Khruangbin zweeft met publiek op duizend roze wolken
Door op 21 oktober 2018

Band: Khruangbin
Genre: funk, disco, soul, rock
Loc_venue: Doornroosje
Loc_city: Nijmegen
Loc_country: NL

Waar het exotische Khruangbin in maart het Utrechtse Ekko in vervoering bracht en vervolgens afgelopen juni het publiek in extase op Best Kept Secret wordt het succes deze maannd doorgeviert met drie Nederlandse clubshows. Shows die allen al weken van tevoren zijn uitverkocht. Wij gingen kijken bij de eerste halte: Doornroosje in Nijmegen.

Sinds ongeveer een jaar gaan gitarist Mark Speer, bassist Laura Lee en Donald Ray ‘DJ’ Johnson echt als een speer. De band, ontstaan in en rond een beroemde kerk (Beyoncé kwam er veel) in Houston, Texas weet, helemaal sinds tweede album Con Todo El Mundo uit is, wereldwijd steeds meer liefhebbers te trekken.

Voor de leek: Khruangbin is een muzikale melting pot die onder meer geïnspireerd wordt door Thaise funk uit de jaren 60 en 70 en dat mixt met disco, soul en psychedelica. Gitarist Mark Speer is een ware muziekfanaat die tijdens de eerste stappen van de band zichzelf en zijn bandgenoten ruimschoots deelgenoot maakte van zijn obsessie met Thaise funk die hij op internet ontdekte.

Laura Lee, die toevallig Thais studeerde toen ze Mark en DJ ontmoette, was dol op het Thaise woord voor vliegtuig.Toepasselijk, als je bedenkt dat de muzikale mosterd overal van verschillende werelddelen komt. En zo was ook de naam, Khruangbin, een feit.

Drankflessen

Tot zover. Doornroosje is volgepakt met hippies, hipsters, rockers, brave burgers en enkele hiphoppers, die de band, met de sprankelende Laura Lee voorop, bedeesd maar warm applaus verwelkomen.

Na een laidback intro speels Bin Bin getiteld, wordt onverwachts geopend met The Infamous Bill, een lied van de gelijknamige EP uit 2014. Laura en Mark gebruiken twee lege drankflessen en een drumstuk voor een funky intermezzo en de mensen joelen.

De kleurrijke noten die Mark produceert op zijn gitaar en de steady drums en bas in Como Te Quieres en August Twelve maken dat mensen al snel in een gloedvolle trance kijken naar het schouwspel dat er voor hun neus plaatsheeft. Daarbij helpt het ook dat de uitbundige kleuren- en schaduwspel in de lichtshow een perfecte aanvulling is op de muziek.

Wanneer het eerste blokje wordt afgesloten met het zwoele Friday Morning, kijkt Laura twee achter elkaar vol verbazing naar een jong stelletje dat innig in elkaar verstrengeld staat te zoenen vlak voor het podium. Uiteindelijk keurt ze het goed.

Verleidkunstenaars

Het middenblok is gereserveerd voor topnummers als Dern Kala, August 10 en Mr. White. Na elk nummer lijkt het publiek enkel seconden nodig te hebben om te ‘landen’. De applausmomenten tussen de nummers komen dan ook telkens heel licht vertraagd, maar zijn meer dan oprecht.

Vanaf seconde een straalt de band een extreme zelfverzekerdheid en coolheid uit. Laura, gehuld in spectaculaire babyroze jurk en op open hakken doet het publiek en haar bandpartner Mark voelbaar smelten wanneer ze haar tanden bloot lacht.

Mark op zijn beurt is een minstens zo grote verleidkunstenaar die niet alleen zijn vingers laat dansen over zijn gitaarhals, maar zo vloeiend over het podium beweegt dat het publiek als ware het onder hypnose zijn bewegingen volgt. Zijn ogen, die maar net onder de pony van zijn pruik – hij en Laura dragen een pruik, hoor hier waarom kunnen kijken en vaak gesloten zijn, lijken desondanks alles mee te krijgen.

Gelukzalig

We willen trouwens heel even stilstaan bij de drummer. Hoe hij alle nummers zó strak en beheerst kan spelen en vooral zijn drumstokken perfect als tempo- en volumeknoppen weet te hanteren, is bijna eng.

De geniale dynamiek die het trio mede dankzij hem creëert – van ingetogen met White Gloves naar meer funky met Lady And Man en Evan Finds The Third Room – zijn dan ook om van te smullen.

Alle ingrediënten zorgen ervoor dat het gelukzalig glimlachende publiek nagenoeg het hele concert samen met de band op duizend roze wolken zweeft.

Handkus

Na een medley met covers van diverse hiphop- en funkartiesten (onder meer Roy Ayers en Kool & The Gang’s Summer Madness) en het geniale Maria También – met het surfrockende Apache van The Shadows erin verweven, stopt het publiek pas weer met applaudisseren als de band terugkeert voor een toegift.

Even is de aandacht verzwakt en wagen mensen achterin de zaal het er doorheen te praten, maar als de band van stil en ingetogen het volume opengooit – en dat grotendeels door simpelweg de snaren harder aan te slaan, is alle lof weer voor Khruangbin.

De laatste psychedelische single Como Te Quiero wordt deze avond in Nijmegen voor het eerst live gespeeld – en tot dank van Laura warm onthaald. Mark beantwoordt haar door haar te bedanken dat ze bestaat.

Op de onbetwiste afsluiter People Everywhere (Still Alive) swingt het publiek flink met de heupen geswingd en na een groot woord van dank loopt de band breed glimlachend af met een handkus van Laura Lee als kers op de taart.

Khruangbin is iets bijna magisch.