Eve Libertine – Sea
Door op 26 april 2019

Artiest: Eve Libertine
Album_title: Sea
Genre: Jazz, avant-garde
Release_date: 01/25/2019
Label: One Little Indian
Rating: Drieënhalve ster (3.5)
Soundsid: 3854988
Sea Eve Libertine
3.5
3.5

Wat waren die gasten van Crass boos en maatschappij kritisch. Durfde je bij een punk purist Sex Pistols te noemen als belangrijke invloedrijke band, dan werd je wel onderworpen aan een uurtje Crass, en je slikte de namen van Johnny Rotten en zijn rebellenclub al snel in. Sex Pistols werd genoemd als een bij elkaar gezocht zootje, een veredelde boyband. Wat in principe ook het geval is, al blijf ik altijd Never Mind the Bollocks koesteren. Sterker nog, zelfs de meest hardcore punkers uit Groot Brittannië hebben hun status grotendeels aan deze plaat te danken, en zullen hem stiekem in de kast hebben staan. Eve Libertine kotste haar walging in gefrustreerde woorden over haar volgelingen uit als zangeres van de anarcho punkers van Crass. Tegenwoordig houdt ze zichzelf nog steeds staande in de voor haar verrotte maatschappij. Ondertussen heeft de vernietigende begeleiding van dreigende noise plaats gemaakt voor zelfs meer klassieke instrumenten zoals piano en cello. Dat men hiermee een soortgelijk effect kan oproepen zou Eve Libertine waarschijnlijk in 1980 bespottelijk weg gelachen hebben. Als reactie hierop zou de beloning hooguit een vette klodder spuug in je nek zijn geweest.

Jack Kerouac vormden samen met William S. Burroughs en Allen Ginsberg de kern van het schrijverscollectief genaamd De Beat Generation. Door hun verruimende blik, waarbij de nodige genotsmiddelen werden ingezet om het effect te bereiken, ontketenden ze min of meer de hippie revolutie uit de jaren zestig. Voor de eerste keer durfden jongeren zich te verzetten tegen hun ouders en met eigen idealen aan de slag te gaan. On The Road van Kerouac werd gezien als een soort van hedendaagse bijbel, waar de jeugd hun inspiratie uit haalden. Misschien kan Jack Kerouac wel beschouwd worden als The Godfather Of Punk, een titel die nu Iggy Pop is toegedeeld. Zeker gezien de invloed die de schrijver met terug werkende kracht op de roerige jaren zestig heeft gehad. Mooi hoe dit nu tot verbintenis komt in het door Kerouac geschreven Sea, op een bijna lugubere wijze voorgedragen door punkdichteres Libertine. Dat ze hiermee zichzelf weet te presenteren in de jazz hoek is niet eens zo vreemd. Al voordat de punk zijn intrede deed bleef deze stroming zich vernieuwen, en nu punk grotendeels dood en begraven is, blijkt jazz zich staande te houden. Door de mogelijkheid tot improvisatie blijft dit een breed vlak waarop er te opereren valt, al verwacht ik dat weinig toeschouwers op de hoogte zijn van Libertines achtergrond.

Sea rammelt, intrigeert en laat je mee voeren in de poëtisch geschepte wereld van Kerouac. De wanhoop en dramatiek in de stem van Libertine geeft het iets krachtigs mee. Maniakaal voert ze je mee in de in de knoop rakende gedachtekronkels van een kwaadaardige reisleidster. De stemverheffingen zorgen voor het schizofrene karakter waarmee ze de hersens van de luisteraar penetreert. Net zo belangrijk is de geïmproviseerde muzikale begeleiding. Kate Shortt weet met haar cello de hardheid te verwoorden, en heeft als komiek de nodige podiumervaring. Het speelse element wordt verzorgd door het pianospel van Justina Curtis. De bas van Davide Mantovani huppelt zorgeloos door al dit geweld. Paul Clarvis heeft als drummer de meeste samenwerkingen op zijn CV staan, en schuift net zo gemakkelijk aan bij het perfectioneren van een soundtrack als bij hoogstaande popartiesten als Paul McCartney, Elton John en Mick Jagger. Ook hier weet hij huiverend de nodige chaos te veroorzaken; alles in dienst van de muziek. Zo hoort een voordracht te klinken; schurend en inspirerend. Dat Eve Libertine na haar punkverleden niet stil is blijven staan, wordt hier wel bewezen.

Tracklisting Sea:

  1. Sea