Teleman – Family Of Aliens
Door op 07 januari 2019

Band: Teleman
Album_title: Family Of Aliens
Genre: Indie / Pop, Electronic
Release_date: 09/07/2018
Label: Moshi Moshi
Rating: Vier sterren (4)
Soundsid: 3814482
Family Of Aliens Teleman
4
4

Teleman komt voort uit de in 2006 opgerichte Pete & the Pirates uit Reading; ja, de plaats bekend vanwege het beroemde festival. In 2012 wordt er na het opheffen van de band een doorstart gemaakt met Teleman. Welke duidelijk hun oorsprong heeft in de jaren tachtig. De broers Sanders staan garant voor de stabiele basis. Thomas neemt behalve de zang hier ook de gitaar onder zijn hoede en Jonny overhandigt zijn drumsticks aan Hiro Amamiya, en neemt plaats achter de toetsen. Pete Cattermoul blijft verantwoordelijk voor de baspartijen. Stuiterende pop met een hoog familie vriendelijkheids gehalte, voor alle leeftijden. Geschikt voor de arbeidsvitamines tijdens kantoortijden. Ondanks dat er veelzijdig gebruik wordt gemaakt van bas, gitaar en drum is het echt een retro band die terug grijpt naar de synthesizer acts uit de jaren tachtig. Family Of Aliens is niet een nieuwe sterke plaat van A-ha, al moet die wel gezien worden als grote inspiratiebron, welke op vrijwel alle songs, mede door de zang, zijn stempel drukt. Hierdoor vissen ze in dezelfde vijver als White Lies tijdens hun debuut, al lag daar de nadruk meer op de postpunk, hier op de pop kant.Het is een wisselvallige plaat geworden, met aan de ene kant erg aanstekelijke, lekker in het gehoor liggende popsongs, maar ook een overvloed aan minder knap uitgewerkte tracks. Het begin is in ieder geval bijzonder sterk te noemen.

De heerlijke jeugdige onschuldige popsong Family Of Aliens heeft al dat goede en toegankelijke van een geslaagd postpunk liedje. Samen gesmolten tot een heerlijk vrolijk geheel. Hiervoor zette je vroeger de radio harder, en hoopte het de volgende dag weer terug te horen. Dit heeft alles in zich om te ontwikkelen tot een terugkerende oorwurm. Bij het dromerige met harde synths toe slagende Cactus is echter gekozen om deze te begeleiden met een videoclip. Helaas is het hedendaags niet meer rendabel om fysieke singles uit te brengen,YouTube setlist heeft het gekreukte Top 40 blaadje reeds vervangen. Family Of Aliens opent namelijk met drie potentiële kandidaten. Mede door de zang krijg je sterk het gevoel dat je ondanks het bewust geleefd te hebben in de jaren tachtig, toen een belangrijke plaat bent mis gelopen. Teleman maakt geen originele muziek. Dit is echter wel het geluid welke jaren geleden graag gehoord werd. Over Song For A Seagull valt niks verkeerds te vermelden. Feel Good muziek waarbij er flink geshopt is in de platencollectie van een gepensioneerde diskjockey, die met pijn en moeite zijn oude singletjes te koop aanbied. Veel jatwerk uit vergaande gloriedagen.

Na nog een prima intro van Between The Rain komt echter het keerpunt. De overgang naar het vrolijke hoempapa gedeelte is tenenkrommend. De synthesizer klanken die dan wel minimaal aanwezig zijn, klinken zo kitsch als de prijzenkast van een gemiddelde schiettent op de plaatselijke kermis. Ook Always Dreaming blinkt niet uit in zijn eenvoud. De opzet is te simpel om indruk te maken met minimalistische fake pianospel. Pas halverwege gaat het meer open klinken al is het vervolg wat saai en ongeïnspireerd. Na het sterke begin van de plaat komt er nu de klad in. Submarine Life heeft een hoopvolle start; de beat is lekker, al zorgt de niet aangename vervormde robotzang er wel voor dat het snel afzwakt. Verder is het wel weer een prima track, het tussenstuk is erg sterk met die heerlijke opgepompte synths.

Dat ze wel degelijk tot meer in staat zijn bewijst het verrassende Twisted Heart. Al vanaf de eerste vette klanken zit ik aandachtig te luisteren. Mooie opbouw, met goed gebruik van de bas en veel aangename donkere overstuurde structuren. De ballad Somebody’s Island heeft ook die zwaardere elementen door de hol gestemde bas en droge drum. Thomas weet zijn vocalen ergens tussen zelfverzekerd en fragiel onder te brengen. Subtiel wordt er tussendoor nog met mooi keyboardwerk toegeslagen. Die krijgt vervolgens de hoofdrol toegezegd in het melodieuze Sea Of Wine, waar Jonny bewijst dat de switch van drums naar toetsen een geschikte ontwikkeling is. Bij Fun Destruction is de gitaar weer terug van weg geweest. Finishing touch Starlight begint niks zeggend en grijs, maar krijgt wel meer kleur. Wel te uitgerekt, flink ingekort zou het beter tot zijn recht komen.

Tracklisting Family Of Aliens:

  1. Family of Aliens
  2. Cactus
  3. Song for a Seagull
  4. Between the Rain
  5. Always Dreaming
  6. Submarine Life
  7. Twisted Heart
  8. Somebody’s Island
  9. Sea of Wine
  10. Fun Destruction
  11. Starlight

Written in Music Nieuwsbrief