David Byrne en St. Vincent bespelen Vredenburg als ware giganten
Door op 25 augustus 2013

Band: David Byrne & St.Vincent
Genre: Alternative
Label: 4AD
Loc_venue: Vredenburg Leidsche Rijn
Loc_city: Utrecht

David Byrne is een genie! Dat bewees hij vele jaren geleden al als frontman van Talking Heads, als producer van bijzondere albums van anderen en met zijn uitstapjes in de wereld van bijvoorbeeld film, literatuur, opera en beeldende kunst. En als hij niet bezig is om zich zélf muzikaal te uiten, dan plaveit hij de paden wel voor andere muzikanten, via zijn platenlabel Luaka Bop. Duidelijk is dat Byrne niet kan stilzitten. Zelfs niet kan stilstáán! Denk maar eens aan Stop Making Sense, de legendarische live-registratie van Talking Heads, uit 1984.

Optredens van Byrne zijn altijd een feest. Toch is vanavond duidelijk dat het publiek in Vredenburg Leidsche Rijn niet precies weet wat het moet verwachten. Dat komt omdat de geboren Schot niet alleen optreedt: hij staat op de planken met St. Vincent, de artiestennaam van de uit Tulsa (Oklahoma) afkomstige Annie Clark. Natuurlijk, hun album Love This Giant uit 2012 is bij de meeste aanwezigen wel bekend maar hoe gaan ze die bijzonder creatieve, met een brassband gemaakte muziek vanavond brengen? En zou er nog ruimte zijn voor een aantal klassiekers van Talking Heads? Op de flyer staat immers “performing songs from their new album Love This Giant and lots more!”

Bij binnenkomst wordt al een tipje van de sluier gelicht: de blaasinstrumenten liggen namelijk al op het podium te wachten. Kort vóór het concert horen we Byrne door de speakers zeggen, dat hij het aanmoedigt dat mensen foto’s maken, zelfs audio- en video-opnames, zolang dat maar niet ten koste gaat van het genot van de andere bezoekers. Oftewel: “We hope you enjoy watching the show without a gadget in front of your face.” Dan, iets voor half 9, een kwartiertje te laat, begint het feest. Het feest dat zal duren tot 22.15 uur. Het feest voor een redelijk gevuld Vredenburg. Het feest van David Byrne, van Annie Clark én van de 8-koppige brassband (onder leiding van Kelly Pratt) die ze hebben meegenomen. Want wat straalt het plezier van iedereen af, meteen vanaf de eerste tonen. Dat enthousiasme komt over, het publiek geniet zichtbaar.

Alles wat de bezoekers hebben kúnnen wensen, dat krijgen ze: nummers van Love This Giant, nummers van St. Vincent, nummers van David Byrne solo én nummers van Talking Heads. Dat laatste gebeurt zelfs sneller dan de meesten hadden verwacht. Het zegt iets over de line-up: het is geen show van Byrne met Clark in de schaduw. Het is geen show met afgebakende blokjes. Het is een show, waarbij alles door elkaar loopt, als 1 geheel. De muzikanten zijn in topvorm. Zelfs veel eerder gemaakte nummers blijken niet alleen uitermate geschikt voor de blazers, maar ook voor de samples waarmee af en toe gestrooid wordt. Over eclectisch gesproken…

De bezoekers krijgen misschien zelfs meer dan waarop ze hadden gehoopt: deze kunstzinnige briljanten hebben namelijk zelfs gedacht aan choreografie bij de nummers. Zo liggen de muzikanten tijdens Cheerleader verspreid over het podium op de vloer, wel gewoon hun instrument bespelend. En tijdens Wild Wild Life lopen ze in een kring over het podium om één voor één voor de microfoon te staan en een regel te zingen. Een prachtig gezicht, niet in het minst omdat het podium ook geweldig is uitgelicht.

Byrne én Clark zijn niet alleen goed bij stem, die stemmen blijken ook live heel goed bij elkaar te passen. En sowieso, wat is die Annie Clark een stoer wijf zeg! Zoals ze zingt, zoals ze gitaar speelt (bijvoorbeeld met een geweldige solo op Marrow), zoals ze de drumcomputer bespeelt (op I Am An Ape) en zeker ook zoals ze het publiek bespeelt. Gigantisch! Duidelijk is dat áls het publiek zich al ongemakkelijk voelt, dat dit vooral komt door de stoelen waarop je moet zitten.

Dat verandert als de band na bijna anderhalf uur aankomt bij de toegiften, voor veel mensen reden om richting het podium te gaan en mee te dansen. Het worden 4 toegiften, waarvan de laatste het luidst meegezongen wordt. Niet gek als je weet dat dit Talking Heads klassieker Road To Nowhere is. Het publiek is uitzinnig. Het lijkt de muzikanten zelfs wat te verrassen. Toch is die uitzinnigheid volkomen terecht. Wat een geweldig optreden van deze 2 reuzen!

Setlist:

  1. Who (Love This Giant)
  2. Weekend In The Dust (Love This Giant)
  3. Save Me From What I Want (St. Vincent)
  4. Strange Overtones (David Byrne)
  5. I Am An Ape (Love This Giant)
  6. Marrow (St. Vincent)
  7. This Must Be The Place (Naive Melody) (Talking Heads)
  8. The Forest Awakes (Love This Giant)
  9. Ice Age (Love This Giant)
  10. Like Humans Do (David Byrne)
  11. Lightning (Love This Giant)
  12. Credits / introductie band
  13. Wild Wild Life (Talking Heads)
  14. Cheerleader (St. Vincent)
  15. Lazy (David Byrne)
  16. I Should Watch TV (Love This Giant)
  17. Northern Lights (St. Vincent)
  18. The One Who Broke Your Heart (Love This Giant)
  19. Outside Of Space And Time (Love This Giant)
  20. Encore 1: Cruel (St. Vincent)
  21. Encore 2: Burning Down The House (Talking Heads)
  22. Encore 3: The Party (St. Vincent)
  23. Encore 4: Road To Nowhere (Talking Heads)

Via de Love This Giant website is overigens een gratis EP te downloaden. Daarop staan 5 nummers: het niet eerder uitgebrachte Cissus, 2 remixes (van I Should Watch TV en Lightning), Marrow (van St. Vincent) en Road To Nowhere.