geluid maakt het wel af, gelijk klinkt het een stuk soulvoller. Ritmisch gezien gaat I Know meer de Madchester kant op, al wordt er hierbij veel minder gebruik gemaakt van dub. Net zo dromerig vervolgen we met B + A, duidelijk bedoeld aan aangename trippende opvuller. Om dan vervolgens zo sfeervol af te sluiten met Dogs Got A Bone verwacht je weer niet. Al zwiert het koortje alle kanten uit, en verwacht ik dat de nodige bedwelmende dampen de studio hier bevolken. Wat zal de schoonmaker er de volgende dag een flinke dagtaak aan overhouden om de puinzooi op te ruimen. Het resulteert wel in een aangenaam geheel.

The Patty Patty Sound:

De tweede EP laat een verandering van het geluid horen. Met de nodige psychedelische invalshoeken wordt er binnen getreden in een meer experimenteel kamertje. Inner Meet Me heeft een volle sound met een ritmisch gitaartje en gesamplede bliepjes die spaarzaam begeleid worden met eenvoudige percussie. Het is voornamelijk de ongedwongen uitstraling waar kracht uit gehaald wordt. Een soortgelijke speelsheid vergezeld ook The House Song, al wil het net te traag opstarten. De discotrack die er in verscholen zit werkt wel op de steeds soepele wordende benen. De baslijn helpt ons als een partner de dansvloer op. Het rapgedeelte had achterwege mogen blijven, hierdoor krijg je net teveel onprettige boyband associaties. De Britten bezitten wel de nodige soul, maar ze missen de flow om als een hiphopper aan de gang te gaan. Liever vijf Britpoppers vet onder invloed die proberen te zingen, dan eentje die zichzelf The King Of Rapmusic waant. De Zuid Amerikaanse invloeden in Monolith zijn lekker, maar waarom steeds dat gehakketak in dit nummer. Op het ene moment zit je midden in een oerwoud, dan weer vast in het verkeer van een wereldstad. Natuurlijk kun je een track als een restje pindakaas uitsmeren over twee boterhammen. Alles wordt geraakt, maar de smaaksensatie is tot een minimum gebracht. Deze jamsessie had de studio niet mogen verlaten. Compactheid leid tot mooier resultaat, zoals in het sterke She’s the One. Hier weet de zweverigheid wel te overtuigen. De pimpende zang is zelfverzekerd en stoer. De switch halverwege wordt logisch ingeleid. Om dan nog overtuigend te finishen in retro sixties expressies is een aangenaam gegeven.

Los Amigos del Beta Bandidos:

Nog steeds zoekende naar wat uiteindelijk hun kenmerkende eigenwaarde zal worden horen we weer iets nieuws in Push It Out. Je weet weer niet hoe het zich zal ontwikkelen. En dat is bepalend voor The Beta Band. ze leggen zichzelf geen regeltjes op door het experiment uit de weg te gaan. Een gegeven wat de stempel zal worden op al hun producties. Dat dit niet altijd goed uitpakt, kan ze weinig schelen. Door deze vrijheid levert het interessante brokken muziek op. Helemaal niet vreemd om een jazzy basgitaar te horen in It’s Over. Het zijn dan ook helemaal geen verkeerde muzikanten. Tussen de ongein hoor je tevens geschoolde kwaliteiten terug. Nonchalant wordt John Lennon van de pianokruk geduwd op Dr. Baker. En dan verwacht je een peace and happiness protestsong, maar het blijft bij simplistisch gepingel. Meer druggy sluiten ze af met het meer dan geslaagde Needles in My Eyes. Een groep welke collega’s oproept om zichzelf niet te serieus te nemen, en dat siert ze.

Tracklisting The 3 E.P.’S:

  1. Dry the Rain
  2. I Know
  3. B + A
  4. Dogs Got a Bone
  5. Inner Meet Me
  6. The House Song
  7. Monolith
  8. She’s the One
  9. Push It Out
  10. It’s Over
  11. Dr. Baker
  12. Needles in My Eyes