Exploded View – Obey
Door op 10 januari 2019

Band: Exploded View
Album_title: Obey
Genre: avant-garde, Alternative
Release_date: 09/28/2018
Label: Sacred Bones
Rating: Vier sterren (4)
Soundsid: 3824744
Obey Exploded View
4
4

Geen gemakkelijke kost dit Exploded View. Zwaarmoedige, hard binnen komende songs voorzien van de nodige minder toegankelijk postpunk invloeden. Bij de vervreemdende zang van Annika Henderson zou je haar het liefste door verwijzen naar de huisarts voor een passende dosering Prozac. Ze klinkt leeg, lusteloos en uitgeblust. En als je dan eerlijk moet zijn, dit soort wanhopige personen leveren vaak door hun problematiek erg boeiend materiaal. De band is ontstaan in Mexico City, waar de Britse, in Berlijn wonende zangers treft haar bondgenoten, of bandgenoten treft. Hugo Quezada en Martin Thulin geven haar psychische frustraties een grimmig klankbord. Doordat de Duitse vocale invloeden goed hoorbaar zijn, krijgt het een monumentaal, zeer strakke, statische uitstraling. Zwaarmoedig en uitzichtloos gaat ze de strijd aan met de horror die uit verschillende elektronische kastjes als demonen tevoorschijn komen.

Als een zware migraine wordt een lieflijk Lullaby pianospel begeleid met de dreampop van vocalist Annika als medicinale pijnbestrijding. Deze zuster des dood drijft je in haar ondoorzichtelijke poel van bederf van Open Road. De vocalen zijn een stuk intenser en vertwijfelender. Versteende gitaargepingel welke functioneel je laat mee voeren in de bedrieglijke draaikolk van vervormd gegalm. Dark Stains gaat verder op het keerpunt waar postpunk samensmelt met electric body music. Als een intelligente punkdichteres geeft Annika flarden van een van tranen doordrenkt dagboek vrij. Bladzijde na bladzijde verscheurend, afrekenen met het verleden. Ook Gone Tomorrow is een open sollicitatie naar de functie van gekwelde martelaar. Verdoofd sterven de emoties af, verkild en steeds vlakker wordend. Spaarzame drumslagen en hoge synths ontvormen de gevoelens. Titelstuk Obey volgt als een rusteloze bijna coldwave achtig geheel. Ontstemde postpunk die zich al wringend en aanvallend opdringt. Om je heen draaiende als een circulerende groep hongerige gieren, afwachtend om toe te slaan. De vervagende deprimerende vocalen van Annika wenden zich tot je als een definitieve openbaring.

Sleepers heeft iets opbeurends, een ode aan de ondertussen steeds verder weg gezakte ethereal wave. Een basgitaar die een voortdurende line creëert met daaroverheen verweven stijlvolle herhalende drums en opgewekte mechanische tonen. Het luchtige Letting Go of Childhood Dreams laat steeds sterker het gevoel achter dan de plaat zich in tweeën spitst. De paradox met de eerste vijf tracks is immens. Van uitzichtloze nachtmerries naar positievere toekomstbeelden. In eerste instantie lijkt Raven Raven dit beeld te verzieken, maar het hoge dansbaarheidsgehalte geeft het net nog een optimistische impuls. Prettig vluchtgedrag met alle ingrediënten voor semi bejaarde navelstaarders, die met pijnlijk gebogen rug voor een laatste maal een bezoekje aan de dansvloer wagen. Come On Honey is echte shoegazer met een bepalend industriële benaderingswijze. Herhalende beats die ook de kern van grimmige wave hier verwoorden. Heel even is het maniakale van de eerste vijf tracks weer terug. Verslagen wagen we ons aan het eindstuk. Als een ontspoorde sneltrein raast Rant zich naar het Oost Berlijn van voor de val van de muur. Station To Station, met de eindbestemming ergens in de vorige eeuw. Niet echt een album welke je aan het daglicht toe vertrouwd, maar als eenmaal laat in de avond de gordijnen zich sluiten heeft het meer zijn bestaansrecht.

Tracklisting Obey:

 

  1. Lullaby
  2. Open Road
  3. Dark Stains
  4. Gone Tomorrow
  5. Obey
  6. Sleepers
  7. Letting Go of Childhood Dreams
  8. Raven Raven
  9. Come on Honey
  10. Rant

Written in Music Nieuwsbrief