Andrew Bird – My Finest Work Yet
Door op 02 mei 2019

Artiest: Andrew Bird
Album_title: My Finest Work Yet
Genre: pop,rock, Folk
Release_date: 04/22/2019
Label: Loma Vista
Rating: Vierenhalve ster (4.5)
Soundsid: 3877578
My Finest Work Yet Andrew Bird
4.5
4.5

Met het gefluit op Sisyphus vervangt Andrew Bird in principe de mondharmonica door hiermee een soortgelijk folk gevoel neer te zetten. Het is te gemakkelijk om een opmerking over zijn achternaam te plaatsen, dus dat doe ik niet. Beschouw het als een vermogen vergelijkbaar met het geluk om een goede stem te bezitten; hij heeft beide. Toch ben ik hier over het algemeen zeker geen liefhebber van, en de in de jaren zeventig gedoopte opener heeft het ook niet zozeer nodig. Och, het zal een van de weinige personen zijn waarbij vrouwen dit tolereren, zonder hem hiervoor aan te klagen. De gemiddelde puisterige hipster zal smelten bij zijn zelfverzekerde donkere doordringende ogen. Het zou prima passen op een western soundtrack van een goed gehumeurde Ennio Morricone. Bij mij gaat het vooral om de songs op My Finest Work Yet, en die zijn zoals vanouds overtuigend goed. Het is wel een pretentieuze titel, welke zelfs een Tenacious D met hun zelfspot niet zou durven te gebruiken. Zo, nu zijn de twee grootste afknappers genoemd, en kan er stil gestaan worden bij het zestiende album van deze singer songwriter uit Illinois.

Andrew Bird probeert met de opnametechnieken aansluiting te vinden bij de hoog gewaardeerde bards uit halverwege vorige eeuw. Het warme geluid wordt gevangen in een decor van heimelijke nostalgie naar de eerste goed geproduceerde stereo platen. Een vergeeld door nicotine versierd gouden laagje die essentieel in de tijdsgebonden studio’s terug te vinden is. Het pianospel geeft het een trieste ondertoon die treffend de droefgeestige sound versterkt. Nog meer laat hij je wegdromen in de mellow psychedelische geluiden van Bloodless. Mooi hoe hij hier als vriendendienst ondersteund wordt door prachtige backing vocalen en een bijna tijdloos filmisch arrangement. Dit is zoals triphop hoort te klinken als deze niet uit een leeg geplunderde platenkast komt. Overtuigend neemt de soulvolle Andrew Bird vervolgens weer het heft in handen, om het krachtig een passend einde te verzorgen met zijn kenmerkend vioolspel. Het getokkel op Olympians komt door zijn klassieke veelzijdige geschooldheid tot zijn recht. Dat hij niet de hele tijd ingetogen wil klinken bewijst de hosanna achtige hoge uitroep halverwege. De weg naar de hemel wil hij verkorten in het sfeervolle Cracking Codes, waar het meer ingetogen gefluit wel wil binnen komen. Vol verwachting luister je naar de ontwikkeling van het meer gedurfde Fallorun; inclusief zijn mysterieuze kitscherige bijklanken. Het kleurt echter prima bij dit grootst opgezette project, net als de ritmische overgangen. Echt verdwalen doe je in het muzikale landschap Archipelago waar Bird melancholisch zijn viool het grotendeel van de arbeid laat verrichten.

Door slagwerk welke als het tikken van een aftellende tijdsklok Proxy War inluid ervaren we het ouder worden van geest en ervaring. De intimiteit van Tyler Chester achter de piano doordrenkt de vintage benadering. Het zowat vrolijke niemands dalletje Manifest probeert dicht bij de kern te blijven. Waar Madison Cunningham als mede vocalist laat horen dat haar aandeel meer is dan de vermelde naam in de lay-out van bijdragende muzikanten. De overgang naar het zwaardere tragiek van Don The Struggle geeft Bird de mogelijkheid om meer van zijn intensiteit te laten horen. Verrassend in de klinkslag naar het versnellende tussenstuk, wat meerdere luisterbeurten vraagt om hiervan de waardering te durven uitspreken. Deze manische uitspatting had ook zeker achterwege mogen blijven. Eindpassage Bellevue Bridge Club heeft de puurheid van dragende folk, met hierbij de gelukkig geprezen zalige meerstemmige achtergrondzang. Ondanks dat ik moeite blijf houden met de naam die Andrew Bird zijn laatste werkstuk mee geeft, kan er van deze zijde niet ontkend worden dat hij een van de beste platen van het jaar aflevert.

Tracklisting My Finest Work Yet:

  1. Sisyphus
  2. Bloodless
  3. Olympians
  4. Cracking Codes
  5. Fallorun
  6. Archipelago
  7. Proxy War
  8. Manifest
  9. Don the Struggle
  10. Bellevue Bridge Club

Written in Music Nieuwsbrief