John Grant – Pale Green Ghost
Door op 11 maart 2013

Artiest: John Grant
Album_title: Pale Green Ghosts
Genre: Alternative
Release_date: 03/11/2013
Label: Bella Union
Rating: Vierenhalve ster (4.5)
Soundsid: 3180522
Pale Green Ghosts John Grant
4.5
4.5

Dat John Grant met zijn tweede soloalbum een andere weg zou inslaan werd in interviews met hem al duidelijk, maar dat hij electronica zo’n prominente rol zou laten spelen, zeker niet. Het levert een al net zo intense muziekbelevenis op als Grant’s debuut Queen Of Denmark.

Verhuisd naar IJsland vond Grant in Biggi Veira van het vermaarde Gus Gus de man waarmee hij aan de slag ging om zijn songs een andere richting op te duwen. Een tweede Queen of Denmark, zijn meesterlijke debuut waarop Midlake een voorname rol had, vond Grant niet echt passen. Hoewel dat met het succes van zijn solo debuut wel zijn eerste gedachte was geweest. Grant wilde iets anders en dol op synthesizers als hij is vond hij in Veira zijn ‘main man’. Met McKenzie Smith and Paul Alexander behield hij voor het  ‘andere gedeelte van de songs voor het album’ wel de ritmetandem van Midlake zodat er een spannende mix tussen twee werelden is ontstaan.

Gelijk met het titelnummer als albumopener en het daarop volgende Black Belt wordt een spannende toon gezet. De door Veira opgezette elektronica krijgt vanzelf warmte als Grant de vocalen verzorgd. Prima uitdagend begin. Met GMF (Greatest Motherfucker) keert Grant dan weer glorieus terug naar de van Queen Of Denmark zo bekende sound. Het is maar heel weinig artiesten gegeven met zo’n tekst weg te komen als Grant. Zijn prachtstem doet motherfucker bijna lieflijk klinken.

De mix van elektronisch gedreven songs en de meer akoestische rustige songs is niet eerder op een album zo briljant verwerkt. Typisch geval van de juiste mensen op de juiste plekken. Hoe verschillend meer akoestische songs als Vietnam of het geniale It Doesn’t Matter To Him (met prachtbijdrage van Sinead O’Connor) dan mogen klinken als de door elektronica gedreven Why Don’t You Love Me Anymore, You Don’t Have To of het zeer dansbare, aan Hercules And Love Affair verwante, Sensitive New Age Guy, er is wel zeker een mooie coherentie te vinden. Coherentie die zich juist vindt in de spannende mix.

Niet alleen de muziek is spannend, ook tekstueel heeft deze nieuwe Grant weer zeer veel te bieden. De ex die ook op Queen Of Denmark werd opgevoerd (dat die ex Charlie heet weten we ondertussen) is ook nu weer reden voor veel heftige, dan weer hilarische teksten. De zeer oprechte, over zijn HIV, verhalende tekst van Ernest Borgnine is de meest intieme die hij tot nu toe schreef. Al weet Grant ook hier de juiste toon te vinden en is hij op zelfbeklag niet te betrappen. (‘Now what did you expect / You spent your life on your knees’). Met het fraaie I Hate This Town en de daarop volgende, magistrale albumafsluiter Glacier maakt Grant volledig duidelijk waarom Pale Green Ghost een van de allerbeste albums van dit jaar is. Door een orkest verrijkt klinkt Grant in die afsluitsong nog indrukwekkender dan we al op het hele album hebben kunnen horen.

Met zijn tweede solo album bewijst Grant niet alleen dat hij een van de allermooiste stemmen van de hedendaagse muziek heeft en indrukwekkende, beklijvende songs kan schrijven, maar absoluut de man is die we de komende jaren volop in de gaten moeten houden. Dit nieuwe album is meesterlijk en bijzonder indrukwekkend.

Tracklisting Pale Green Ghost (deluxe edition):

CD1:

  1. Pale Green Ghosts
  2. Black Belt
  3. GMF
  4. Vietnam
  5. It Doesn’t Matter To Him
  6. Why Don’t You Love Me Anymore
  7. You Don’t Have To
  8. Sensitive New Age Guy
  9. Ernest Borgnine
  10. I Hate This Town
  11. Glacier

CD2:

  1. Black Belt (Hercules And Love Affair Remix)
  2. Black Belt (Gluteus Maximus Vocal Remix)
  3. Pale Green Ghosts (NIVOLT Remix)
  4. Pale Green Ghosts (NO CEREMONY /// Remix)
  5. Why Don’t You Love Me (NIVOLT Remix)
  6. Why Don’t You Love Me (Bon Homme Remix)

Written in Music Nieuwsbrief