Dead Can Dance – Dionysus
Door op 25 november 2018

Band: Dead Can Dance
Album_title: Dionysus
Genre: Alternative, Wereld
Release_date: 11/02/2018
Label: PIAS
Release_date_reissue: 11/02/2018
Rating: Vier sterren (4)
Soundsid: 3838039
Dionysus Dead Can Dance
4
4

De ontwikkeling van Dead Can Dance is bijna bovenaards te noemen. Als beginnende post-punk band met eigen karakter lieten ze al en sterke indruk achter met het voor mij onovertroffen In Power We Entrust the Love Advocated met Brendan Perry op zang. Al zal hiermee veel liefhebbers voor de kop gestoten worden, die meer hebben met de engelachtige zang, want zo moet dat wezen wel klinken, van Lisa Gerrard in het Magnus Opus genaamd The Host of Seraphim. De track maakte hier voornamelijk indruk bij het geslaagde einde van The Mist, eem film die verder tegenviel. Dead Can Dance die zich ondertussen verder ontwikkelde via een meer traditioneel Middeleeuws geluid en vervolgens kennis liet maken met de samenvlechting van meer Oosterse culturen tot weer een prachtig geheel. Na zestien jaar van stilte het geboortekaartje afleverde van een nakomeling genaamd Anastasis, behoorlijk broeierig, maar oh zo sfeervol.

Nu, weer ruim vijf jaar later is er dan vrij onverwachts Dionysus, die minder verrassend werkt, wat zeker met het volgende te maken heeft. Dead Can Dance maakte live veel indruk door de veelzijdigheid van instrumenten op het podium, hier weten ze dat geluid, duidelijk hoorbaar op een kunstmatige manier te produceren. Met behulp van drumcomputer, keyboard, synthesizer en andere elektronische hulpmiddelen. Van veel bands kan je dit prima hebben, maar bij een act als Dead Can Dance, waar de echtheid een grote rol speelde, heb ik hier veel meer moeite mee. Dionysus is een plaat die bestaat uit twee tracks, welke weer onderverdeeld zijn in meerdere stukken.

Dionysus is een mythische Griekse God met een behoorlijk menselijk karakter. De mengeling van zwakheid en moed, van weelderigheid en kracht komt vooral naar boven; gesymboliseerd in de druif. Net als bij Bacchus staan de door alcohol overheersende (wijn)feesten centraal. Niet alleen de positieve effecten van dit genotsmiddel staan komen aan bod, ook zijn er in zijn omzwervingen genoeg negatieve gevolgen bekend. Het uitbundige, bijna manische feestgevoel hoor je terug, maar ook is er genoeg ruimte voor de meer donkere kanten van zijn geschiedenis.

De puurheid zit gevangen in een gouden kooitje, en de kunstmatige vogelgeluiden werken niet in het voordeel. De keizer van het sprookje De Chinese Nachtegaal verlangde uiteindelijk ook naar het originele gefluit, en niet naar het mechanische blikken geluid. Bij het begin van Liberator Of Minds moet ik hier heel sterk aan denken, de tekstloze klaagzang van Gerrard roept een wanhopig sfeertje op, als rouwende vrouwen die treuren om hun stervende leider. Eigenlijk vat dit lied Dionysus het beste samen. De behoefte naar echtheid is sterk aanwezig, al is het verder een behoorlijke goede plaat. Je hoort wel alle genoemde invloeden hier in terug; het Oosterse sabeldans achtige, het meer statische Middeleeuwse theatrale, en zelfs het trieste zware post-punk.

Al snel tijdens opener Sea Born komt dit gemis pijnlijk naar boven drijven; het repeterende drumgeluid klinkt net niet krachtig genoeg, zelfs wat aan de vlakke kant, zonde, want verder heeft het een prima spannende opbouw. Ook de ondersteunende menselijke klanken lijken door de blender gehaald te zijn gevormd tot een smoothie in de nog experimentele fase; wel lekker, maar niet luchtig genoeg, te zoet, en er mist een onderscheidend ingrediënt, welke het net wat pittiger hoort te maken. Volgens mij zijn het allemaal bestaande sample fragmenten van andere songs, waar Gerrard haar kunsten laat horen. Na meerdere luisterbeurten pakt het mij wel, maar het blijft even wennen. Het einde is heerlijk duister en mysterieus.

Dance Of The Bacchantes zou gebruikt kunnen worden als dansbewegingen voor een inheemse gevechtssport, waar het eerbied hebben voor je tegenstander op de voorgrond staat. Een mix tussen tribal, trance en zelfs toegankelijke nineties industrial, door de vrolijke klanken is het allemaal een wat minder zwaar muzikaal hoogstandje. Tot hier toe de a-kant, Act 1 genaamd.

Was er daar nog sprake van het gevoel van een nazomer, bij Act 2 duiken we wel gelijk de deprimerende herfst in. The Mountain heeft een prachtige opbouw, maar echt warm van binnen wordt je toch pas als je Brendan Perry eindelijk hoort zingen. Vervolgens valt ook Lisa Gerrard in, maar je hoort dan dat ouderdom misschien wel de voorbede is voor meer wijsheid, ook hier hoor je slijtage in haar stem. Weg is het engelengeluid, daarvoor is het meer hulpeloze breekbare in de plaats gekomen. Even slikken, maar vervolgens heb je er wel vrede mee. Zo aards heeft ze nog nooit eerder geklonken, en opeens hebben we te maken met een medemens; en niet met een overkoepelende kracht, meer herkenning.

Bij The Invocation gaat ze daar mee door, maar hier klinkt het net allemaal wat meer Oost Europees, al is hier het zelfvertrouwen wel aanwezig. Eigenlijk heeft dit wel wat, ze domineert de achtergrondkoortjes, die nog jong en fris klinken; alsof er een betrouwbare oudere hogepriesteres ze langzaam in hypnose wiegt.

Als in een goed huwelijk worden de rollen gelijkwaardig verdeeld, dus bij The Forest wordt de microfoon weer overhandigd aan Perry, die wel nog net zo jeugdig klinkt als vijfendertig jaar geleden. Wat blijft het een genot om zijn rustgevende diepe stem te horen.

Afsluiter Psychopomp heeft net een te lang intro, en het duurt hierdoor een hele tijd voordat er echt wat gebeurd, zonder Perry zou het ook een heel stuk minder scoren bij mij. Ook hier geeft zijn geluid een warme mediterende werking, die je doet verlangen naar eenheid met lichaam en geest. Dit klinkt wat spiritueel, maar anders is het niet te verwoorden. Gerrard zit hier mooi verwerkt in de achtergrond, en rond het als in een cirkel perfect af.

Werd er bij de a-kant nog behoorlijk aan het fake gebeuren gestoord, bij de b-kant is dit gevoel echter totaal niet aanwezig. Het zal dan toch te maken hebben met de zang, die hier weer prominent aanwezig is. Dead Can Dance heeft twee zangers, met beide een eigenzinnig geluid. Gerrard moet haar beperkingen inzien en het een waarde oordeel geven en concluderen dat Perry beter past in zijn rol als leadzanger. Bij hem is nog steeds groei mogelijk, maar eerst moet dat zelfbeeld onder controle zijn, en de acceptatie er zijn van de muzikale partner.

Tracklisting Dionysus

ACT I :

  1. Sea Borne
  2. Liberator of Minds
  3. Dance of the Bacchantes

ACT II :

  1. The Mountain
  2. The Invocation
  3. The Forest
  4. Psychopomp