Dez Mona – Book of Many
Door op 04 maart 2019

Band: Dez Mona
Album_title: Book Of Many
Genre: alternative rock
Release_date: 02/01/2019
Label: Caroline
Rating: Vierenhalve ster (4.5)
Soundsid: 3863131
Book Of Many Dez Mona
4.5
4.5

Waarom heeft men de neiging om muziek onder te brengen in hokjes? Ook hier komt al snel de gedachte op om bands met elkaar te vergelijken, en ze te koppelen aan bepaalde stromingen of stijlen. Vaak is het wel overduidelijk te horen, maar ook met regelmaat weet een act daadwerkelijk iets toe te voegen, waarmee ze niet in een categorie te plaatsen zijn. Bewust zichzelf buitenspel opstellen. Dez Mona is zo’n groep. Zanger Gregory Frateur kreeg voorheen nog steun van de contrabas spelende Nicolas Rombouts. Niet alleen instrumenten kunnen na jaren versleten zijn, hier was het ook het geval bij de muzikant. Totaal leeg en stuk gespeeld. Book Of Many heeft hier niet echt onder geleden. Sterker nog, deze gedwongen impuls heeft zoveel moois opgeleverd, waardoor deze Belgen overtuigend het bewijs afleveren nog degelijk bestaansrecht te hebben. Dat ze hierbij ondersteuning krijgen vanuit het dEUS kamp, heeft geen invloed op het werk, maar moet meer gezien worden als een vriendendienst. Vorig jaar werd in West – Vlaanderen WOI herdacht. De Groote Oorlog eindigde 100 jaar geleden. Het project heette GoneWest, wat staat voor sterven in het westen; strijdend ten onder gaan. Dez Mona werd hierin betrokken en leverde hiervoor vijf songs af, die uiteindelijk ook de basis vormden voor Book Of Many. Hierdoor wordt er flink touw getrokken tussen hoop en verlies, maar ook schuld en pijn staan hierbij centraal.

Dat muziek een kunstvorm genoemd mag worden die de nodige waardering verdient hoor je terug in het culturele startstuk Half River Half Man. Na het minimale klankenpalet is het de accordeon die sturing aan het geheel geeft. Niet zozeer als instrument, maar meer als de tweede stem die probeert iets opbeurends te zeggen tegen de neerslachtige getekende Frateur, en hier wonderbaarlijk treffend in slaagt. De zanger eist zijn rol weer op in het naar hogere sferen gezongen How Beautiful. Met een onwaarschijnlijk gemak weet hij het hart van de meest geharde luisteraar open te splijten om recht in die kern te belanden. De toetsen tikken daarbij gevoelig op de pijnlijke plek. Poppies is een stuk aardser, met deze single lijken ze zich te richten op een groter publiek. Het refrein is kort en krachtig, maar weet zich daardoor wel effectief binnen te dringen. Er is ruimte voor warmte en roept op tot eenwording. De afwisseling door de Piano is prettig om met de volle aandacht te beginnen aan Journey Reunite. Met mooie harmonieuze samenzang worden we gezogen in iets krachtigs als een zeemanslied met cabaretachtige wendingen. Laat de drank maar rijkelijk vloeien, we proosten op het leven en drinken het verdriet weg. De stilte kan zo hard vallen als deze op de juiste manier benut wordt. Terwijl vocaal in Wolves een zo dromerig mogelijke weg wordt ingeslagen, wordt de overige ruimte vervuld met alleen de hoofdzakelijke klanken. De serene rust krijgt hierdoor meer diepgang. Pas tegen het einde wordt dit verdreven.

Het marcheren van doodse intrigerende drumslagen vormt de basis van het meer dreigende Another Kind of Life. De echo op de zang veroorzaakt de twijfel, alsof een innerlijk schizofreen stemmetje de hoofdpersoon hier toespreekt. Kwaad willend of goed bedoelend. Een gitaar schildert lange donkere strepen op het naakte witte doek, en bevrijd haar van de onschuld. Uiteindelijk domineert alleen de kleur zwart. Mystiek komt hiervoor in de plaats bij het geheimzinnige Lament. Door de meerstemmigheid krijgt ook deze song een duistere aanpak. De publieke boetedoening van Blame laat je met gesloten ogen terug denken aan vergeten zondes. Een moment van zelfmeditatie. De beloning hiervoor komt er vervolgens in het ontspannend werkende Accordio. De toegankelijkheid van High Up the Sky werkt als een exorcisme. Gezuiverd van alle blaam als een vernieuwde ik de wereld tegenmoed tredend. Bij Skai Blue heeft de accordeon de functie om het folkloristische gevoel op te roepen. Dit oer instrument is een van de dragers van de muzikale achtergrond van het Frans sprekende gedeelte van België. Een chauvinistisch eerbetoon. Zelfs tegen het einde lukt het Dez Mona om de volledige aandacht op te eisen. De opbouw van Darkest Hour wordt stukje bij stukje opgezet. Een schouwspel met de nodige dramatiek die momenten zonder enig geluid kent, om vervolgens weer vanuit die basis zich ontwikkeld tot een opera achtig einde. Zelfs met het weg vallen van een van de basisspelers weet Dez Mona meerdere malen te scoren.

Tracklisting Book Of Many:

  1. Half River Half Man
  2. How Beautiful
  3. Poppies
  4. Piano
  5. Journey Reunite
  6. Wolves
  7. Another Kind of Life
  8. Lament
  9. Blame
  10. Accordio
  11. High Up the Sky
  12. Skai Blue
  13. Darkest Hour

Written in Music Nieuwsbrief