Moss – Strike
Door op 20 februari 2017

Band: Moss
Album_title: Strike
Genre: indie, poprock, alternative
Release_date: 02/17/2017
Label: Excelsior
Rating: Vier sterren (4)
Soundsid: 3608866
Strike Moss
4
4

Strike is het vijfde Moss-album in 12,5 jaar. De band heeft al die jaren een constante kwaliteitscurve laten horen en dat is op deze plaat niet anders. Hoewel Moss bassist Koen van der Wardt definitief voor zijn groep Klangstof zag kiezen, ging de band rond Marien Dorleijn niet bij de pakken neerzitten. In een voor Moss bijzonder korte opnamesessie van 10 dagen werd dit Strike opgenomen, in de Vantage Point studio van dEUS in Antwerpen. De productie was in handen van Arne Van Petegem, bekend van Styrofoam.

Het geluid op Strike is smaakvol, helder en uitnodigend. Moss zoekt zoals gebruikelijk niet de confrontatie, kleurt zelden buiten de lijnen maar weet wel dankzij subtiele accenten, fraaie arrangementen, verrassende details en langzaam ontluikende schakeringen per luisterbeurt meer te overtuigen. De band klonk op voorgangers Ornaments en We Both Know The Rest Is Noise bij vlagen donkerder en experimenteler dan voorheen en daar was helemaal niets mis mee. Op Strike laat Moss echter weer meer licht, ruimte en vooral een zekere ontspanning toe. En ook dat werkt vaak goed uit, al laat de band zich vooral op de eerste helft van het album nog niet altijd van zijn beste kant zien; vertrouwd, kwalitatief in orde maar je hoopt toch op wat meer.

Gelukkig valt er toch genoeg te halen op Strike, iets wat per luisterbeurt duidelijker wordt, zoals gezegd. De baslijnen van Daniel Rose (C-Mon & Kypski en Skip & Die) zijn zonder meer lekker: dan weer funky dan weer meer naar new wave hellend. De sfeerrijke break-up song Bored To Death, met lekker voortstappende drums en sfeervolle, ruimtelijke gitaren profiteert hiervan. ‘Why don’t you walk away?’, vraagt Dorleijn. ‘Practice your skills, you will need them’. Een ander en enigszins vergelijkbaar hoogtepunt is Ghosts, een track die lekker subtiel stuitert en mooie postrockgitaren laat horen. Ja, hier laat Moss duidelijk horen nog steeds geïnspireerd te zijn. Ook het slepende, filmische Kathmandu getuigt van creativiteit.

Titelsong Strike is klein en minimaal maar bloeit een aantal keren op in melancholieke, melodieuze golven. Don’t Look Me In The Eyes, met zijn robuustere drums en vurige gitaar is van een geheel andere orde. Een lekker koortje is de kers op de taart. Meet The Maker is tegendraads met zijn dwarse ritme, treffende, stemmige keyboards, vrije vocalen en vingergeknip. Een welkome vreemde eend. Het strakke Me Me Me brengt de koelere new wave uit de jaren tachtig in herinnering en bouwt op naar een fraaie trance. Afsluiter My Decision was al iets langer bekend en is vergelijkbaar. Dansbare, rechtlijnige rock met een mooie hoofdrol voor de keyboards.

Welke plaats Strike inneemt in de Moss-discografie is niet zo relevant. De band is immers al 12,5 jaar opvallend constant en vrijwel altijd op niveau, of men nu meer vanuit akoestische gitaren, elektrische gitaren of een mix van toetsen, knoppen en snaren werkt. Strike trekt deze lijn gewoon door.