Amanda Palmer – There Will Be No Intermission
Door op 06 maart 2019

Artiest: Amanda Palmer
Album_title: There Will Be No Intermission
Genre: Alternative
Release_date: 03/08/2019
Label: Cooking Vinyl
Rating: Vierenhalve ster (4.5)
Soundsid: 3860391
There Will Be No Intermission Amanda Palmer
4.5
4.5

De excentrieke Amanda Palmer maakte naam met het cabareteske duo The Dresden Dolls. Samen met haar muzikale partner Brian Viglione presenteerden ze zichzelf als mime spelers, levende op de zelfkant van het bestaan. Ergens tussen Franse dramatiek en uitgerangeerde zwervers. Met Coin-Operated Boy wisten ze een bijna hitje te scoren. Na drie albums scheiden hun wegen.

Amanda ging alleen verder, waarbij ze qua presentatie en tekstueel probeerde te shockeren. Het was niet vreemd om haar totaal naakt op het podium waar te nemen, maar eigenlijk heeft ze dit helemaal niet nodig. Op haar eerste albums is ze lastig te plaatsen. Als een manisch depressieve flipperkast switch ze tussen haar emoties. Niet alleen met haar uiterlijk geeft ze zichzelf bloot, ook haar innerlijk deelt ze met de observator. Met The Legendary Pink Dots frontman Edward Ka-Spel wist ze erg veel indruk te maken met hun gezamenlijke plaat I Can Spin a Rainbow. Door het kille, sobere klimaat en het ontbreken van de vocale uitbarstingen werd daar een mooi intiem sfeertje neer gezet. Hierdoor werd er reikhalzend uitgekeken naar haar volgende album, die zich nu aandient als There Will Be No Intermission.

In All the Things wordt een prachtig, bijna Efteling achtig muzikaal landschap geconstrueerd. We worden welkom geheten in de wonderbaarlijke wereld van Amanda Palmer. Maak je gordels maar stevig vast en beleef een tocht van ruim een uur door de duizelingwekkende achtbaan door de kronkels van haar gedachtegang. De intermezzo’s tussendoor geven je de mogelijkheid om de voorafgaande track een plekje te geven, maar veel tijd wordt je niet gegund. Met de neus worden we op de feiten gedrukt. Wel zijn het eigenlijk ook allemaal schitterende pareltjes. The Ride begint lief en onschuldig en krijgt de omlijsting van warm pianospel. Halverwege worden de toetsen net te hard ingedrukt, waardoor je al weet dat er een wending in het geheel aan dreigt te komen. Wat volgt is een verslag over de angst van het leven. De mogelijkheid om er zo uit te stappen, seksueel machtsmisbruik en andere shit. Totale ondergang in een ritje stijl naar beneden. Drowning in the Sound is een regelrechte aanklacht tegen de niet opvolgende milieuwetten met overstromingen zoals bij Hurricane Harvey tot gevolg. Wanhoop in de ogen van een moeder. Ondanks dat hij niet genoemd wordt lijkt ze hier tegen de achterdeur van Trumps White House te schoppen. De pijn is voelbaar in het tegendraadse pianospel, waarmee ze gerust naast een Kate Bush of Tori Amos kan plaats nemen. Wat is dit een meesterlijke song.

Minimale huis, tuin en keuken middelen worden ingezet bij de biecht in de folksong The Thing About Things, die zich verrassend grootst ontwikkeld, om vervolgens weer terug naar de kleine basis te gaan. Bescheiden genieten we vervolgens weer van het pianospel in Judy Blume, met een groot #metoo gehalte. Tussen de regels door lijkt ook de zangeres een slachtoffer te zijn. Alleen een vrouw heeft het recht om zich zo te verwoorden. Niet vreemd dat ik op muzikaal gebied aan Nick Cave moet denken, ironisch genoeg wordt hij in het laatste couplet nog eventjes aangehaald. Het rammelende Bigger on the Inside is zo triest. De manische gedachtegang die zich als een neergaande spiraal lijkt te duizelen. Wil je daadwerkelijk zo dichtbij iemands emoties komen, die zich vanaf de jeugd ontwikkeld. Dit is leesvoer voor de psycholoog, van je af schrijven lijkt de beste therapie, al klinkt er nergens opluchting in voort. Opgeven is geen optie. Helaas is dat wel het geval in Machete. De oneerlijke strijd tegen kanker, gevolgd door het moment dat de lijdensweg de kracht om te vechten over neemt. Tot hier en niet verder. Een pompende beat die als een ontregelde hartslag dan weer opkomt, wegvalt, en in alle rust verder weg drijft. Een track die het ziekte bed en de psychische aftakeling goed weer geeft. Bewust niet voor de gemakkelijke weg gekozen, wil dit wel confronterend hard binnen komen.

Om je nog een stomp in je buik na te geven, roept Voicemail for Jill een misselijk makend gevoel op. Hoe ondersteun je een vriendin die onderweg is naar een abortuskliniek. Dat hierbij de eerste tonen iets van een kinderliedje oproepen is heavy. Het onderwerp is zo lastig, dat direct telefoneren te zwaar valt. Dan maar veilig de voicemail inspreken, om hierdoor de directe confrontatie te mijden. Om het zo sfeervol een plek te geven, komt over als een paradox. Hoe wrang is het dat Palmer in haar blog verteld in dezelfde situatie gezeten te hebben als 17 jarige jong volwassen vrouw. Haar eigen ouderschap veranderd alles. Zoon Anthony is genoemd naar de vriend die in Machete overlijd aan kanker. Omdat ik zelf kinderen heb kan ik mij prima plaatsen in A Mother’s Confession. Er is een leven voor, en een leven vanaf de geboorte van de eersteling. Alles waar je ooit voor stond vervaagd. Daarvoor in de plek komt iets unieks. Angst om je kind een bestaan te geven in een onbetrouwbare omgeving die zichzelf aan het vergiftigen is. Alle handelingen die terug te leiden zijn tot de trots van de ouder. Elk excuus, elke angst, elk genot. Alles is in orde, zolang die kleine maar niks mankeert. Hopelijk heeft hij het eeuwige leven.

Het musical achtige Look Mummy, No Hands gaat over los laten. Oorspronkelijk is deze song al zes jaar geleden geschreven, en toen was het nog rebelleren tegen het thuisfront. Zichzelf afzetten tegen het regiem en de eigen ik ontwikkelen. Nu zit Amanda in een andere fase, en is eerder ongerust dat haar kind zich van haar vervreemd. Een totaal andere lading, met hier en daar subtiele aanpassingen. Een afsluiter als Death Thing is meer dan waardig. Wat goed dat Amanda Palmer ook mooi durft te klinken, en het hysterische ontgroeit is, want dat heeft ze absoluut niet meer nodig. Als je zo’n stem hebt, mag je die ook als ge(s)temd instrument gebruiken. Mijn verwachtingen worden ruimschoots overtroffen. There Will Be No Intermission is een overtreffende trap van alles wat ze voorheen heeft laten horen. Haar meesterwerk!

Tracklisting There Will Be No Intermission:

  1. All The Things
  2. The Ride
  3. Congratulations
  4. Drowning in the Sound
  5. Hold on Tight, Darling
  6. The Thing About Things
  7. Life’s Such a Bitch Isn’t It
  8. Judy Blume
  9. Feeding the Dark
  10. Bigger on the Inside
  11. There Will Be No Intermission
  12. Machete
  13. You Know the Statistics
  14. Voicemail for Jill
  15. You’d Think I’d Shot Their Children
  16. A Mother’s Confession
  17. They’re Saying Not to Panic
  18. Look Mummy, No Hands
  19. Intermission Is Relative
  20. Death Thing

Written in Music Nieuwsbrief