Komraus – Untie the Ropes
Door op 11 maart 2019

Band: Komraus
Album_title: Untie the Ropes
Genre: Triphop, Electronic, Hiphop
Release_date: 02/15/2019
Label: M.A.R.S.
Rating: Drieënhalve ster (3.5)
Untie the Ropes Komraus
3.5
3.5

Bij het horen van de naam Komraus zit je al snel in de verkeerde hoek te zoeken Dit is geen Duitse foute hardcore techno act, maar een stel triphoppers die hun werkplek in Londen heeft. De namen van de leden maken het nog verwarrender. Zangeres Sara Rioja, drummer Giuseppe Grondona en toetsenist Miguel Ramires hebben hun oorsprong in Spanje. Untie The Ropes is hun debuutplaat, en roept aangename herinneringen op met de bruisende Bristol scene uit de jaren negentig. De albumtitel staat voor het zich los maken van het opgelegde patroon. De ene keer gericht op de persoonlijke ontwikkeling, dan weer zich distantiërend van de maatschappij.

Komraus weet zich al direct te onderscheiden van andere soortgelijke bands. Some Minutes opent organischer met echte drums en gespeelde keyboardpartijen. Er wordt minimaal gebruik gemaakt van samplers. Sara heeft niet dat doorrookte in de vocalen waar Beth Gibson indruk mee maakte, waardoor het minder duister klinkt. De associatie met het dreigende van film noir soundtracks is vrijwel afwezig. Vocaal is ze net wat niet zo sterk dan haar illustratieve voorgangers, die hun levenservaringen en bitterheid er volledig in kwijt kunnen. Hiervoor in de plaats komt de temperamentvolle sensuele Zuid Europese aanpak. Ze heeft een aangename diepte in haar stem, die weer met gemak de hoogte in kan gaan. Bij Gas zijn de effecten wel aanwezig, maar domineren het geheel niet. Het is stukken verhalender, en Sara weet hier de rol van croonende diva op zich te nemen.

Het sobere hoor je terug in Love Overdose. Traag en slepend trekt de toetsenist het voort, met de klaagzang van de zangeres als trieste ondertoon. Nog zwaarder vervolgt titelstuk Untie the Ropes, al geeft de percussie er een aangename draai aan. De invulling is meer jaren tachtig gericht met lichte New Wave en zwoele dreampop accenten. Het Massive Attack achtige If I am Dreaming waar duistere invloeden doorheen druipen, zou zo onder de noemer tripgoth geplaatst kunnen worden. Bij het rustige What We Were Once vormt de keyboard de oorsprong. Het tempo wordt ritmisch opgevoerd door de sterk spelende Gronona, die ondanks de sfeervolle toevoegingen netjes bij zijn basis blijft. De omschakeling van Sara van troosteloos naar wrang bijtend is een onverwachte wending, maar werkt wel in het voordeel. Vervreemding en verwarring wordt opgeroepen in Just Say My Name. Afwijkende geluiden die zich laten leiden tot een meer orkestraal geheel, waar wel meer de uitgebalanceerde kracht van de invloedrijke grondleggers te horen is.

Dat de drummer ook geluisterd heeft naar de postpunk puristen bewijst The Road, meer minimalistischer maar net zo nadrukkelijk, drukt het de stempel op het begin van deze track. Door de achtergrond van deze muzikant heeft het wel een zomers tintje, wat prima samen gaat. Gerust stellend maakt de toetsenist zijn intrede, waarna Sara harder vervolgt. Ze gaat daarmee de strijd aan met de terug kerende keyboard aanslagen. Je verwacht niet dat Untie The Ropes nog gaat rocken, maar Stolen Fate laat een vette gitaar de boel ontwrichten. Helaas blijft het beperkt tot het intro, maar wat is dit aangenaam. Wat Flying High kenmerkt is het heldere geluid van de toetsen, die tegengas geven aan de warme donkere zang. Komraus levert een goed werkstuk af,waar minder kilte in te horen is dan bij het merendeel van de triphop soortgenoten. Hun gepassioneerde achtergrond draagt hier positief aan mee. Wat ontbreekt zijn de mysterieuze, broeierige wendingen. Daardoor is het net een niet zo spannend en een stuk voorspelbaarder.

Tracklisting Untie the Ropes:

  1. Some Minutes
  2. Gas
  3. Love Overdose
  4. Untie the Ropes
  5. If I am Dreaming
  6. What We Were Once
  7. Just Say My Name
  8. The Road
  9. Stolen Fate
  10. Flying High

Written in Music Nieuwsbrief