Sleeper – The Modern Age
Door op 25 maart 2019

Band: Sleeper
Album_title: The Modern Age
Genre: Pop, Britpop
Label: Gorsky
Rating: Drieënhalve ster (3.5)
Soundsid: 3863883
The Modern Age Sleeper
3.5
3.5

In de jaren 90 was Britpop behoorlijk groot. Platenmaatschappijen gingen koortsig op zoek naar nieuwe veel belovende bandjes. Met de hoop de concurrentie voor te zijn. Eventjes was je de volgende hype, maar al snel verlegde de aandacht zich alweer naar een andere aandienende act. Wezenlijk is er weinig verschil met de talentenjachten die vanaf de nieuwe eeuw de televisie bevuilden. De kijker ervan te overtuigen enige inbreng te hebben. Door de keuze van opgelegde songs, het aankleden van de muzikanten, en de invloed van de jury wordt er vanaf het begin al naar een winnaar toe gewerkt. Een jaar later vaak alweer vergeten, en de nieuwe lichting mag zich presenteren. Sleeper maakte naam met hun tweede plaat The It Girl. Ze hadden ook nog het geluk dat ze een Blondie cover van Atomic mochten aanleveren voor de succesvolle Trainspotting soundtrack. Daar stonden ze wel mooi tussen de grotere namen en de hedendaagse beloftes. De bandleden hebben na de succesjaren hun aandacht gericht op het schrijversvlak. Louise Wener maakte vier romans en een biografie. Drummer Andy Maclure en gitarist Jon Stewart schreven columns in tijdschriften en gaven lezingen over moderne muziek om nieuwe muzikanten te inspireren.

Nu komen ze na ruim twintig jaar met een nieuw album. The Modern Age gaat verder waar ze ooit het verhaal stopten, tijd om er een hoofdstuk aan toe te voegen. Met andere vergeten Britpoppers als Dodgy, Space, Salad en The Bluetones verrasten ze in de zomer van 2017 op het Star Shaped Festival. Blijkbaar succesvol genoeg om aan nieuw materiaal te sleutelen. Als bassist werd de veelvoudige instrumentenbespeler Kieron Pepper aangetrokken. Oorspronkelijk ongeveer tien jaar live bij The Prodigy actief als drummer en daar verantwoordelijk voor de donkere beats. Erg veel is er niet veranderd. Louise Wener klinkt nog net zo fris en jeugdig als voorheen, en de instrumenten lijken ook alleen maar een poetsbeurt nodig te hebben. De laatste stofdeeltjes worden gelijk weg geblazen als het hardere Paradise Waiting wordt ingezet. Het gemak waarmee er een vervolg aan hun kenmerkende sound wordt gegeven, getuigd van het plezier hebben in het spelen. Vrijwel moeiteloos gaan ze op de door hun ooit ingezette weg verder. Geen uitgebluste band, die dit alleen uit financieel belang doet. Waarschijnlijk levert hun overige werkzaamheden genoeg salaris op, geen krampachtige poging om het hoofd boven water te houden.

Een stuk meer zweverig klinkt het intro van Look at You Now, om vervolgens flink het effectenpedaal in te trappen, zodat Jon Stewart met zijn gitaar totaal los kan gaan. Na het aangename gejank krijg je de nodige elektronica in The Sun Also Rises, maar hier blijft verder ook Stewart domineren. Natuurlijk heeft hij altijd in de schaduw gestaan van generatiegenoten, maar wat is hij eigenlijk meesterlijk in zijn uitvoering. Dig zit net op het randje van een snelle punksong, door de zang en het gedraai aan de knoppen, blijft het binnen het Britpop hokje. Wel een stuk pittiger en brutaler dan de gemiddelde band uit dit tijdperk. Meer gedurfder nog is het met dromerige percussie gevormde titelsong The Modern Age, waar Wener meerdere facetten van haar stembeheersing laat horen. Sterker nog wordt de popkant opgezocht, sporadisch ondersteund door de autotune, waardoor er blijkbaar ook ruimte in voor de hedendaagse technologische ontwikkelingen. Toch hoor ik ze liever een stuk rauwer zoals in Cellophane, waar ze ook de invloeden van de in de jaren negentig concurrerende Amerikaanse vrouwelijke rockende gitaarbands in mengen. Dit levert het bewijs op van respect voor wat er toentertijd aan de andere kant van de wereld gaande was.

Een stuk hedendaagser klinkt het door opzwepende postpunk drums gestuurde Car Into the Sea. Dit betekent dat Sleeper niet in het vroeger was alles beter verleden is blijven hangen, maar ruimte creëert voor nieuwe bevindingen in de muziek. Dat de drummer en gitarist vanwege hun werk nauw verbonden zijn met opkomende artiesten, pikken ze uiteraard zelf ook genoeg inspiratie op. Deze weten ze nu zelf treffend om te smeden in aangename songs. Hier weer wat dromeriger, bij andere nummers harder en directer. Met Blue Like You plaatsen ze zichzelf nostalgisch ergens in het einde van het laatste decennium van de twintigste eeuw. More Than I Do gaat nog wat verder terug in de tijd, dromerige New Wave staat hiervoor aan de basis. Louise Wener laat hoe dan ook genoeg horen dat ze zich op het schrijversvlak heeft ontwikkeld. Door de compactheid in haar zinnen, heeft het meer de uitwerking van pakkende slogans. Het komt beter binnen, en blijft gemakkelijker hangen. Het rommelige intro van Big Black Sun werkt niet in het voordeel, maar verder is het wel weer lekker. Dit heeft een van de sporadische momenten waarbij je hoort dat de zangeres ondertussen volwassen is geworden. Er zit een lichte heesheid en breekbaarheid in haar voordracht. Niks om zich voor te schamen, het wil alleen maar voordelig voor haar uitpakken. De hoge sensuele uithaal op het einde is een waardig slotakkoord.

Tracklisting The Modern Age:

  1. Paradise Waiting
  2. Look at You Now
  3. The Sun Also Rises
  4. Dig
  5. The Modern Age
  6. Cellophane
  7. Car Into the Sea
  8. Blue Like You
  9. More Than I Do
  10. Big Black Sun