Frank Carter & The Rattlesnakes – End of Suffering
Door op 02 mei 2019

Artiest: Frank Carter
Band: The Rattlesnakes
Album_title: End of Suffering
Genre: powerrock, Punk
Release_date: 05/03/2019
Label: International Death Cult
Rating: Drieënhalve ster (3.5)
Soundsid: 870321
End of Suffering The Rattlesnakes
3.5
3.5

De Britse Frank Carter lijkt zich muzikaal steeds sterker van zijn hardcore punk verleden te distantiëren. De voormalige frontman van Gallows houdt zich ondanks zijn kleine gestalte en vrijwel volledige getatoeëerde lijf prima staande met dit meer toegankelijke geluid. De powerrock heeft eerder raakvlakken met Manic Street Preachers, zoals het snelle punk rockende Heartbreaker en het latere exploderende Supervillain. Uit de tijd dat die nog in hun provocerende slogans en idealen geloofden. Er is zelfs ruimte voor sfeervolle toetsenbegeleiding in het sterk door de postgrunge beïnvloedde titelstuk End of Suffering. Samen met zijn begeleidingsband The Rattlesnakes zet hij de op voorgangers Blossom en Modern Ruin ingezette lijn voort. Dat hij nog steeds zijn stembanden weet te smeren met een buitensporig volume laat hij minder vaak horen, verleerd is hij het zeker niet.

Natuurlijk houdt hij zichzelf in bij Why a Butterfly Can’t Love a Spider, zelfs als de gitaren de geluidsmuren trotseren blijft hij gecontroleerd achter. De fans van voorheen zijn al lang afgehaakt, tenzij ze de status van burgerlijke volwassenwording behaald hebben. Door het afspelen van deze plaat veroorzaak je geen burenruzie. Tyrant Lizard King is wel een stuk zwaarder maar dat Tom Morello van Rage Against The Machine hier zoveel aan toe weet te voegen, betwijfel ik. Als vaste gastgitarist bij Bruce Springsteens E Street Band zijn de scherpe kantjes er ondertussen wel afgeslepen. Op het einde mag hij de effectenpedalen flink indrukken, maar dit zal live niet zo’n aardbeving als op Pinkpop 1994 veroorzaken. Met Crowbar willen ze vriendjes worden met een band als Muse, al ontbreken hier gelukkig wel de hoge uithalen. Nog toegankelijker zetten ze een stap richting het grote publiek met het soulvolle Love Games.

De tienerproblematiek in het tekstueel erg zwakke Anxiety gaat niet verder dan puistendepressies, welke het beste met Clearasil bestreden kunnen worden. Heel herkenbaar voor emo pubers die zoekende zijn naar hun eigen ik. Soms komt het allemaal schrikbarend dicht bij Linkin Park zoals hoorbaar in Angel Wings. Van verre afstand zou Meneer Carter ook door kunnen gaan als vervanger van Chester Bennington. Niet alleen zijn uiterlijk maar zeker ook vocaal komt hij wel erg dicht in zijn eeuwige op de festivalvelden dolende aura. Als hij zijn verleden bezingt in Kitty Sucker, verliest hij de geloofwaardigheid. Punk wordt hier als lichtvoetige cyberdisco weg gezet. End of Suffering is een prima rockalbum. Al zal het bij zijn oude volgelingen eerder aanzetten om bij de plaatselijke drogist Loperamide of een andere diarreeremmer te gaan kopen.

Tracklisting End of Suffering:

  1. Why a Butterfly Can’t Love a Spider
  2. Tyrant Lizard King
  3. Heartbreaker
  4. Crowbar
  5. Love Games
  6. Anxiety
  7. Angel Wings
  8. Supervillain
  9. Latex Dreams
  10. Kitty Sucker
  11. Little Devil
  12. End of Suffering