Motorpsycho – The Crucible
Door op 12 februari 2019

Band: Motorpsycho
Album_title: The Crucible
Genre: Rock
Release_date: 02/15/2019
Label: Stickman Records
Rating: Vier sterren (4)
Soundsid: 3857242
The Crucible Motorpsycho
4
4

The Crucible is een stoere culturele Noorse egotrip die in de jaren negentig lijkt af te trappen. Spierballenrock waar het ontbloot bovenlichaam een gastrol bij vervult. Psychotzar begint gelijk met harde slaggitaar metal. Korte snel op elkaar volgende krachtige akkoorden die je direct nieuwsgierig de song in trekken. Powervolle zang die dat ruwe randje uitwerkenen en op de achtergrond is al minimaal iets van een mellotron aanwezig. De jongeling Tomas Järmyr op drums hoeft zichzelf met deze kwaliteiten niet te bewijzen. Zijn veelzijdige slagwerk geeft ruimte voor wat exotische elementen en klinkt alsof hij al jaren lang actief is bij de band. Het is prima en verantwoord dat Kenneth Kapstad zich definitief op Spidergawd is gaan richten. Järmyr doorstond op The Tower al ruimschoots de sollicitatieprocedure, en wist zich niet aan te passen aan het geluid. Nee, al vanaf zijn intreden mocht hij een mede bepalende rol opeisen. Hier direct duidelijk vanaf het moment dat de gong als een donderslag inslaat. Bij het soleren horen we al dat de begeleiding gaat grooven en duisterder zich voortbeweegt, de overgang naar het psychedelische vervolg is nog een kwestie van tijd. Smerige gitaaraanvallen volgen de steeds meer donderende bas van Bent Sæther op, na de rust van het akoestische gedeelte gaat de zang richting het snijdende van de grunge. Grootst wordt het vervolg aangegeven met razendsnelle passages en statische stukken, met op het laatst een episch slot, ondertussen beseffend dat dit nog maar de kortste track van de plaat is.

Mooie tweestemmigheid laat je al snel meevoeren in het sterk door de jaren zeventig beïnvloede progrock van Lux Aeterna. Verwacht geen tierelantijntjes en hoge vocale uithalen. Het uit Trondheim afkomstige Motorpsycho heeft nu eenmaal een dwarse ruige uitstraling, en daar verandert het prachtige akoestische inleidende gitaarspel niks aan. Er is veel meer ruimte voor goed gearrangeerde melodielijnen die zo nodig worden bijgeschaafd door de mellotron. Als er vervolgens grootst wordt uitgehaald met de symfonische poespas, krijg je al de ruige smerige gitaar en doorheen die je lekker maakt voor het vreemde psychedelisch zwaar aangezette vervolg. Hier ervaar je door de funky, jazz en fusion invloeden duidelijk waaraan Motorpsycho haar eigenzinnige naam aan te danken heeft. Deze technische sterk uitgespeelde wisselingen van stijlen is zo kenmerkend voor hun geluid. Alsof er in de tussentijd niks gebeurd is, gaan ze vervolgens weer net zo gemakkelijk verder met de rocksound die de jaren zeventig wisten te domineren. Na geweldige gitaarsolo’s wordt er in alle rust afgerond met weer de ondersteunende backing vocalen. Misschien is de verpakking net wat over the top, maar het siert de band van durf en lef.

Na minimale ruis op de bekkens wordt er vervolgens flink wat af gefreakt en gejamd op The Crucible. Alsof je midden op een kruispunt staat tijdens het spitsuur van de een of andere metropool. Zoveel geluiden passeren de revue. Dit is noodzakelijk om de roes op te roepen waarmee er een doorgang gezocht wordt tot het meer spanning opwekkende gitaarspel, die een flinke dreun op zijn achterste krijgt van de drummer. Hoe de bas zich hierbij nog staande kan houden lijkt een onmogelijke opgave. Heerlijk dat er dan toch weer de ruimte ontstaat voor het progressieve tussenstuk met prachtige bijna hippie achtige zang. Ritmisch krijgt het vervolgens meer vorm door de rol van Järmyr, en dan wordt er keihard toegeslagen met duivelse gitaren die als rond circelende demonen tot bedaren worden gebracht in een exorcistische bestrijding door de bas die zich niet van de wijs laat brengen. Zo herhalend blijft deze zich er tussen mengen. Bij het laatste stuk gaat het even de klassieke kant op met een klein momentje gitaarbeleving, om de uitstoot aan electrisch geweld nog voor de laatste keer de overhand te gunnen in een sterk gedeelte aan rockend hardrock met daarna het theatrale einde.

Een andere band zou dit waarschijnlijk verdelen over heel wat meer songs, maar Motorpsycho heeft aan een minimum van drie nummers genoeg om voor de zoveelste keer te overtuigen.

Tracklisting The Crucible:

  1. Psychotzar
  2. Lux Aeterna
  3. The Crucible